II SA/Lu 955/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. w S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie nakazania wyznaczenia miejsc postojowych - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek. S. L. w S. wniosła skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania wyznaczenia miejsc postojowych dla czterech samochodów osobowych za pomocą trwałych elementów architektonicznych. W piśmie z dnia 6 października 2017 r. spółdzielnia zażądała wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie powodowałoby trudne do odwrócenia skutki finansowe dla spółdzielni, a ponadto jest utrudnione z przyczyn technicznych. Skarżąca wskazała, że konieczność zakupu co najmniej kilkunastocentymetrowych kwietników, ich przywiezienia i właściwego rozmieszczenia wymaga znacznych środków finansowych, a te są w przypadku spółdzielni ograniczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W doktrynie i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki oznaczają zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym tam orzecznictwem). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca spółdzielnia nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazała jedynie, że wskutek wykonania tej decyzji poniesie znaczne koszty wykonania miejsc postojowych. Nie ma też racjonalnych powodów, by przyjąć, że w wyniku wykonania decyzji organów obu instancji zaistniałoby niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności szkód w znacznym rozmiarze, ani tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków, nie może – co do zasady – wywołać konieczność poniesienia kosztów określonych w decyzji robót. Skarżąca nie wykazała, by poniesienie tych kosztów pochłonęło tak duże sumy pieniężne, że mając na uwadze wielkość jej budżetu, uniemożliwiłoby to bieżące wykonywanie jej funkcji. W tej sytuacji sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.