II SA/Lu 952/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] w L. złożyło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Powiatu w przedmiocie udostępnienia dokumentu. Postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższe zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia dokumentu, na podstawie którego organ prowadzący podjął działania likwidujące klasę I na rok szkolny 2013/2014 w Zespole Szkół nr [...] w L.. Następnie na powyższe postanowienie Stowarzyszenie [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, żądając jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 powyższej ustawy poprzez enumeratywne wskazanie aktów, czynności i przypadków bezczynności organu objętych kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego, objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 2 cyt. ustawy. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy, Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 powyższej ustawy Skoro postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skargę Stowarzyszenia należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić.