II SA/Lu 974/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 1 października 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpoznaniu odwołania P. R. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 24 sierpnia 2012 r., nr [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji pomieszczenia gospodarczego na warsztat mechaniczny na działce nr ewid. "x" w miejscowości B. [...] – uchyliło tę decyzję w całości i odmówiło określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji wskazanego wyżej przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że opisaną decyzją Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku R. M., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji pomieszczenia gospodarczego na warsztat mechaniczny na działce nr ewid. "x" w miejscowości B. [...], gmina [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] W odwołaniu od tej decyzji P. R. zarzucił organowi pierwszej instancji wadliwe zinterpretowanie zapisów planu miejscowego, obowiązujących dla obszaru planowanej inwestycji. Uznając odwołanie za zasadne Kolegium podkreśliło, iż dla ustalenia dopuszczalności realizacji planowanego przedsięwzięcia podstawowe znaczenie ma dokonanie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] 2002 r., nr [...], w sprawie uchwalenia [...] miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz obowiązujących przepisów dotyczących kwalifikacji i oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. Z zapisów tego planu wynika, że na terenie obejmującym działkę inwestora, oznaczonym symbolem MNj (teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej), wykluczona została lokalizacja przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Plan miejscowy nie różnicuje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem wyklucza on możliwość realizacji na tym obszarze wszystkich przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzależnia tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od kryterium zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż bez zmiany zapisów planu miejscowego przedmiotowe przedsięwzięcie nie może zostać zrealizowane na działce inwestora. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji oceniając dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji nie odniósł się również do zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich (budynki mieszkalne jednorodzinne oraz remiza Ochotniczej Straży Pożarnej) oraz do faktu, iż na tym obszarze obowiązuje ochrona akustyczna. Dopuszczalny poziom emitowanego hałasu nie może przekraczać 50 dB w dzień oraz 40 dB w nocy, zaś planowane przedsięwzięcie emitowałoby hałas w jednym z punktów (od północno-zachodniej strony budynku) na poziomie 53 dB w dzień, a emisja hałasu przez pojazdy lekkie wynosiłaby 69 dB. Planowane przedsięwzięcie nie może być uznane za przedsięwzięcie o charakterze usług nieuciążliwych, czego wymaga plan miejscowy, z uwagi na konieczność uzyskania dla jego realizacji decyzji środowiskowej oraz z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu. Wbrew twierdzeniom Wójta Gminy, nie można uznać, że pojęcie usług uciążliwych odnosi się tylko do obiektu, co do którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika z mocy prawa, a nie odnosi się do obiektu, wobec którego obowiązek sporządzenia tego raportu nałożyć można w drodze postanowienia. Dopuszczalność nałożenia przez organ wskazanego obowiązku (wiążący się z obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) wynika nierzadko z występujących wątpliwości organu związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia, jak również samym rodzajem i rozmiarem planowanego przedsięwzięcia. Z tego względu ustawodawca dopuścił możliwość nałożenia na inwestora tego obowiązku w celu ustalenia ponad wszelką wątpliwość wpływu inwestycji na środowisko. Nie oznacza to jednak, że inwestycja, w stosunku do której stwierdzić można (w drodze postanowienia) omawiany obowiązek jest inwestycją różniącą się od inwestycji, wobec której obowiązek przedłożenia raportu jest obligatoryjny. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniósł R. