II SA/Lu 969/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. i E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...]. znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. i E. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. przyznaje [...] P. B. ze środków Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...]października 2006 r., znak: wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznania zażalenia J. i E. K., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] stwierdzające, że przedstawiony we wniosku E. K. wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości Ł.-K., oznaczonej nr ewid.[...], nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odmawiające jego pozytywnego zaopiniowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że we wniosku z dnia 8 sierpnia 2006 r. E. K. wystąpił o dokonanie podziału nieruchomości położonej w miejscowości Ł.-K., oznaczonej nr ewid. [...], o pow. 0,861 ha. Wnioskodawca wskazał, iż celem podziału działki jest sprzedaż działki o pow. 0,20 ha. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2006 r., znak: [...] stwierdził, że przedstawiony przez wnioskodawcę wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości, nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odmówił pozytywnego zaopiniowania tego projektu. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Wiążące ustalenia w tym zakresie określa uchwała Nr XVIII/120/99 Rady Miasta z dnia 27 października 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.Urz.Woj.Lub. z 2000 r. Nr 3, poz. 48). Plan ten dla terenu MR-mieszkalnictwo rolnicze, w obszarze którego położona jest przedmiotowa nieruchomość, dopuszcza w szczególności podział na działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 2000 m2 w granicach terenu MR poza istniejącym zainwestowaniem. Ponadto plan miejscowy w istniejącej zabudowie zagrodowej dopuszcza uzupełnienie zabudowy i remonty kapitałowe budynków w przypadkach uzasadnionych potrzebami produkcji rolnej, a także dopuszcza, w granicach istniejącego siedliska, realizację domu mieszkalnego dla członków rodziny rolnika. Z planu wynika również, że minimalną szerokość działki wynosi 25 metrów oraz że dopuszcza się zabudowanie obiektami mieszkalnymi i gospodarczymi łącznie do 20% powierzchni działki, jak również dopuszcza się przeznaczenie istniejących siedlisk rolniczych na cele mieszkalnictwa niskiego lub letniskowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa działka jest już zainwestowana i istnieje na niej siedlisko składające się z domu oraz 3 budynków gospodarczych. Zdaniem organu wydzielenie działki w sposób proponowany przez wnioskodawcę byłoby możliwe, gdyby działka nie była zainwestowana i miała powierzchnię nie mniejszą niż 2000 m2, z zastrzeżeniem, że zabudowa siedliskowa musi się mieścić w pasie 100 m od drogi gminnej. Skoro zatem przedmiotowa działka jest zainwestowana i leży w pasie 100 m od drogi gminnej przeznaczonym pod mieszkalnictwo rolnicze, to zdaniem Kolegium, należy uznać, iż proponowany projekt podziału działki jest sprzeczny z ustaleniami planu miejscowego. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli E. i J. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zdaniem skarżących projekt podziału działki spełnia wymogi określone w planie miejscowym, bowiem powierzchnia działki wynosi 0,20 ha, jej szerokość jest większa niż 25 m i wynosi 38,30 m, zaś odległość od budynku mieszkalnego wynosi 7,00 m. Strona skarżąca podkreśla, że przedmiotowa nieruchomość, której własność nabyła w 1996 r., była notarialnie podzielona na czterech członków rodziny. Skarżący nie byli nigdy i nie są rolnikami, zaś sprzedaż działki o pow. 0,20 ha pozwoliłaby im na przeprowadzenie kapitalnego remont budynku mieszkalnego. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organów obu instancji jest dla nich niezrozumiałe i krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 15 marca 2007 r. skarżący E. K. złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującym prawem, do czego uprawniony jest w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązującego prawa. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis ten stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Wydając w trybie art. 93 ust. 4 i 5 powołanej ustawy postanowienie negatywnie opiniujące wnioskowany projekt podziału nieruchomości położonej w Ł.