II SA/Lu 95/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Jerzy Drwal( asesor WSA), Grażyna Pawlos-Janusz (sędzia NSA spr.), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. M.-K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. oddala skargę Działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.M.-K. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1997r. znak. [...]zatwierdzającej projekt ogrodzenia działki i udzielającej A.Ś. pozwolenia na budowę ogrodzenia działki nr ewid. 3307 od strony ul. G. – uchylił zaskarżoną decyzją w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] września 1997r. organ I-szej instancji udzielił A.Ś. pozwolenia na budowę ogrodzenia działki od strony ulicy G. w K. Od decyzji tej złożyła odwołanie J.M-K. zarzucając, iż przebieg granicy pomiędzy działkami ma nieuregulowany stan prawny, a zatem budowa ogrodzenia nie powinna być realizowana do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny. Uwzględniając odwołanie decyzją z dnia [...] listopada 1997r. znak: [...] organ odwoławczy uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na wniosek A.Ś. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, a następnie decyzją z dnia [...]lipca 2002r. znak: [...] stwierdził jej nieważność, jako wadliwej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rozpatrując odwołanie od decyzji organu I-szej instancji z dnia [...] września 1997r. należy zauważyć, że w świetle aktualnie obowiązujących przepisów na ogrodzenie nie jest wymagane pozwolenie na budowę lecz zgłoszenia (art. 29 ust.1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane), a zatem zachodzą okoliczności obligujące organ do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Skargę do sądu administracyjnego wniosła J.M-K. nie precyzując jej żądania. W wywodach skargi podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca jako naruszająca własność jej nieruchomości, a zatem godząca w konstytucyjnie gwarantowane prawa. W jej ocenie decyzja została wydana przez nieobiektywnych i niekompetentnych urzędników naruszających prawo. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Jako organ o charakterze reformacyjnym, ma on obowiązek w uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego , które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Jeżeli w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania uchylone zostały przepisy, które stanowiły podstawę prawną decyzji, organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie przepisów, które w dacie rozpatrywania odwołania już nie obowiązywały byłaby dotknięta wadą nieważności z przyczyny określonej w art. 156 § 11 pkt 2 kpa. W rozpatrywanej sprawie decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1997r. rozstrzygała wniosek A.Ś. o wydanie pozwolenia na budowę ogrodzenia działki od strony drogi publicznej (ulicy G. w K). W dacie wydawania tej decyzji przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) uzależniały możliwość wykonania ogrodzenia od strony drogi publicznej od uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy musiał mieć na względzie, że powołana ustawa Prawo budowlane podlegała nowelizacji i w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie zawierała już wymogu uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia, a wymagała tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy ogrodzenia od strony drogi publicznej (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był zatem do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o pozwoleniu na budowę ogrodzenia oraz do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).