II SA/Lu 976/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Asesor WSA Małgorzata Fita-Mazurek, Protokolant Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowę przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 23 ust. 1-4a) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. D. od decyzji z dnia [...], wydanej z upoważnienia Starosty, w sprawie uznania J. D. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podniósł, że odmowa przyznania prawa do zasiłku jest spowodowana nie wypłaceniem przez Inspektorat ZUS zasiłku chorobowego, na podstawie dwóch zwolnień lekarskich, za łączny okres od dnia 8 grudnia 2001 r. do dnia 22 grudnia 2001 r., czyli za 15 dni. W tym okresie J. D. przebywała na zwolnieniu lekarskim, po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony z dniem [...] grudnia 2001 r. i przed podjęciem krótkookresowego zatrudnienia od dnia [...] stycznia 2002 r. Wojewoda stwierdził, że gdyby J. D. otrzymała za powyższy okres zasiłek chorobowy, to legitymowałaby się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku, jednakże ZUS nie wypłacił zasiłku chorobowego, przy czym swoje stanowisko uzasadnił przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60, poz. 636). W myśl tego przepisu, po ustaniu ubezpieczenia chorobowego, zasiłek chorobowy przysługuje osobie jeżeli niezdolność do pracy trwała co najmniej 30 dni. Wojewoda wskazał, że podstawę materialnoprawną do wydania decyzji organu I instancji stanowiły unormowania powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w tym przepisy art. 23 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z lit. a) pkt 2 ust. 1 art. 23 cyt. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia i w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54. W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt. 2. W myśl pkt 3 ust. 2 art. 23 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru zasiłku stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Wojewoda stwierdził, na podstawie trzech świadectw pracy wydanych przez Cukrownię "[...]" S.A. w W., tj. z dnia [...] grudnia 2000r., [...] września 2001 r. i [...] grudnia 2001 r. oraz świadectwa przy Urzędu Gminy z dnia [...] kwietnia 2002r, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania J. D. w Powiatowym Urzędzie Pracy, czyli w okresie od 5 października 2000 r. do 4 kwietnia 2002 r., była ona zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy na czas określony, łącznie przez okres 350 dni. W związku z powyższym J. D. nie spełniła warunków do nabycia prawa do zasiłku, ponieważ nie przepracowała 365 dni, o których mówią art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, a jedynie 350 dni. Ponadto nie ma podstaw do zaliczenia J. D., do okresu "365 dni" o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy, okresu 15 dni z tytułu czasowej niezdolności do pracy w okresie od 8 grudnia 2001 r. do 14 grudnia 2001 r. i od 15 grudnia 2001 r. do 22 grudnia 2001 r. Okres przebywania J. D. na zwolnieniu lekarskim nastąpił po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony z dniem [...] grudnia 2001 r. i przed podjęciem przez nią kolejnego, krótkookresowego zatrudnienia od 2 stycznia 2002 r. W ocenie Wojewody nieuwzględnienie powyższego żądania J. D. uzasadnione jest unormowaniami zawartymi w pkt 3 ust. 2 art. 23 cyt. ustawy, zgodnie z którymi do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. W związku z tym jednym z warunków zaliczenia okresu czasowej niezdolności do pracy do 365 dni jest pobranie zasiłku chorobowego za okres czasowej niezdolności do podjęcia pracy. Mocą zaś decyzji ZUS Oddział w B. z dnia [...] 2001 r., J. D. odmówiono wypłacenia zasiłku chorobowego za łączny okres od 8 grudnia 2002 r. do 22 grudnia 2001 r. Biorąc pod uwagę przytoczone unormowania ustawy i stan faktyczny sprawy, Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji z dnia [...] 2002 r., jest prawidłowa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na powyższą decyzję Wojewody, złożyła J. D. zarzucając jej niesłuszne rozstrzygnięcie przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Powiatowego dnia [...] 2002 r, co stanowi pokrzywdzenie skarżącej i naruszenie obowiązujących w tym okresie przepisów prawa materialnego i zasad ochrony bezrobotnych, bez uwzględnienia trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznania jej prawa do zasiłku w obowiązującej w takim przypadku wysokości. W uzasadnieniu skarżąca podaje, że decyzja Wojewody narusza przepisy prawa materialnego w zakresie pozbawienia jej prawa do zasiłku. Dalej podaje, że samotnie wychowuje troje dzieci w wieku 12-19 lat uczęszczające do szkół. Obecnie skarżąca nie ma żadnej pracy i została pozbawiona prawa do zasiłku. Nie ma żadnego majątku, ani żadnych innych źródeł dochodu. Dalej skarżąca podkreśla swoją trudną sytuacje materialną, która powinna być wzięta pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez Sąd Administracyjny. Jedynym źródłem dochodów jaki posiada skarżąca są skromne alimenty, które muszą wystarczyć na utrzymanie czterech osób. Skarżąca wskazała, że odmowna decyzja w kwestii przyznania jej prawa do zasiłku, podawana w uzasadnieniu Wojewody, wynika z nie wypłacenia przez ZUS zasiłku chorobowego za okres 15 dni, gdy skarżąca przebywała na zwolnieniu po rozwiązaniu się umowy. J. D. podaje, że gdyby wiedziała o takich skutkach swojego zwolnienia, to uczyniłaby wszystko, aby nie dopuścić do takiej sytuacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Mając na uwadze granice kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje ona w zgodności z obowiązującym prawem. Podzielić należy pogląd organu administracji publicznej, wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca – w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy – nie spełniała warunków do nabycia prawa do zasiłku, określonych w przepisach art. 23 ust. 1-4a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r., nr 6, poz. 56 ze zm.). W myśl tych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w dacie wskazanej wyżej rejestracji, prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie było dla bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz – między innymi – gdy bezrobotny w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jest bezsporne, co przyznała sama skarżąca, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jej w Powiatowym Urzędzie Pracy, czyli w okresie od dnia 5 października 2000 r. do dnia 4 kwietnia 2002 r., była ona zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy na czas określony, łącznie przez okres jedynie 350 dni, nie zaś przez wymagany okres 365 dni. Jakkolwiek w myśl przepisu art. 23 ust. 2 cyt. ustawy do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 art. 23, zalicza się między innymi okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jednakże owo zaliczenie jest możliwe wtedy, gdy podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skoro więc skarżąca nie pobierała zasiłku chorobowego za okres od dnia 8 grudnia 2002 r. do dnia 22 grudnia 2001 r., za który to okres wystawione były zaświadczenia lekarskie o jej niezdolności do pracy, to ów okres nie podlegał zaliczeniu do wymaganego okresu 365 dni, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 art. 23 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że szeroko opisywana w skardze trudna sytuacja materialna skarżącej, nie jest okolicznością mającą wpływ na ocenę zaskarżonej decyzji. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i w świetle tej ustawowej zasady, podniesione przez skarżącą okoliczności są prawnie obojętne. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.