II SA/Lu 96/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję "A" Spółki Akcyjnej w L. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi, którą wypłacić z rachunku Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. W dniu 13 stycznia 2014 r. (data wniesienia skargi do organu) [...] wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 340/13, którym (w pkt I wyroku) zobowiązano [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2013 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku, a wobec tego skarżący wnioskował o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku w trybie przewidzianym przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że we wniosku z dnia 7 stycznia 2013 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wystąpił do [...] o udostępnienie w formie kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych na nieruchomości stanowiącej jego własność. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 7 lutego 2013 r. (znak: [...]), które jednakże nie zawierało odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznych. Brak odpowiedzi także na ponowiony wniosek spowodował wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. skargę uwzględnił. Pomimo nałożonego wyrokiem obowiązku i zakreślenia przez Sąd organowi stosownego terminu, organ nie załatwił wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznych. Wobec tego pismem z dnia 30 października 2013 r. skarżący zwrócił się do organu z wezwaniem do wykonania obowiązku wynikającego z zapadłego wyroku. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, co wskazuje na bezczynność organu i uzasadnia wymierzenie mu grzywny za niewykonanie orzeczenia na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., który daje stronie uprawnienie do wniesienia skargi w razie niewykonania wyroku sądu administracyjnego. Uprawnienie to aktualizuje się po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co zostało spełnione, gdyż organ został do wykonania obowiązku wezwany pismem z dnia 30 października 2013 r. (skarga – k. 2-5; wezwanie do wykonania wyroku – k. 7 akt sprawy). W odpowiedzi na skargę [...] wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu tego stanowiska organ przedstawił przebieg korespondencji ze skarżącym i jego pełnomocnikiem wskazując, że brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem nałożone wyrokiem zobowiązanie zostało wykonane. Akta administracyjne zostały organowi zwrócone wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku w dniu 24 grudnia 2013 r., zaś decyzja [...] wydana została w dniu 7 stycznia 2014 r. na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym 14-dniowy termin na załatwienie wniosku skarżącego określony wyrokiem został zachowany (odpowiedź na skargę – k. 10-12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga w okolicznościach faktycznych tej sprawy jest niedopuszczalna, a przez to podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 340/13, zgodnie z którym zobowiązano [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2013 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku należy rozumieć dosłownie stosownie do jego treści, tak w zakresie rodzaju nałożonego obowiązku, jak i terminu jego wykonania. Według przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Dlatego rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie orzeczenia sądu jest kontrola, czy po tego rodzaju wyroku organ administracji w określonym w wyroku terminie podjął nakazane mu akty lub dokonał nakazanych mu czynności, bowiem przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności, a więc zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Stwierdzenie zaś, że wyrok nie został wykonany umożliwia nałożenie na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zaakcentować jednak należy, iż warunkiem skutecznego wniesienia tego rodzaju skargi, która stanowi przedmiot tej sprawy (wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu) jest – stosownie do cytowanego powyżej przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. – uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie takie nie może być jednak skuteczne w dowolnym czasie. Zgodnie bowiem z art. 286 § 1 p.p.s.a., po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.). Tym samym początek biegu terminu załatwienia przez właściwy organ sprawy po wydaniu wyroku sądu, rozpoczyna się dopiero od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to w konsekwencji, że określone w art. 154 § 1 p.p.s.a. pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy możliwe jest w sposób skuteczny dopiero po upływie terminu określonego w art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz okresu przewidzianego dla organu na załatwienie sprawy. Warunek ten w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie został spełniony. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, iż skarżący należycie nie dopełnił tego obowiązku, bowiem wezwanie takie skierował do organu przedwcześnie, zawierając je w piśmie z dnia 30 października 2013 r. w sytuacji, kiedy prawomocność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 340/13 stwierdzona została w dniu 26 listopada 2013 r., a doręczenie odpisu tego wyroku organowi i zwrot akt administracyjnych nastąpił w dniu 24 grudnia 2013 r. Tym samym termin określony w art. 286 § 2 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu 25 grudnia 2013 r. i w zakreślonym organowi wyrokiem terminie (dnia 7 stycznia 2014 r.) nastąpiło negatywne załatwienie wniosku skarżącego na drodze wydanej decyzji administracyjnej. W konkluzji należało zatem stwierdzić, że wezwanie przez skarżącego Spółki do wykonania wyroku w powołanej sprawie nastąpiło przedwcześnie, czego skutkiem jest bezskuteczność takiego wezwania. Dlatego uznać należało, iż przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi za niewykonanie wyroku w postaci uprzedniego pisemnego wezwania do wykonania wyroku nie została w niniejszej sprawie spełniona, co stanowi podstawę do uznania wniesionej skargi za niedopuszczalną "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skutkuje to odrzuceniem skargi na wskazanej podstawie w związku z art. 58 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (pkt I postanowienia). Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Obligowało to Sąd do zwrotu skarżącemu całego uiszczonego wpisu od skargi (pkt II postanowienia). Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.