II SA/Lu 984/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji [...] w [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. We wniosku z dnia 23 lipca 2014 r. B. S. – powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm., dalej jako "u.d.i.p.") jako podstawę prawną jej żądania, zwróciła się do [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie dla potrzeb określenia wartości wycenianych drzewostanów, średnich cen sprzedaży drewna – artykułami, uzyskanych za pierwsze półrocze 2014 r. oraz średnich kosztów pozyskania i zrywki ustalonych w I półroczu 2014 r. Wniosek został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej, zaś w treści wiadomości e-mail, do której został załączony, wnioskodawczyni wyjaśniła, że jest rzeczoznawcą majątkowym i działa na zlecenie pełnomocników stron postępowań prowadzonych przed Wojewodą [...] oraz Wojewodą [...] w sprawach o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione na byłych terenach Polski. Dlatego w związku z treścią przepisów powszechnie obowiązującego prawa ma ona obowiązek ustalić różnego rodzaju parametry, które pozwolą dokonać właściwego szacunku. W odpowiedzi na powyższy wniosek [...] J. w piśmie z dnia 31 lipca 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że żądana przez nią informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, której uzyskanie – stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tymczasem wniosek z dnia 23 lipca 2014 r. nie zawierał stosownej argumentacji w tym względzie. W związku z tym organ wezwał wnioskodawczynię do wykazania istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie jej żądanej informacji. W odpowiedzi na tak sformułowane wezwanie B. S. w piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r., również złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej (które wpłynęło do organu w dniu 6 sierpnia 2014 r.), wniosła o niezwłoczne udostępnienie jej informacji w zakresie wskazanym w jej wniosku. Podniosła, że jako rzeczoznawca majątkowy ma obowiązek – zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej jako "u.g.n.") – przy szacowaniu nieruchomości wykorzystać wszelkie, niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach zawarte w szczególności, jak stanowi ust. 1 pkt 6a tego przepisu, w dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz. Zgodnie z art. 155 ust. 3 u.g.n., właściwe organy oraz agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a tego przepisu, są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1. W ocenie wnioskodawczyni, powołany przepis stanowi wprost upoważnienie do uzyskania informacji publicznej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okoliczność, iż żądane informacje mają na celu umożliwienie prawidłowego określenia wartości nieruchomości, stanowi zaś dodatkowy argument potwierdzający szczególnie istotny charakter dla interesu publicznego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...] [...] J. odmówił udostępnienia B. S. wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż żądana we wniosku z dnia 23 lipca 2014 r. informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, której uzyskanie uzależnione jest od wykazania interesu publicznego. W świetle zaś poglądów judykatury, interes publiczny wystąpi wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji wiązać się będzie z realną możliwością wpływu na funkcjonowanie państwa lub też będzie stwarzało realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W ocenie organu wnioskodawczyni nie wykazała żadnego interesu publicznego w udostępnieniu jej wnioskowanych informacji przetworzonych. Powołane przez nią w piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie statuują bowiem po stronie rzeczoznawców majątkowych interesu publicznego dla potrzeb uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Ponadto żaden przepis tej ustawy nie nakazuje podmiotom reprezentującym Skarb Państwa, przetwarzania informacji publicznych na potrzeby rzeczoznawców majątkowych. W odwołaniu od powyższej decyzji B. S. wniosła o jej uchylenie w całości i stwierdzenie obowiązku udzielenia żądanych informacji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozstrzygnięciu temu wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 155 ust. 1 pkt 6a w zw. z art. 155 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreśliła, że wnioskowane przez nią informacje spełniają przesłanki niezbędności, dostępności oraz dotyczą nieruchomości, które mają status nieruchomości porównywanych, a zatem organ I instancji zobowiązany był zadośćuczynić żądaniu wyrażonemu w jej wniosku. Jednocześnie wyjaśniła, że z uwagi na możliwość złożenia wniosku wyłącznie w formie określonej na stronie internetowej [...], a wynikającej z ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek miał taką a nie inną formę. Po rozpatrzeniu opisanego wyżej odwołania Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. decyzją nr [...] z dnia [...] – będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej, iż żądane przez B. S. informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, zaś wnioskodawczyni nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Organ podkreślił też, że nie każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w ramach szczególnie istotnego interesu publicznego. Działanie "szczególnie istotne" musi bowiem charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Zaskarżając powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca B. S. zarzuciła