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez: - nieuwzględnienie korzystnych dla strony ustaleń wynikających z decyzji i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, przeprowadzonych kontroli oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, - nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego; 2. art. 8 ust. 1 i 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie wynikających z tych przepisów zasad: wolności działalności gospodarczej i równości wobec prawa; 3. § 4 pkt 15 i § 13 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] 2002 r., nr [...] oraz 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich błędną interpretację i wadliwe zastosowanie. Uzasadniając te zarzuty skarżący podniósł, że w dacie uchwalenia planu miejscowego nie obowiązywała powołana wyżej ustawa z dnia 3 października 2008 r. ani rozporządzenia Rady Ministrów: z dnia 24 września 2002 r. i z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczące przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Przepisy tych aktów nie mogą mieć znaczenia dla wykładni zapisów planu, a pojęcie "usług uciążliwych" odnosić można wyłącznie do obiektów, co do których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko istnieje z mocy ustawy. Zdaniem skarżącego wskazana w raporcie maksymalna wartość emisji hałasu 53 dB nie przekracza dopuszczalnego poziomu określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, gdyż nie wskazuje poziomu hałasu na granicy działki, lecz przy ścianie budynku od strony północno-zachodniej. Hałas emitowany przez pojazdy lekkie (69 dB) może się zaś odnosić do drogi dojazdowej do działek sąsiednich, z których korzystają właściciele sąsiednich nieruchomości. Naruszenie zasady wolności gospodarczej i równości wobec prawa wynika z tego, że na terenie Gminy [...] funkcjonuje kilkanaście zakładów mechaniki pojazdowej położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co do których organy administracji stwierdziły brak "uciążliwości". Dopuszczając działanie dotychczasowych zakładów tego typu, a sprzeciwiając się realizacji "nowego", Kolegium nie wykazało ważnych interesów i wartości przemawiających za odmową uwzględnienia wniosku skarżącego. Zaskarżona decyzja uniemożliwi skarżącemu adaptację lokalu i wykluczy możliwość prowadzenia w nim działalności gospodarczej, będącej jedyną formą utrzymania jego trzyosobowej rodziny. Nadto wpływ na wynik sprawy miał fakt, że w wydanym skarżącemu wypisie i wyrysie z planu miejscowego widnieje informacja, iż jego działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami: "4 UJ, UK MNj". Z powyższego wynika, że na terenie tym realizowane być mogą także "usługi inne" oraz usługi kulturalne". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ocena zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że zaplanowana przez skarżącego inwestycja, to jest: "Adaptacja pomieszczenia gospodarczego na warsztat mechaniczny w miejscowości B. [...], działka nr ewid. "x" jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] 2002 r., nr [...], w sprawie uchwalenia [...] miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Niewątpliwie bowiem, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), w razie stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, brak jest podstaw do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji środowiskowej. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ewid. "x", w części, na której ma być zrealizowana planowana przez skarżącego inwestycja, położona jest na obszarze oznaczonym "MNj". Potwierdzają to nie tylko znajdujące się w aktach administracyjnych wypisy i wyrysy z planu miejscowego, ale także złożone do akt sądowych pismo Wójta Gminy [...] z dnia 24 października 2012 r. (k. 15 akt sąd.). Z wyrysu z planu miejscowego z dnia 20 września 2006 r. wynika, że działka ta częściowo położona jest również na obszarze oznaczonym symbolem "4 UI,UK", to jest "tereny usług innych i usług kultury. Remiza OSP ze świetlicy wiejską - adaptacja obiektu" (§ 14 ust. 23 planu). Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na wynika decyzji, skoro niewątpliwie przedmiotowa inwestycja, to jest warsztat mechaniczny, tego rodzaju usług nie stanowi. W świetle § 13 ust. 2 planu miejscowego, dla obszaru, na jakim położona jest powyższa działka, obowiązują następujące ustalenia: "1) utrzymanie gabarytów i skali zabudowy w nawiązaniu do krajobrazu i otoczenia a) maksymalna wysokość: - parter z poddaszem użytkowym na terenach wsi, - II kondygnacje na obszarach [...], c) pokrycie dachem spadzistym o symetrycznym nachyleniu połaci, d) wyklucza się tzw. wysokie podpiwniczenia mieszkalne, poziom podłogi parteru - maksymalnie 1.0 m od poziomu terenu, e) sytuowanie budynków w ujednoliconej linii od krawędzi ulic oraz układzie szczytowym lub kalenicowym, f) maksymalny udział powierzchni zabudowy - 30% powierzchni brutto działki, 2) ponadto na terenach zabudowy jednorodzinnej ustala się: a) adaptację, modernizację, budowę i rozbudowę obiektów w granicach działki, b) lokalizację nieuciążliwych usług pod warunkiem, że nie spowodują kolizji z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem, c) możliwość przekształcania obiektów budowlanych na nieuciążliwe usługi, d) ogrodzenia od strony ulic o ujednoliconej linii i wysokości (ok. 110-120 cm). 