II SA/Lu 957/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. G. i Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postepowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta K. D. podjął postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia działki nr ewid. [...] z działką nr ewid. [...] położonej w obrębie P., Gmina K. D.. W uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie zostało zawieszone do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Rejonowy w P. I Wydział Cywilny prowadzonej pod sygnaturą I [...], dotyczącej rozgraniczenia działki nr ewid. [...] z działką nr ewid. [...] położonej w obrębie P., Gmina K. D.. Z uwagi zaś na to, że Sąd postanowieniem z dnia [...] r. odrzucił pozew J. K. wniesiony przeciwko S. G. ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania. Zażalenie na postanowienie wnieśli Z. G. i S. G. żądając zawieszenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości. W jego uzasadnieniu przedstawili fakty, które potwierdzają ich prawo własności do działki nr ewid. [...]. Następnie wyjaśnili, że postępowanie rozgraniczeniowe działek nr [...] z działką nr ewid. [...] miało już miejsce w 1987 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Po przedstawianiu przebiegu postępowania w sprawie wyjaśniło, że stosownie do unormowania art. 101 § 3 kpa zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia postępowania. Zatem zażalenie nie przysługuje na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Tym samym zażalenie Z. G. i S. G. jest niedopuszczalne. Skargę na postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli Z. G. i S. G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili, że nie zawiera oznaczenia wnioskodawcy rozgraniczenia J. K. jako strony, znaki w punkcie 1, 2 i 3 nie stanowią podpisów w rozumieniu art. 107 § 2 kpa, postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego, pochopnie podjęto postępowanie, gdyż stanowiący przyczynę zawieszenia proces windykacyjny przed sądem trwa, ten zaś wyklucza prowadzenie postępowania administracyjnego o rozgraniczenie, postanowienie organu administracji I instancja zawiera pouczenie o tym, że stroną przysługuje zażalenie oraz, iż nowelizacja brzmienia art. 101 § 3 kpa nie wyłącza zaskarżenia zażaleniem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, na dowód czego wskazano uchwałę NSA z dnia [...]., sygn. akt OSP [...]. Ponadto stwierdzono, że nieprecyzyjnie sformułowane przepisy prawa, dające możliwość różnej ich interpretacji należy stosować na korzyść strony, ich stosowanie nie może szkodzić stronie. W odpowiedzi na skargę Kolegium przedstawiło przebieg postępowania w sprawie i wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Głównym zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest to, czy można zaskarżyć wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Zagadnienie to normuje art. 101 § 3 kpa stanowiąc, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Jego wykładnia semantyczna (literalna) prowadzi do wniosku, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Do takiego samego wniosku prowadzi wykładnia systemowa i funkcjonalna powyższego przepisu. Nadając takie brzmienie art. 101 § 3 kpa Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia zażaleniem jedynie tych postanowień, które tamują bieg postępowania administracyjnego i jednocześnie wyłączył możliwość zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego. Do grupy tych ostatnich postanowień zalicza się postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Przyjęcie takiego rozwiązania w wyniku nowelizacji art. 101 § 3 kpa ustawą z dnia [...] r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18) realizować ma w praktyce zasadę szybkości postępowania wynikającą z art. 12 kpa. W myśl tego przepisu organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady postępowanie administracyjne powinno być zatem zakończone w terminach określonych w art. 35 kpa. W świetle tej zasady uzasadnione jest więc wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego, a tym samym nie wpływają na wydłużenie czasu trwania postępowania administracyjnego. Przy czym należy podkreślić, że wyłączenie możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w praktyce nie pozbawia strony możliwości kwestionowania jego zasadności. Tą bowiem strona uzyskuje, na podstawie art. 142 kpa, w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Ustawodawca wykluczył zatem możliwość wniesienia zażalenia na podjęcie zawieszonego postępowania mając m.in. na uwadze i to, że możliwością oceny jego zasadności może mieć miejsce w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania i ewentualnie skargi do sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że nie mają racji skarżący twierdząc, że od postanowienia organu I instancji podejmującego zawieszone postępowanie przysługuje zażalenie. Prawa do wniesienia zażalenia od postanowienia podejmującego zawieszone postępowanie nie kreuje zwarte w nim błędne pouczenie zgodnie, z którym stroną przysługiwać miałoby od niego zażalenie. Unormowanie art. 112 kpa przyjmuje, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania (zażalenia) nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie, nie stwarza dla skarżącego prawa do złożenia zażalenia. Tym samym pozostaje ono bez wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie, które jest prawidłowe. Postanowienie, na które zostało złożone zażalenie, ma bowiem niezaskarżalny charakter. Bez znaczenia dla oceny możliwości zaskarżenia postanowienia podejmującego zawieszone postępowanie pozostaje to, że równolegle do postępowania rozgraniczeniowego toczy się sądowe postępowanie windykacyjnej jak i to, iż wykładnia art. 101 §3 kpa może nastręczać kłopoty interpretacyjne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.