-K., oznaczonej nr ewid. [...], organy administracji orzekające w sprawie w obu instancjach stwierdziły, że podział taki byłby sprzeczny z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy przyjętego uchwałą Nr XVIII/120/99 Rady Miasta z dnia 27 października 1999 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z 2000 r. Nr 3, poz. 48. Plan ten teren, na którym położona jest przedmiotowa działka gruntu, oznacza symbolem MR – mieszkalnictwo rolnicze i dopuszcza na tym obszarze między innymi: - podział na działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 2000 m2 w granicach terenu MR poza istniejącym zainwestowaniem, - w istniejącej zabudowie zagrodowej uzupełnienie zabudowy i remonty kapitałowe budynków w przypadkach uzasadnionych potrzebami produkcji rolnej, - w granicach istniejącego siedliska, realizację domu mieszkalnego dla członków rodziny rolnika, - realizację na terenie MR zabudowy letniskowej, - przeznaczenie istniejących siedlisk rolniczych na cele mieszkalnictwa niskiego lub letniskowego, - lokalizowanie obiektów usługowych, a także budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych (z wyjątkiem usług szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska). Minimalną szerokość działki na obszarze MR plan określa na 25 metrów. W rozpatrywanej sprawie bezspornym pozostaje, że działka nr ewid. [...], stanowiąca własność skarżących ma powierzchnię 0,86 ha. Według wnioskowanego projektu podziału miałaby ona zostać podzielona na dwie działki: - jedną o powierzchni 0,66 ha, na której znajduje się obecnie zabudowa siedliskowa, - drugą o powierzchni 0,20 ha z przeznaczeniem na działkę budowlaną. W zaskarżonym postanowieniu organ administracyjny nie kwestionuje, że proponowany podział nie narusza wymogów planu w zakresie szerokości działek (minimum 25 m). W postanowieniu tym organ drugiej instancji stoi natomiast na stanowisku, że przeszkodą dla dokonania podziału działki jest fakt jej zainwestowania, tj. istnienia na niej zabudowy zagrodowej (siedliska). Podział działki byłby zatem sprzeczny z zawartym w planie zapisem, iż "dopuszcza się podział na działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż 2000 m2 w granicach terenu MR poza istniejącym zainwestowaniem". W interpretacji organu orzekającego, istnienie na nieruchomości stanowiącej wyodrębnioną ewidencyjnie działkę gruntu, jakiegokolwiek zainwestowania wyklucza – w świetle ustaleń planu – podział tej nieruchomości. W ocenie Sądu stanowisko takie należy uznać za błędne. Zauważyć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy w treści swej nie definiuje określenia "istniejącego zainwestowania", ani też nie używa określenia "poza istniejącym zainwestowaniem" w odniesieniu do terenów o innym przeznaczeniu, to jest do terenów mieszkalnictwa niskiego (MN), zabudowy pensjonatowej (MP), mieszkalnictwa letniskowego (ML), terenów usługowych i rzemiosła (U,R). W treści planu tylko jeden raz zostało użyte sformułowanie, iż działki budowlane mogą być wydzielane "poza istniejącym zainwestowaniem" i sformułowanie to dotyczy wyłącznie terenu MR. Określenie to jest nieprecyzyjne, co nie oznacza, że powinno być interpretowane dowolnie, a w szczególności w sposób kolidujący z podstawowymi zasadami przeznaczania terenu określonymi w planie, czy w sposób zakładający nieracjonalność prawodawcy. Plan miejscowy na obszarze oznaczonym symbolem MR dopuszcza różnego rodzaju zabudowę – zagrodową, siedliskową, mieszkalną, letniskową, obiektów usługowych i gospodarczych, Czyniąc podstawowym przeznaczeniem terenu mieszkalnictwo rolnicze określa przy tym parametry nowotworzonych działek budowlanych, wyznaczając ich minimalną szerokość na 25 m, a minimalną powierzchnię na 2000 m2. Przy takich ustaleniach sformułowania, że "podział działki na działki budowlane dopuszcza się poza istniejącym zainwestowaniem" nie można interpretować jako zakazu jakiegokolwiek podziału takiej działki, która jest już w części zainwestowana. Prowadziłoby to bowiem do możliwości podziału wyłącznie działek dotychczas użytkowanych rolniczo, przy zakazie doinwestowania działek częściowo zabudowanych, bez względu na ich powierzchnię, co "kłóciłoby się" z racjonalnym gospodarowaniem gruntami. Sformułowanie "poza istniejącym zainwestowaniem" w kontekście treści opisowej i granicznej planu miejscowego należałoby raczej rozumieć jako konieczność brania pod uwagę przy podziale działki o danym numerze ewidencyjnym, by po wydzieleniu z niej działki budowlanej o parametrach ustalonych w treści planu, pozostała, zainwestowana uprzednio część działki, nadal zachowała swe funkcje i przeznaczenie. W rozpatrywanej sprawie działka skarżących nr ewid. [...] ma powierzchnię 0,861 ha i na jej części znajduje się siedlisko. Według wnioskowanego projektu podziału, nowowydzielona działka budowlana powstałaby przez "odcięcie" powierzchni 0,20 ha działki budowlanej w części niezainwestowanej. Działka, na której znajduje się siedlisko (dom mieszkalny oraz budynki gospodarcze) skarżących, pozostałaby nadal zwartym kompleksem zachowującym dotychczasowe funkcje i przeznaczenie, a odległość najbardziej zbliżonego do granicy nowowydzielonej działki budowlanej budynku wynosiłaby 7 m. Z powyższych względów należy uznać stanowisko zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, co do sprzeczności wnioskowanego podziału działki skarżących z treścią planu miejscowego, za niezasadne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.