II SA/Lu 952/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] r. (znak: [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji pismem z dnia 3 czerwca 2005 r. wydanym na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, wezwał M. K. do uściślenia wniosku złożonego w organie I instancji w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W wyznaczonym terminie czyli 13 czerwca 2005 r. M. K. nie uzupełniła pod względem merytorycznym swojego podania. Z tych względów organ I instancji decyzją z dnia [...] r. orzekł o pozostawieniu podania M. K. bez rozpatrzenia. W tej decyzji organ I instancji zamieścił pouczenie o przysługującym stronom prawie do wniesienia odwołania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeoczył jednak fakt, orzekł organ odwoławczy, że w rozumieniu procesowym pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nie następuje w formie decyzji lub postanowienia. Przyjęcie, że braki co do wymagań formalnych, nie usunięte, powodują bezskuteczność podania oznacza, że nie jest ono zdolne do wywołania skutku prawnego. Takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 czerwca 2000 r. III ZP 11/00 (OSN 2000 Nr 19 poz. 702). Ponadto dodał, że powyższe rozwiązanie nie pozbawia jednak strony możliwości prawnej ochrony własnego interesu prawnego. W przypadku bowiem pozostawienia przez organ podania bez rozpatrzenia otwarta jest, po wykorzystaniu prawa zażalenia na bezczynność organu, droga skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego też w tej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji o pozostawieniu podania M. K. bez rozpatrzenia. Stąd należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie I instancji, orzekł organ II instancji. W skardze do Sądu, M. K. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie danej sprawy przez organ II instancji, kwestionując rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie uściślenia wniosku pod względem merytorycznym. W szczególności w dalszym ciągu podnosi kwestie dotyczące rozgraniczenia jej nieruchomości z sąsiadem M. N. w tym dotyczące usytuowania ogrodzenia oraz służebności gruntowej czyli związane z naruszeniem prawa własności. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) także kontrolę ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych po wyczerpaniu środków zaskarżenia w zakresie ich zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Z tych względów, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa procesowego jak i oczywiście prawa materialnego. Prawidłowo organ II instancji orzekł, że pozostawienie wniosku tj. podania skarżącej M. K. bez rozpoznania w świetle dyspozycji art. 64 § 2 kpa nie następuje w formie decyzji administracyjnej czy też postanowienia. Oznacza to, że jeżeli nie została spełniona dyspozycja i hipoteza unormowana w art. 64 § 2 kpa, czyli jak w przedmiotowej sprawie, ponieważ pomimo wezwania z prawidłowym pouczeniem skarżąca w terminie 7 dni nie usunęła wymaganych braków formalnych podania, to zachodzi bezskuteczność podania. Powoduje to, że nie wywołuje ono skutku prawnego (Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r. III ZP 11/00 (OSN 2000 Nr 19 poz. 702). Ponadto, prawidłowo organ II instancji orzekł, że nie pozbawia to jednak strony możliwości prawnej ochrony jej interesu prawnego. W przypadku pozostawienia przez organ podania bez rozpatrzenia służy skarżącej po wykorzystaniu prawa zażalenia na bezczynność organu, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego też w tym stanie faktycznym prawidłowo organ odwoławczy dokonał jego subsumpcji powołując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylił zaskarżoną decyzję oraz powołał art. 105 kpa, gdyż wystąpiła bezprzedmiotowość tego postępowania ponieważ brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o pozostawieniu podania M. K. bez rozpoznania. Należy także stwierdzić, że podniesione w skardze do sądu zarzuty dotyczące przebiegu granicy działek, tj. naruszenia praw własności skarżącej mają charakter cywilnoprawny i może je rozstrzygnąć tylko sąd powszechny. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji. jp