II SA/Lu 942/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. decyzję, skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek skarżąca uzasadniła tym, iż w przypadku natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i zaistnienia skutków, których odwrócenie wiązałoby się ze znacznymi kosztami, a także ewentualną odpowiedzialnością odszkodowawczą jednostek samorządu terytorialnego i Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr , nakazał T. W. – w celu doprowadzenia budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w L. - obręb 4 Z. L. do stanu zgodnego z prawem – wykonanie następujących robót budowlanych: 1. skrócenie na całej wysokości ściany zachodniej i wschodniej budynku o długościach po 7,57 m do długości 5,16 m oraz wykonanie rozbiórki ściany zewnętrznej północnej o długości 3,47 m; 2. wykonanie nowej ściany zewnętrznej północnej o długości 4,80 m na własnym fundamencie wraz z wrotami w odległości 7,76 m od krawędzi jezdni drogi gminnej; 3. wykonanie ściany wschodniej jako przeciwpożarowej otynkowanej na własnym fundamencie grubości 25 cm z wykończeniem obróbką blacharską i tynkiem o długości 5,16 m, usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. 629; 4. przedłużenie istniejącej ściany zewnętrznej o długości 3,47 m południowej do długości 4,86 m w kierunku do ściany oddzielenia pożarowego (wschodniej) usytuowanej bezpośrednio przy granicy; 5. wykonanie zwieńczenia ścian; 6. po przeróbce ścian uzupełnienie dachu nad ścianami o długościach 5,16 m + 4,80 m 5,16 m + 4,86 m. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem wykonanie obowiązków nałożonych na skarżącą, ze swej istoty może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącemu tymczasową ochronę jego praw, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W związku z powyższym należało orzec, jak w sentencji postanowienia.