3) warunki podziału na działki budowlane z zachowaniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami: a) wielkość działki budowlanej 800-1.500 m2, dopuszcza się działki o większej powierzchni przyległe do drogi publicznej, terenów przydolinnych i przyleśnych, b) optymalna szerokość frontu działki - 25 m, c) bezpośrednia dostępność do drogi publicznej (dla zespołów zabudowy dopuszcza się obsługę komunikacyjną ciągiem pieszo-jezdnym o minimalnej szerokości 5 m)". Na obszarze tej działki możliwa jest więc lokalizację usług, ale jedynie nieuciążliwych i to pod warunkiem, że nie spowodują one kolizji z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem terenu (§ 13 ust. 2 pkt 2 lit. b). Plan dopuszcza również na tym obszarze "przekształcenie obiektów budowlanych", lecz tylko na usługi nieuciążliwe. Wyłączona jest więc na wskazanym terenie realizacja "usług uciążliwych". W treści planu miejscowego nie została wskazana definicja pojęcia "usług nieuciążliwych". Poszukując znaczenia tego pojęcia prawidłowo zatem Kolegium odwołało się do § 4 pkt 15 planu, wskazującego definicję pojęcia o szerszym zakresie znaczeniowym (obejmującym również usługi nieuciążliwe), jakim jest pojęcie "nieuciążliwych form zagospodarowania". Zgodnie z tym przepisem przez "nieuciążliwe formy zagospodarowania" należy rozumieć "inwestycje nie zaliczane w przepisach prawnych do szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz obiekty i działalności której oddziaływanie nie przekracza granic terenu przeznaczonego na określony rodzaj użytkowania". Właściwa wykładnia wskazanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uwzględniać winna nie tylko argumenty wynikające nie tylko z metod wykładni gramatycznej, lecz również celowościowo-funkcjonalnej oraz systemowej. Przede wszystkim wskazać należy, iż wbrew zarzutom skarżącego nie ma podstaw by dokonując wykładni § 4 pkt 15 planu miejscowego wykluczyć odwołanie się do obecnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Wręcz przeciwnie prawidłowa egzegeza przepisu aktu prawa miejscowego musi odwoływać się do brzmienia aktualnych przepisów aktów normatywnych wyższego rzędu, takich jak powołane wyżej ustawa i rozporządzenie, i powinna ona być dokonana w taki sposób, aby możliwie najpełniej harmonizować z brzmieniem i rozumieniem tych przepisów powszechnie obowiązujących. Takiej właśnie wykładni dokonało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zasadnie organ ten odwołał się do treści art. 59 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r., który wskazuje przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zatem niewątpliwie przedsięwzięcia "mogące pogorszyć stan środowiska", o jakich mowa w § 4 pkt 15 planu miejscowego. Zgodnie z tym przepisem omawianej oceny wymagają przedsięwzięcia "mogące znacząco oddziaływać na środowisko", to jest dwa rodzaje przedsięwzięć. Po pierwsze dotyczy to zamierzeń inwestycyjnych "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (art. 59 ust. 1 pkt 1), a po drugie odnosi się do inwestycji "mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", co do których obowiązek dokonania oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tejże ustawy (art. 59 ust. 1 pkt 2). Nie ulega więc wątpliwości, że w świetle tego przepisu przedsięwzięciami "mogącymi pogorszyć stan środowiska" są zarówno inwestycje wymagające obligatoryjnie wskazanej oceny, jak i te, wobec których konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania wynika z postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r., nr [...], stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana przez skarżącego inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Już z tej tylko przyczyny zasadne było stanowisko Kolegium co do niezgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Skoro bowiem inwestycja ta stanowi "przedsięwzięcie mogące pogorszyć stan