II SA/Lu 98/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki miejsc postojowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w B. P. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.) - dalej "k.p.a.", w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2016r. poz. 290 ze zm.) - dalej "Prawo budowlane" - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], nakazującą właścicielowi obiektu, tj. G. P., rozbiórkę miejsc postojowych dla samochodów osobowych, zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w B. P.. W toku postępowania, podczas oględzin w dniu [...] maja 2016 r. ustalono, że na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w B. P., stanowiącej własność G. P., znajdują się utwardzone miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowane przy drodze wewnętrznej prowadzącej do ulicy [...]. Droga wewnętrzna stanowi ciąg pieszo-jezdny. Powyższe miejsca postojowe usytuowane są pomiędzy ścianą szczytową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] a ścianą podłużną bloku mieszkalnego przy ul. [...]. Utwardzona powierzchnia posiada wymiary 5,10 m x 24,75 m, nie jest ograniczona krawężnikami oraz nie posiada wyznaczonych miejsc postojowych. Wymiary utwardzonego placu pozwalają na wydzielenie na nim około dziesięciu miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Utwardzenie wykonano z drobnowymiarowych, sześciokątnych płyt betonowych. Odległość utwardzonych miejsc postojowych od okien w ścianie podłużnej budynku mieszkalnego przy ul. [...] wynosi 6,10 m, natomiast odległość od najbliższego okna w ścianie podłużnej budynku przy ul. [...] wynosi 6,0 m. Powyższe okna znajdują się w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Miejsca parkingowe zostały wykonane ok. 2005 r. bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia (w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent Miasta B. P. poinformował, że nie ma dokumentacji dotyczącej tej budowy w posiadanych rejestrach). Organ I instancji stwierdził, że w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., inwestycja wymagała zgłoszenia, którego inwestor nie dokonał – zachodzi więc samowola budowlana, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Poza tym organ I instancji stwierdził niezgodność inwestycji z § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz.1422), dalej "rozporządzenie", który przewiduje, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk łącznie. W niniejszej sprawie miejsca postojowe dla samochodów osobowych zostały usytuowane w odległości 6,0 m od najbliższego okna w ścianie podłużnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy u. [...] A oraz w odległości 6,10 m od otworu okiennego znajdującego się w ścianie podłużnej budynku wielorodzinnego przy ul. [...], a więc z naruszeniem powołanego przepisu. Z tego względu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należało nakazać rozbiórkę spornych miejsc postojowych. W odwołaniu od tej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w B. P. podnosiła, że parking nie został zrealizowany samowolnie, lecz za zgodą mieszkańców obu bloków [...] i [...] oraz właściciela działki, tj. Urzędu Miasta B. P., a utwardzenie części parkingu miało miejsce około 1994 r. i zostało wykonane na wniosek mieszkańców obu bloków. Inwestorem oraz zleceniodawcą robót budowlanych był Urząd Miasta B. P.. Utwardzenie parkingu wykonano jako rekompensatę za drogę dojazdową, zaprojektowaną wzdłuż ściany podłużnej bloku przy ul. [...], w odległości 1,5 m od okien budynku. Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję tego organu. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że inwestycji nie można uznać za samowolę budowlaną, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), tylko do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc w niniejszej sprawie wszczętej w dniu [...] kwietnia 2016 r. mają zastosowanie przepisy znowelizowanego Prawa budowlanego, obowiązujące od dnia 28 czerwca 2015 r., w myśl których (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 ) - na budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk łącznie nie jest wymagane ani pozwolenie ani zgłoszenie. Organy odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że inwestycja narusza przepisy techniczno – budowlane, a zatem zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, uzasadniająca przeprowadzenie postępowania naprawczego i wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestycja jest bowiem niezgodna ze wskazanym wyżej § 19 rozporządzenia tj. w zakresie wymaganych odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z tych względów organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w B. P. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 77 i 107 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła, że organy bezpodstawnie przyjęły, że budowa miała miejsce ok. 2005 r., gdyż faktycznie parking zrealizowano ok. 1994 r., a więc organ powinien ustalić czy inwestor posiadał pozwolenie na budowę. Podniosła, że wymóg zachowania odległości 10 m, o którym mowa w § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dotyczy tylko pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, czego w niniejszej sprawie organy nie ustaliły. Ponadto organy nie rozważyły orzeczenia częściowego nakazu rozbiórki poprzez usunięcie jedynie części miejsc parkingowych, co - zdaniem skarżącej – byłoby wystarczające do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie wymaganych odległości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest budowa parkingu obejmującego mniej niż 10 miejsc postojowych. Na gruncie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. na taką inwestycję początkowo było wymagane pozwolenie na budowę, co wynikało z ogólnych zasad określonych w art. 28 ust. 1, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z dniem 7 listopada 2003 r. wprowadzono (ustawa z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz.718) przepis art. 29 ust. 1 pkt 10, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie – w takim brzmieniu przepis ten obowiązuje do dziś, z tym że od dnia 7 listopada 2003 r. na taką inwestycję wymagane było zgłoszenie zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1. Natomiast od dnia 28 czerwca 2015 r. w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 (na skutek ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r. poz. 443) - nie ma już obowiązku dokonywania zgłoszenia budowy parkingu o liczbie miejsc mniejszej niż 10. Organy ustaliły, że sporny parking został wybudowany w 2005 r., a więc w okresie kiedy wymagane było zgłoszenie, którego inwestor – G. P., nie dokonała. Prawidłowo stwierdził organ I instancji, że brak zgłoszenia stanowi samowolę budowlaną, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, uzasadniającą przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 tej ustawy. W świetle art. 50 ust. 1 - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (a więc w przypadku wykonywania robót budowlanych innych niż budowa - rozumiana jako nadbudowa, rozbudowa bądź odbudowa, art. 3 pkt 6 - i rozbiórka) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Z kolei z art. 51 ust. 1 wynika, że w razie zaistnienia sytuacji określonych w art. 50 ust. 1 - właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. W sprawie niniejszej zachodzi sytuacja określona w art. 51 ust. 1 pkt 1, gdyż parking został zrealizowany bez wymaganego zgłoszenia. Słusznie również organy uznały, że inwestycja narusza ponadto przepisy techniczno – budowlane, tj. § 19 ust.1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem - odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie (pkt 1 ); 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie (pkt 2); 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1 (pkt 3). W toku postępowania ustalono natomiast, że sporny parking znajduje się w odległości 6,0 m od najbliższego okna w ścianie podłużnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy u. [...] oraz w odległości 6,10 m od otworu okiennego znajdującego się w ścianie podłużnej budynku wielorodzinnego przy ul. [...], a więc mniejszych, niż wymagana w przytoczonym przepisie. Wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo ustaliły, że stwierdzone odległości dotyczą pomieszczeń z oknami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Chodzi bowiem o okna w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (blokach), co jasno wynika z akt sprawy, w szczególności z fotografii. Organy zasadnie zatem przeprowadziły postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego i w konsekwencji wydały prawidłowe decyzje. Niezachowanie wymaganych odległości od budynków mieszkalnych (z dwóch stron parkingu) uniemożliwiało orzeczenie tylko częściowej rozbiórki. Również zarzut skargi dotyczący tego, że parking powstał w 1994r., a nie – jak ustaliły organy - w 2005 r., nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został poparty żadnymi wiarygodnymi dowodami. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.