II SA/Lu 974/00

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krystyny Sztejman sprawy ze skargi Romualda T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 maja 2000 r. (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 16 maja 2000 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Romualda T. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 27 marca 2000 r. (...) orzekającej o wymeldowaniu Romualda T. z pobytu stałego z lokalu przy ul. J. w L. - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Romuald T. posiadał jedynie pochodne uprawnienia do lokalu przy ul. J., będącego własnością rodziców żony. Uprawnienia te utracił wobec dobrowolnego opuszczenia tego lokalu. Nie ma przy tym znaczenia, że z lokalu tego wyprowadził się na tle konfliktu rodzinnego, albowiem dokonali z żoną umownego podziału majątku i odwołujący się zamieszkał u swego wuja, nie wykorzystując środków prawnych umożliwiających mu powrót do spornego lokalu. Z jego odwołania nie wynika także, aby miał zamiar powrotu do lokalu przy ul. J. w L., a zależy mu niewątpliwie tylko na utrzymaniu zameldowania. W powyższym stanie faktycznym zaszły okoliczności zawarte w pierwszym ze stanów określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zezwalające na wymeldowanie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Romuald T. nie precyzując jej żądania. Podniósł, że jest ciężko chorym człowiekiem, niepełnosprawnym po operacji guza mózgu. Zrezygnował z mieszkania służbowego za namową żony i zamieszkał u jej rodziców. Gospodarstwo rolne po swoich rodzicach sprzedał na komputer i meble dla syna, pozbawiając się w ten sposób możliwości zamieszkania w domu rodzinnym. Z lokalu przy ul. J. w L. wyprowadził się na kategoryczne żądanie żony, ale nie ma możliwości kupna innego mieszkania ze skromnej renty, z której płaci jeszcze na dziecko alimenty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicząca w rozprawie Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w L., wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Przepis ten przewiduje dwie samodzielne przesłanki do wymeldowania osoby z określonego lokalu. Pierwsza z przesłanek zachodzi wówczas, gdy osoba podlegająca wymeldowaniu utraciła uprawnienia określone w art. 9 ust. 2 ww. ustawy i bez wymeldowania się opuściła miejsce pobytu stałego. Druga z przesłanek zachodzi wówczas, gdy osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i w nim nie przebywa przez okres 6 miesięcy, a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić. Organy administracyjne przyjęły, iż w sprawie niniejszej zaistniała pierwsza z wymienionych przesłanek uzasadniająca wymeldowanie skarżącego z przedmiotowego lokalu. Stanowisko takie - w ocenie Sądu - należy uznać za prawidłowe. Romuald T. miał do przedmiotowego lokalu uprawnienie wyłącznie pochodne, bo stanowi on własność jego teściów. Jak sam wyjaśnił, z lokalu tego wyprowadził się na żądanie żony zabierając swoje osobiste rzeczy. Fakt zaistnienia konfliktu między małżonkami i w efekcie rozpad małżeństwa nie pozbawia opuszczenia przez skarżącego lokalu przymiotu dobrowolności w sytuacji, gdy nie miał i nie ma on zamiaru powrotu do tego lokalu, nie podejmując w tym kierunku żadnych działań faktycznych ani prawnych. Opuszczenie lokalu przez osobę, która miała do tego lokalu uprawnienia pochodne powoduje utratę uprawnień do tego lokalu. Podnoszone przez skarżącego okoliczności jego materialnych nakładów nie mają prawnego znaczenia dla kwestii meldunkowych. Zameldowanie, czy wymeldowanie z lokalu nie rodzi bowiem ani nie niweczy uprawnień własnościowych i nie ma znaczenia dla podziału majątku dorobkowego małżonków. Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.