II SA/Lu 978/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Polskiego Związku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Polski Związek wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki. Sąd zważył, co następuje: Skarga ta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne: zgodnie z art. 127 § 1 - 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (...) Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (...). Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. W świetle powyższego, skoro od zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działające jako organ I instancji, przysługiwał (na podstawie powołanego art. 127 § 3 K.p.a.) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ, o czym skarżący został pouczony, to kontrola legalności tego postanowienia byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia również postanowienia wydanego przez ten organ na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, a sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie złożył takiego wniosku. W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w I instancji, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.