II SA/Lu 949/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na uchwałę Rady Miasta z [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność Dyrektora T. Domu Kultury w T. L. z powodu przekraczania dopuszczalnego poziomu hałasu podczas imprezy w parku miejskim postanawia: odrzucić skargę. K. O. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność Dyrektora T. Domu Kultury w T. L. z powodu przekraczania dopuszczalnego poziomu hałasu podczas imprezy w parku miejskim. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta wniósł o umorzenie postępowania w sprawie z powodu jego bezprzedmiotowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Kontrola sądu administracyjnego obejmuje wyłącznie te przejawy zachowań organów administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) oraz w przepisach odrębnych. Ustalenie zatem, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi. Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miasta wydana na podstawie przepisów działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej jako: k.p.a.), w rezultacie rozpatrzenia skargi mieszkańca miasta na działalność kierownika miejskiej jednostki organizacyjnej (domu kultury). W myśl art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei powołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały art. 229 pkt 3 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2, jest rada gminy. Skarga, która została wniesiona w tym trybie, uruchamia uproszczone jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się zawiadomieniem wnoszącego skargę o sposobie załatwienia sprawy. Działanie administracji publicznej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się ono w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie wpływa na to okoliczność, że sprawa skargi na działania kierownika miejskiej jednostki organizacyjnej jest załatwiona przez radę gminy w formie uchwały – tak jak miało miejsce w niniejszej sprawie. Uchwała jest bowiem formą właściwą dla działania organu kolegialnego, jakim jest rada miasta. Podjęcie przez radę uchwały w sprawie skargi nie wyłącza określonego w art. 238 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi i nie zmienia charakteru tego zawiadomienia jako czynności materialno–technicznej, która jest niezaskarżalna (por. przykładowo wyrok NSA z 28 maja 2020 r., II OSK 1793/19; postanowienie NSA z 20 stycznia 2021 r., III OSK 3694/21 oraz powoływane tam orzecznictwo). Skoro zatem uchwała rady miasta podjęta w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skarga na tę uchwałę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.