II SA/Lu 947/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. z udziałem prokuratora Prokuratury Apelacyjnej sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] o udzieleniu A. i R. małżonkom W. pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej dla przebudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego, położonego w S. na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Jednocześnie organ odwoławczy orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia kasacyjnego organ wskazał na okoliczność usytuowania budynku objętego projektowaną inwestycją w odległości 0,3 m od granicy z działką sąsiednią, co wbrew unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odstępstwo od powołanych warunków technicznych może jedynie nastąpić przy zastosowaniu trybu z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którego zastosowanie w dotychczasowym toku postępowania administracyjnego nie zostało rozważone. W dalszej kolejności organ rozstrzygający, oceniając przedłożoną dokumentację projektową, stwierdził naruszenie § 8 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a nadto rozbieżność między przedmiotowym zakresem wniosku inwestorów a treścią osnowy pierwszoinstancyjnej decyzji. W tych okolicznościach stanął na stanowisku o zaistnieniu podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie Wojewoda w swej decyzji wyraźnie podkreślił, że dla prawnej zasadności udzielenia inwestorom żądanego pozwolenia budowlanego bez rozstrzygającego znaczenia pozostaje okoliczność braku akceptacji ze strony sąsiadów. Na powyższe rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył R. N . Podnosił zarzut niezgodności projektowanej przebudowy z warunkami lokalnymi, niekompletność dokumentacji projektowej wobec braku rysunku elewacji wschodniej, niezgodne z warunkami technicznymi zbliżenie budynku objętego przebudową do granicy z jego nieruchomością. Stanowczo nie wyrażał zgody na realizację projektowanej inwestycji, która w następstwie uczyni bezużyteczną działkę skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z jego prawnym i faktycznym uzasadnieniem. Konsekwentnie nie podzielał argumentów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja kasacyjna jest zgodna z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., który w wyniku rozpatrywania odwołania daje podstawę do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przede wszystkim w okolicznościach kontrolowanego postępowania organ pierwszej instancji, udzielając inwestorom pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej, niezasadnie odstąpił od sporządzenia uzasadnienia. Na gruncie unormowania art. 107 § 4 k.p.a., organ mógł to uczynić przy wielości stron, tylko gdy mają one wspólny i niesprzeczny interes, co nie ma miejsca w tej sprawie. Jednocześnie z tego względu organ pierwszej instancji nie przedstawił merytorycznej oceny obligatoryjnych przesłanek z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a w związku między innymi z rozporządzeniami wykonawczymi Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co konieczne dla przesądzenia prawnej zasadności wniosku inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę. Powyższe stanowi o nierozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji istoty sprawy, w sposób realizujący wymogi z art. 7 k.p.a. W następstwie prawidłowe rozpoznanie wniosku inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, przy rozważeniu i ocenie całokształtu istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, także tych, na które zasadnie wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na proceduralną okoliczność, iż wobec stwierdzonego niezrealizowania postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy przez organ pierwszej instancji, wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy nastąpiłoby z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zawartej w art. 15 k.p.a. Nakłada ona obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jego wyczerpującej oceny prawnej każdorazowo przez organ kolejnej instancji. Powyższe wykluczało zasadność zastosowania przez organ odwoławczy instytucji reformacji i rozstrzygnięcia sprawy w sposób merytoryczny. W tym miejscu należy zaznaczyć, że rozstrzygnięcie powzięte mocą zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania administracyjnego w niczym nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego o statusie sąsiada, skoro w żadnym razie nie przesądza merytorycznej zasadności wniosku inwestorów, o której rozstrzygną organy administracyjne kolejnych instancji w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy. Natomiast skarżący, jako strona tego postępowania administracyjnego, stosownie do okoliczności, będzie mógł korzystać z przysługującej mu drogi odwoławczej czy następnie sądowoadministracyjnej dla kontroli podejmowanych rozstrzygnięć w kontekście prezentowanego przezeń stanowiska i formułowanych u jego podstaw zarzutów. Ich prawna ocena na obecnym etapie postępowania jest przedwczesna. Z tych względów wobec niezasadności skargi na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. s.