II SA/Lu 956/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i D. G na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 18 września 2013 r. M. i D. G. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania sieci kanalizacyjnej i wodociągowej. W treści skargi skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż może im zostać wyrządzona szkoda na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zapewnia stronie jedynie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, jak wynika z art. 61 § 6 p.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 12/04 oraz z dnia 6 maja 2008 r., II OZ 404/08 – niepublikowane). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które, raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, niepubl.). Skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie uprawdopodobnili, że ich sytuacja majątkowa uniemożliwia wykonanie decyzji, tj. uiszczenie opłaty adiacenckiej w wysokości 2 466,61 złotych. Należy przy tym podkreślić, że sytuacji majątkowej strony nie określa się wyłącznie na podstawie posiadanych wolnych środków pieniężnych, lecz na podstawie zgromadzonego majątku, w którego skład wchodzą nie tylko środki pieniężne, ale również mienie. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu w rozpoznawanej sprawie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez sąd skargi uiszczona przez skarżących kwota zostałaby im zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla nich konsekwencji (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004 – niepublikowane). Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w postanowieniu.