II SA/Lu 953/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. i R. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 12 listopada 2024 r., znak: ZOA-XIV.7721.20.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę B. G.. B. G. i R. G. wnieśli skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 12 listopada 2024 r., znak: ZOA-XIV.7721.20.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie opaski betonowej przy budynku gospodarczym zlokalizowanym na działkach nr [...] (poprzednio nr [...]) i nr [...] (poprzednio nr [...]) położonych w O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga skarżącej B. G. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zawsze bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., - dalej p.p.s.a.). Niedopuszczalność skargi może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżąca B. G. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymującego ją do wniesienia skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 12 listopada 2024 r., znak: ZOA-XIV.7721.20.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie opaski betonowej przy budynku gospodarczym zlokalizowanym na działkach nr [...] (poprzednio nr [...]) i nr [...] (poprzednio nr [...]) położonych w O.. Nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie (występowała jedynie jako pełnomocnik R. G. podczas oględzin). Nie jest ani właścicielką działki nr [...] (poprzednio nr [...]), ani działki nr [...] (poprzednio [...]). Organy obu instancji uznały, że stronami prowadzonego postępowania są: R. G. – właściciel działki nr [...] (poprzednio nr [...]) oraz S. W. – właściciel działki nr [...] (poprzednio [...]). B. G. nie jest również podmiotem uprawnionymi do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. W związku z powyższym Sąd uznał skargę B. G. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.