środowiska" w rozumieniu § 4 pkt 15 planu miejscowego, to – w drodze wnioskowania a contrario z tego przepisu – jest ona również "uciążliwą formą zagospodarowania". Tym samym planowana przez skarżącego działalność na działce "x" nie może być uznana za formę "usług nieuciążliwych". Lokalizacja tej inwestycji na działce nr ewid. "x" w B. jest zatem wykluczona w świetle jednoznacznego brzmienia § 13 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 pkt 15 planu miejscowego. Wskazać także należy, że podniesiona przez uczestnika postępowania P. R. na rozprawie sądowej w dniu 5 lutego 2013 r. okoliczność, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przewiduje inne (niż obszar przedmiotowej działki) tereny przeznaczone pod lokalizację warsztatów mechaniki samochodowej znajduje potwierdzenie w treści planu. Plan ten dla obszarów, oznaczonych symbolem "KS" – urządzenia obsługi komunikacji i transportu, zawiera następujący zapis: "1) Zakłada się adaptację istniejących obiektów obsługi komunikacji samochodowej i transportu (stacje paliw, zakłady naprawy samochodów, salony sprzedaży samochodów oraz parkingi na stacjach paliw), 2) Programuje się dalszy rozwój zaplecza motoryzacji poprzez realizację nowych obiektów obsługi (stacje paliw, zakłady naprawcze i usługowe, obiekty noclegowe, handlowe i gastronomiczne, parkingi)" (§ 13 ust. 13.14 planu). Niewątpliwie zatem na wskazanym obszarze plan dopuszcza lokalizację warsztatów mechaniki samochodowej. Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, iż oceniając dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji, jak trafnie podniósł organ odwoławczy, należało wziąć pod uwagę fakt, że na obszarze działek sąsiednich, zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, obowiązuje ochrona akustyczna. W świetle stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku tabeli nr 1 dopuszczalny poziom hałasu na terenach zabudowy jednorodzinnej nie może bowiem przekraczać 50 dB w dzień oraz 40 dB w nocy. Z przedłożonego przez skarżącego raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika zaś, że planowane przedsięwzięcie emitowałoby hałas w jednym z punktów (od północno-zachodniej strony budynku) na poziomie 53 dB w dzień, a emisja hałasu przez pojazdy lekkie wynosiłaby 69 dB. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego. Kolegium, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyjaśniło w sposób wyczerpujący wszystkie istotne dla sprawy okoliczności i należycie uzasadniło rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie słusznego interesu skarżącego nie mogło prowadzić do wydania przez organ odwoławczy decyzji naruszającej obowiązujące przepisy prawa, to jest określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji, pomimo jej sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała konstytucyjne zasady wolności działalności gospodarczej i równości wobec prawa. Z art. 22 Konstytucji wynika bowiem, że w demokratycznym państwie prawnym, którym jest Rzeczpospolita Polska (art. 2), wolność działalności gospodarczej podlega ograniczeniom wolności wynikającym z ustawy, ze względu na ważny interes publiczny. Powołany przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wprowadza expressis verbis tego rodzaju ograniczenia, uzależniając możliwość uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgodności planowanej przez przedsiębiorcę inwestycji z zapisami planu miejscowego. Okoliczność, iż na terenie Gminy [...] funkcjonuje kilkanaście zakładów mechaniki pojazdowej położonych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co do których organy administracji stwierdziły brak "uciążliwości", nawet, gdyby istotnie miała miejsce, nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji rozstrzyga, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w granicach tej sprawy, a nie może oceniać rozstrzygnięć organów administracji wydanych w innych sprawach. Brak jest zatem podstaw, by z tej przyczyny skutecznie postawić organowi odwoławczemu zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa, określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ubocznie należy zauważyć, iż skarżący, jak przyznał na rozprawie przed Sądem, pomimo uzyskania niekorzystnej dla siebie decyzji w niniejszej sprawie, prowadzi już na działce nr ewid. "x" w B. zarejestrowaną działalność gospodarczą w formie zakładu naprawczego samochodów osobowych. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.