II SA/Lu 971/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ireneusza K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 14 maja 2001 r. (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - oddala skargę. Decyzją z dnia 14 maja 2001 r., (...), wydaną na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071/, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 7 lutego 2001 r., (...) w części dotyczącej wyznaczenia Ireneuszowi K. terminu, do dnia 30 kwietnia 2001 r., do wykonania obowiązku polegającego na wykonaniu w ścianie szczytowej budynku składowego /stodoły/, usytuowanego od strony działki Henryka i Czesława M., ściany oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej o grubości 12 cm na całej długości z osłonięciem z tą ścianą drewnianych elementów konstrukcji dachu, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., na podstawie art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ nakazał Ireneuszowi K. wykonanie w ścianie szczytowej budynku składowego /stodoły/, znajdującego się na działce nr 1065 w W.-A., ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, murowanej z cegły pełnej ceramicznej grub. 12 cm, na całej wysokości. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że stodoła została wybudowana w 1966 r. na podstawie pozwolenia na budowę i posiadała, od strony działki Henryka i Czesława M., murowaną ścianę szczytową. Na skutek wichury w 1992r. ściana uległa zniszczeniu i w latach 1993-1994 dokonano jej remontu, zastępując mur z cegły deskami. Według opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w B., wyrażonej w piśmie z 1 lutego 2001 r., (...), dawna murowana ściana szczytowa z cegły ceramicznej pełniła funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego, natomiast łatwo zapalne deski drewniane nie mogą byś stosowane jako materiał konstrukcyjny takich ścian. Drewniana ściana szczytowa stodoły silnie rozprzestrzenia ogień i nie posiada prawie żadnej odporności ogniowej. Realizacja drewnianej ściany szczytowej stodoły, usytuowanej blisko granicy działki, narusza ustalenia par. 270 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Słusznie więc organ pierwszej instancji nakazał wykonać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z cegły ceramicznej pełnej, na całej wysokości z osłonięciem tą ścianą drewnianych elementów konstrukcji dachu, bowiem dopiero wówczas istniejąca stodoła spełniać będzie warunki określone w par. 235 i par. 270 ust. 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy uchylił zaś zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia Ireneuszowi K. terminu, do dnia 30 kwietnia 2001 r., do wykonania tego obowiązku, bowiem przepis art. 66 Prawa budowlanego nie przewiduje ustalenia terminu wykonania nałożonego decyzją obowiązku, co oznacza, że podlega on wykonaniu z chwilą doręczenia zobowiązanej stronie decyzji ostatecznej. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Ireneusz K., wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z przepisami prawa i stanem faktycznym, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 7 lutego 2001 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jakkolwiek nie kwestionuje przepisów powołanych w obu decyzjach, to zaskarżona decyzja ma jedynie charakter formalny. Na działce, gdzie wybudowana jest stodoła, nie ma w pobliżu żadnych zabudowań. W tej sytuacji stodoła nie zagraża nikomu, a przy tak dużych odległościach dopuszczone jest stosowanie takich materiałów jak deski. Ponadto skarżący twierdzi, że wykonanie ściany z cegły nie jest możliwe, gdyż ściana ta uległa uszkodzeniu w czasie wichury, powstały otwór został zabity deskami, ponieważ uszkodzony fundament uniemożliwia jej nadmurowanie, gdyż grozi to jej zawaleniem. Skarżący podniósł, że gdyby nie ta przeszkoda to już dawno wykonałby ścianę z cegły. Ponadto sąsiedzi skarżącego nie pozwalają wejść na ich działkę w celu wykonania fundamentów tej ściany. Zdaniem skarżącego, z żadnych przepisów nie wynika, aby ściana szczytowa musiała być wykonana z cegły oraz, że są inne możliwości jej zabezpieczenia przeciwpożarowego. Można wymienić deski na deski niepalne lub inne materiały ognioodporne, czy też odpowiednio zaimpregnować deski istniejące. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Ustalenie istnienia przesłanek do ewentualnego wydania decyzji przewidzianej w tym przepisie oraz zakresu stosownego obowiązku winno nastąpić w oparciu o materialnoprawną przesłankę, wynikającą z obowiązujących przepisów prawa. Taką materialnoprawną podstawą stanowić mogą w szczególności przepisy wykonawcze w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Zgodnie z przepisem par. 270 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej określonej w par. 233 cyt. rozporządzenia, a dla budynków wymienionych w jego par. 213 - o odporności ogniowej 60 min. W świetle powyższych norm i niekwestionowanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że stan obiektu budowlanego znajdującego się na nieruchomości skarżącego narusza wymagania wynikające z przepisu par. 270 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, co uzasadniało nałożenie przez organ nadzoru budowlanego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest - podniesiona w skardze - okoliczność braku innych budynków w pobliżu budynku skarżącego, bowiem przepis par. 270 pkt 2 cyt. rozporządzenia nie uzależnia obowiązku urządzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego od istnienia zabudowy na sąsiedniej działce. Jeśli zaś chodzi o zarzut braku obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego z cegły, do czego skarżący został zobowiązany przez organy nadzoru budowlanego, to stwierdzić należy, że zgodnie z przepisem par. 233 cyt. rozporządzenia, ściany i stropy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych i odpowiadać innym wymaganiom, przy czym w myśl par. 234 pkt 1 tego rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, którego odporność ogniowa nie jest niższa od odporności ogniowej tej ściany. Wbrew twierdzeniom skarżącego jest oczywiste, że drewno należy do materiałów palnych, co wyłącza jego stosowanie jako budulca ściany oddzielenia przeciwpożarowego /por. par. 249 pkt 4 cyt. rozporządzenia/. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że do oceny niepalności materiałów budowlanych winno stosować się wymagania Polskich Norm /art. 5 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego/, przy czym w obecnie obowiązującym stanie prawnym owe normy zostały także uwzględnione w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /zob. par. 208 ust. 2 pkt 2d - Dz.U. nr 75 poz. 690/. Z tych względów oraz na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.