II SA/Lu 975/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja i Urszuli P. na decyzję Wojewody L. z dnia 8 czerwca 2000 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej pozwolenia na budowę - oddala skargę. Wojewoda L. decyzją z dnia 8 czerwca 2001 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa /t.j. Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ - po ponownym rozpatrzeniu odwołania Urszuli i Andrzeja P. od decyzji z dnia 20 września 1999 r. (...) wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B.-P., odmawiającej uchylenia decyzji z dnia 12 czerwca 1997 r. (...) wydanej z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B.-P., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Mieczysławowi S., pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na działce o nr geod. 898 położonej w B.-P. przy ul. K. 8 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ I instancji zaskarżoną decyzją z dnia 20 września 1999 r. (...) odmówił uchylenia decyzji z dnia 12 czerwca 1997 r. (...) podjętej z upoważnienia Kierownika urzędu Rejonowego w B.-P., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Mieczysławowi S., pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na działce o nr geod. 898 położonej w B.-P. przy ul. K. 8. Następnie od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Urszula i Andrzej P., wnosząc o jej uchylenie. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji decyzją z dnia 15 listopada 1999r. (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji. Z kolei na powyższą decyzję organu I instancji odwołujący się wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Po jej rozpatrzeniu Naczelny Sąd Administracyjny Wyrokiem z dnia 20 lutego 2001 r. /II SA/Lu 1297/99/ uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że brak jest przesłanek do wydania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego organu I instancji, ponieważ w rozumieniu art. 138 par. 1 pkt 2 w związku z art. 105 par. 1 Kpa, nie stało się ono bezprzedmiotowe. W związku z powyższym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ II instancji ponownie rozpatrzył odwołanie Urszuli i Andrzeja P. W szczególności podkreślił, że organ 1 instancji decyzją z dnia 20 września 1999 r. (...), stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w B.-P. z dnia 12 czerwca 1997 r. udzielająca Mieczysławowi S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na działce o nr geod. 898 położonej przy ul. K. 8, została wydana z naruszeniem prawa, gdyż strony tj. Urszula i Andrzej P., nie brały udziału w postępowaniu lecz odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji, ponieważ nowa decyzja w swej istocie odpowiadałaby dotychczasowej. W tym przypadku prawidłowość zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 146 par. 2 Kpa potwierdza m.in. Wyrok SN z dnia 7 lipca 1994 r. III ARN 26/94 - OSNAP 1995 nr 11 poz. 127, który stanowi, że "w myśl art. 146 par. 2 Kpa - mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 par. 1 Kpa - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Ponadto, orzekł organ II instancji, zaskarżona przez odwołujących się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest prawomocna na co wskazuje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-P. z dnia 30 czerwca 1999 r. (...). Powyższą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania Urszuli i Andrzeja P. od decyzji z dnia 29 marca 1999 r. (...) wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B.-P., w sprawie stwierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta B.-P. z dnia 12 maja 1997 r. (...) ustalająca Mieczysławowi S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalno-gospodarczego na działce o nr geod. 898 w B.-P. przy ul. K. 8, została wydana z naruszeniem prawa oraz odstąpienia od uchylenia tej decyzji z powodu przesłanek z art. 146 par. 2 Kpa, gdyż nowa decyzja zatwierdzałaby ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o treści określonej w decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania - uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Oznacza to, zaznaczył organ odwoławczy, że projektowany budynek w trakcie rozpatrywania wniosku inwestora o pozwolenie na budowę spełniał wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przedmiotowa decyzja była prawomocna. Ponadto inwestor przedłożył dowód dysponowania terenem na cele budowlane, a z powodu lokalizacji budynku po granicy działki, dołączono zgodę właścicieli działki sąsiedniej przy ul. K. 6. Natomiast sam obiekt został zlokalizowany zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Stąd, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.w sytuacji spełnienia przez inwestora powyższych wymagań organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Także z ustaleń uzupełnionego materiału dowodowego wynika, że podnoszone przez odwołujących się kwestie związane z utrudnieniami w użytkowaniu ich działki, a wynikające z realizacji danego budynku mieszkalno-gospodarczego na sąsiedniej działce, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. W świetle wykresu ograniczenia dostępu światła naturalnego przez projektowany budynek, budynek mieszkalny skarżących jest zacieniany maksymalnie przez 2 godziny dziennie czyli nie zachodzi ograniczenie oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z par. 60 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pokój mieszkalny powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy /21 marca i 21 września/ w godzinach 8.00-16.00. W tym przypadku nasłonecznienie wynosi od 6 do 7 godzin dziennie. Natomiast w świetle art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415 ze zm./ i rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. 