II SA/Lu 973/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania L. K. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...]., znak: [...] odmawiającą przyznania prawa do zasiłku rodzinnego, dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko- M. K . Oba organy administracyjne stanęły na stanowisku, że Ośrodek Szkolno- Wychowawczy przy Społecznym Ośrodku Rehabilitacji i Edukacji Dzieci Niepełnosprawnych , do którego uczęszcza niepełnosprawna M. K. nie jest szkołą w rozumieniu zarówno przepisów ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, jak również ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skargę do sądu administracyjnego wniosła L. K. domagając się uchylenia obu decyzji organów administracyjnych. Zdaniem skarżącej Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, do którego uczęszcza jej córka jest szkołą w świetle art.3pkt.18 ustawy o zasiłkach rodzinnych, ponieważ jest on ośrodkiem umożliwiającym dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim realizację obowiązku szkolnego. Wynika to z art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994r. o ochronie zdrowia psychicznego, który stanowi, że dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo bez względu na stopień upośledzenia organizuje się naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze m.in. w ośrodkach rehabilitacyjno - wychowawczych oraz z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 stycznia 1997r. w sprawie zasad organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim, w którym stwierdza się, że udział w takich zajęciach dzieci w wieku obowiązku szkolnego uznawany jest za taki obowiązek. Skoro zatem w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym , do którego uczęszcza córka skarżącej, prowadzone są zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze mające w świetle powołanego rozporządzenia charakter obowiązku szkolnego, przysługuje na jej rzecz zasiłek rodzinny i dodatek do tego zasiłku, przy czym - w ocenie skarżącej - podstawą jego przyznania powinien być art. 6ust.1pkt.3, gdyż M. K. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowy Ośrodek Szkolno-Wychowawczy jest szkołą w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, to mimo to zasiłek rodzinny nie przysługuje skarżącej, gdyż jej córka ma lat 20, zaś zgodnie z art. 15ust.2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty obowiązek szkolny trwa najdłużej do ukończenia 18 roku życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1 i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarżąca wnosiła o przyznanie na rzecz jej córki M. K. zasiłku rodzinnego oraz dodatków. Jak wynika z akt sprawy, M. K. jest osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, k. 6 akt administracyjnych), ma 20 lat i uczęszcza na zajęcia rewalidacyjno - wychowawcze do Społecznego Ośrodka Rehabilitacji i Edukacji Dzieci Niepełnosprawnych . W świetle art. 6ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2003, Nr 228, poz. 2255) zasiłek rodzinny na dziecko, które legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności przysługuje do ukończenia przez nie 24 roku życia, o ile kontynuuje ono naukę w szkole lub w szkole wyższej. Podstawowym zagadnieniem prawnym występującym w sprawie jest ocena czy Ośrodek jest szkołą w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 pkt. 18 cyt. ustawy szkołą jest szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoła ponadpodstawowa i ponadgimnazjalna oraz szkoła artystyczna, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania oraz ośrodek umożliwiający dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że Ośrodek Rehabilitacji i Edukacji Dzieci Niepełnosprawnych nie jest szkołą w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z zaświadczenia Kuratora Oświaty z dnia 7 marca 1997r. o wpisie do ewidencji placówek niepublicznych prowadzących działalność pozaszkolną lub ustawiczną oraz z pisma Urzędu Miasta z dnia 8 sierpnia 2002r. wynika, że przedmiotowy Ośrodek jest placówką szkolno - wychowawczą, zaś jej działalność polega na integracji, kompleksowej opiece oraz usprawnianiu dzieci niepełnosprawnych od 3-go do 18-tego roku życia, przezwyciężanie skutków kalectwa, zwiększanie samodzielności, zaradności i zdolności przystosowania życiowego, a także na edukacji szkolnej dostosowanej indywidualnie do potrzeb i możliwości rozwojowych dziecka (k. 67 i 69 akt administracyjnych). Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, w placówce tej jest realizowany obowiązek szkolny i nauki szkolnej (pismo Urzędu Miasta z dnia 8 września 2005r., k. 70 akt administracyjnych), to jednak ze względu na to, że obowiązek szkolny dotyczy wyłącznie dzieci w wieku od 7 do 18 lat (art.15ust.1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, tekst jednolity: Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572), zaś córka skarżącej ma lat 20, przedmiotowego Ośrodka nie można uznać za szkołę. Z tych względów stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 6 ustawy o świadczeniach pieniężnych i nie ma podstaw do przyznania skarżącej zasiłku rodzinnego. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).