II SA/Lu 95/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie upomnienia wzywającego do wyposażenia nieruchomości w urządzenie do zbierania odpadów p o s t a n a w i a przyznać W. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Strona skarżąca dwukrotnie wezwana w obu przypadkach wykonała wezwanie. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Koszty sądowe w rozpoznawanej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 2 ust. 1 pkt 1 i 7, § 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm. ; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192). Na podstawie oświadczeń strony skarżącej i nadesłanych dokumentów referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz pełnoletnią, uczącą się córką, z którymi zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2. Na dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składa się renta skarżącego w kwocie [...] złotych netto i renta żony skarżącego w kwocie [...] złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej wynosi [...] złotych netto. Strona skarżąca wykazała, że na koszty utrzymania koniecznego jej gospodarstwa domowego składają się wydatki na wyżywienie – [...] złotych miesięcznie, na bilet dla córki – [...] złotych, na telefon [...] złotych oraz za gaz [...] złotych miesięcznie (kwota stanowi 1/4 sumy kwot przedstawionych rachunków za gaz, czyli miesięczny koszt gaz z pierwszych czterech miesięcy tego roku). Ponadto z przedstawionych przez stronę skarżącą niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii faktur za zakup leków wynika, że znaczne w stosunku do dochodu środki finansowe strona skarżąca przeznacza miesięcznie na zakup leków. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych niniejszego postępowania zagraża jej i jej rodzinie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Porównanie wysokości dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej do wysokości wykazanych przez stronę skarżącą kosztów utrzymania koniecznego i wysokości kosztów sądowych, przy uwzględnieniu konieczności ponoszenia przez stronę wydatków związanych z utrzymaniem domu i kosztami leczenia, wskazuje na zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przy czym podnieść należy, że choć wysokość wydatków związanych z kosztami leczenia oraz utrzymania domu nie może być uwzględniona co do ich konkretnej wysokości, gdyż niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów nie mogą stanowić dowodu, to nie sposób dokonując oceny możliwości płatniczych strony skarżącej pominąć konieczności ich ponoszenia. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.