1998 nr 93 poz. 589/, a także z pisma Powiatowego Inspektora Sanitarnego B.-P. z dnia 13 września 1999 r., (...) - projektowany budynek nie jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, czyli inwestycja nie wymaga uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym, stwierdził organ II instancji. W skardze do sądu skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja naruszyła odpowiednie przepisy: ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "/brak skutecznie ustalonej lokalizacji budynku/, ustawy prawo budowlane /brak prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę/," oraz "brak realizacji i respektowania orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie". Ponadto podnoszą, że nie zostali uznani za stronę w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje pogorszenie warunków na ich działce "/zabudowana z obu stron działka o szerokości 11,0 m/". Ponadto stwierdzają, że "pracownik byłego Urzędu Rejonowego wydający pozwolenie na budowę to pracownik obecnie podpisujący decyzję z upoważnienia Wojewody. Z tych względów wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Brew zarzutom ze skargi zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, realizując wytyczne z wyroku NSA z dnia 20 lutego 2001 r. /II SA/Lu 1297/99/ organ II instancji orzekł co do istoty sprawy, ponieważ brak było przesłanek do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, gdyż nie stało się ono bezprzedmiotowe. Po drugie, wykonując wytyczne z Wyroku NSA z dnia 5 listopada 1998 r. /II SA/Lu 1413/97/ tj. rozstrzygając przedmiotową sprawę co do istoty na podstawie art. 151 par. 2 Kpa w związku z art. 146 par. 2 Kpa właściwy organ ponownie zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w świetle dyspozycji art. 77 par. 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa. Z ustaleń postępowania dowodowego jednoznacznie wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ dokumenty w tym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 12 maja 1997 r. (...) wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta B.-P., którą organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Należy podkreślić, iż powyższa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trakcie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę nie utraciła mocy obowiązującej. Natomiast w świetle dyspozycji art. 35 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w przypadku spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po trzecie, biorąc pod uwagę ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w świetle dyspozycji art. 5 cyt. ustawy - Prawo budowlane i realizując wytyczne z Wyroku NSA z dnia 5 listopada 1998 r. organ I instancji wystąpił o ocenę dotyczącą stopnia uciążliwości dla otoczenia projektowanego budynku - na działce nr geod. 898 przy ul. K. 8 w B.-P., do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.-P. oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. Delegatura w B.-P. Z uzyskanych od powyższych jednostek odpowiedzi wynika, że w świetle dyspozycji art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ i rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 sierpnia 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska /Dz.U. nr 93 poz. 589/ przedmiotowy budynek nie jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a więc nie wymaga uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym. Natomiast, co wynika z wykresu ograniczenia dostępu światła naturalnego przez projektowany budynek, budynek mieszkalny skarżących jest maksymalnie zacieniany przez 2 godziny dziennie, czyli nie zachodzi ograniczenie oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w świetle par. 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 114 ze zm./. Ponadto budynek został zlokalizowany zgodnie z par. 12 i par. 13 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odnośnie odległości od granicy sąsiedniej nieruchomości /karta nr 21 akt sprawy organu I instancji/. Po czwarte, projektowany obiekt budowlany - co było już badane na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdza będąca w aktach sprawy opinia urbanistyczna z dnia 9 września 1999 r. opracowana przez mgr inż. arch. Elżbietę K. (...) Po piąte, decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku mieszkalno-gospodarczego z dnia 12 czerwca 1997 r. (...) wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w B.-P. została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strony tj. Urszula i Andrzej P., nie brały udziału w tym postępowaniu administracyjnym. Jednak zgodnie z art. 146 par. 2 Kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co wystąpiło w przedmiotowym stanie prawnym i faktycznym. Wynika to także z poglądów doktryny /M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000 str. 821 - 824/ oraz orzecznictwa SN np. wyrok SN z dnia 7 lipca 1994 r. III ARN 26/94 - OSNAP 1995 nr 11 poz. 127, który zawiera tezę, że "w myśl art. 146 par. 2 Kpa - mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 par. 1 Kpa - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.