II SA/Lu 95/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt II SA/Lu 842/06 p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 3 stycznia 2007 r. H. B. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu 842/06. Jak wskazuje skarżąca sprawa była rozpoznawana na rozprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dnia 21 grudnia 2006 r., na której zapadł wyrok, z którym skarżąca się nie zgadza. W związku z tym składa skargę o wznowienie postępowania. Skarżąca nie podaje ustawowych podstaw na jakich opiera swą skargę o wznowienie postępowania, przytacza jedynie twierdzenia, iż postępowanie zostało przeprowadzone z pominięciem istotnych faktów tj. skarżąca nie została dokładnie przesłuchana w czasie rozprawy, gdyż nie pozwolono jej zabrać głosu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotową skargę, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) – dalej "ppsa" w przypadkach wskazanych w w/w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie natomiast z art. 168 § 1 ppsa orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. A zatem o dopuszczalności wznowienia postępowania decydują następujące warunki: 1. musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; 2. orzeczenie to musi być prawomocne; 3. orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Jedynie w wypadku łącznego wystąpienia wszystkich warunków można mówić o dopuszczalności skargi, pozostawiając dalszemu badaniu ustawowe podstawy wznowienia. Sąd działając z urzędu ustalił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich oddalił skargę. Jak wynika z protokołu rozprawy skarżąca stawiła się na rozprawę wraz z pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu, który reprezentował stronę. Rozpatrując dopuszczalność skargi sąd stwierdza, że nie został spełniony warunek prawomocności orzeczenia co skutkuje niedopuszczalnością skargi o wznowienie postępowania, a w konsekwencji odrzuceniem skargi. Jak wskazano na wstępie orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Wydany w sprawie wyrok w chwili złożenia skargi o wznowienie nie był prawomocny, a stronie przysługiwały odpowiednie środki jego zaskarżenia. Z tych tez względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.