II SA/Lu 967/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi W. B. i T. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W. B. i T. B. w skardze na postanowienie Wojewody z dnia [...], Nr [...]uchylające postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...], Nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego – zabudowę tarasu i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek uzasadnili tym, że w następstwie zaskarżonego postanowienia kontynuowana będzie rozbudowa, co doprowadzi do nieodwracalnych szkód w dobrach skarżących chronionych prawem. Stwierdzili również, że zaskarżone postanowienie jest błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1706/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy czym to domagający się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w niniejszej sprawie w istocie nie wykazali, aby będące następstwem wydania zaskarżonego postanowienia wykonanie decyzji pozwalającej na rozbudowę mogło wyrządzić im znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi powołana we wniosku w sposób lakoniczny okoliczność, że powstaną szkody w dobrach skarżących chronionych prawem. Strona skarżąca winna natomiast tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia (postanowienia NSA z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 470/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd ocenia bowiem jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnieśli również, że jest ono błędne. Tymczasem Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie legalności zaskarżonego aktu, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutu podważającego legalność zaskarżonego postanowienia na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest zatem niedopuszczalne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił jak na wstępie.