jej: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 155 ust. 1 pkt 6a w zw. z art. 155 ust. 3 u.g.n., poprzez odmowę ich zastosowania w sprawie i potraktowanie wniosku skarżącej jako podlegającego rozpoznaniu w trybie u.d.i.p., mimo że wskazane wyżej przepisy przewidują odrębny tryb udzielania rzeczoznawcom majątkowym danych dotyczących zakreślonego przez nich obszaru, istotnych do wykonania szacunku nieruchomości, zaś podmioty zobowiązane tymi przepisami są zobligowane do udostępnienia żądanych przez rzeczoznawców informacji (w tym informacji przetworzonych), mieszczących się w zakresie normy zakodowanej w przywołanych przepisach, określającej zakres rzeczowy danych podlegających udostępnieniu; 2) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i odmowę ustalenia, czy właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej w sprawie zakończonej skarżoną decyzją jest tryb udostępnienia informacji w oparciu o art. 155 u.g.n., czy też w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy u.d.i.p. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] J. z dnia [...] W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji w sposób błędny uznały, iż wystąpiła ona z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., pomijając tym samym, że jej żądanie zostało skierowane w trybie art. 155 u.g.n. W ocenie skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika zasadność przyjętej przez organy koncepcji, że właściwym do rozpoznania wniosku jest tryb udostępnienia informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, ze względu na słuszność stanowiska organów obu instancji, że informacje objęte wnioskiem skarżącej mają charakter informacji publicznej przetworzonej, zaś skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Po drugie zaś z uwagi na okoliczność, że wniosek skarżącej z dnia 23 lipca 2014 r. – wbrew jej twierdzeniu zawartemu w skardze – został złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (jako jego podstawę prawną powołano wyłącznie art. 2 ust. 1 tej ustawy). Na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżąca powoływała się dopiero w późniejszych pismach i jedynie w celu wykazania istnienia interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej. Zatem zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 155 ust. 1 pkt 6a w zw. z art. 155 ust. 3 u.g.n. jest – w ocenie organu – niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem tego rozstrzygnięcia była odmowa udostępnienia skarżącej informacji publicznej żądanej przez nią we wniosku z dnia 23 lipca 2014 r., a obejmującej dane w zakresie średnich cen sprzedaży drewna – artykułami, uzyskane za pierwsze półrocze 2014 r. oraz średnie koszty pozyskania i zrywki ustalone w I półroczu 2014 r. Powodem odmowy było niewykazanie przez skarżącą, że udostępnienie jej żądanej informacji – zakwalifikowanej przez organy jako informacja publiczna przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przede wszystkim istota sporu w pierwszym rzędzie sprowadza się do oceny zasadności rozpatrzenia wniosku skarżącej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca w tym kontekście zarzuciła bowiem zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 155 ust. 1 pkt 6a w zw. z art. 155 ust. 3 u.g.n. podnosząc, że to te przepisy, nie zaś przepisy regulujące dostęp do informacji publicznej, były właściwe dla załatwienia jej żądania. Bezspornym zaś na gruncie niniejszej sprawy było to, że B. S. jest rzeczoznawcą majątkowym, zaś udostępnienia informacji objętych jej wnioskiem z dnia 23 lipca 2014 r. domagała się na potrzeby przygotowywanej wyceny nieruchomości na prywatne zlecenie. Konfrontując powyższy zarzut z treścią wniosku skarżącej stwierdzić należy, że jest on całkowicie pozbawiony podstaw. Już bowiem samo oznaczenie wniosku jako "wniosek o udostępnienie informacji publicznej", przy jednoczesnym powołaniu jako jego podstawy prawnej wyłącznie przepisu art. 2 ust. 1 u.d.i.p., w sposób jednoznaczny wskazywało, że wolą skarżącej jako wnioskodawcy było udostępnienie jej określonych informacji w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. O złożeniu żądania w tym właśnie trybie dodatkowo świadczy jego forma. Należy bowiem przypomnieć, że wniosek ten został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej, przez co nie zawierał on własnoręcznego podpisu wnioskodawczyni (jedynie jego faksymile), a jednocześnie nie został opatrzony podpisem elektronicznym. Brak tych elementów dodatkowo zatem wskazywał na tryb uregulowany przepisami u.d.i.p., jako właściwy dla załatwienia wniosku. Postępowanie w tym trybie jest bowiem odformalizowane i uproszczone, a przepisy u.d.i.p. w zasadzie nie przewidują żadnych wymagań formalnych odnośnie wniosku, przez co dopuszczalne jest złożenie go także za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, publ. ONSAiWSA 2010, nr [...], poz. 91). W przypadku zaś żądania udostępnienia określonych informacji rzeczoznawcy majątkowemu w oparciu o regulację art. 155 ust. 3 u.g.n., brak jest podstaw by przyjąć, że wniosek złożony w tym trybie zwolniony jest z wymogów formalnych przewidzianych w art. 63 k.p.a. dla każdego podania, w tym z wymogu podpisania podania przez wnoszącego (ewentualnie opatrzenia podpisem elektronicznym). Zatem treść wniosku skarżącej z dnia 23 lipca 2014 r., a przede wszystkim powołanie w nim wyłącznie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., jako jego podstawy prawnej, przy jednoczesnym jego odformalizowanym charakterze (braku podpisu wnioskodawcy), determinował tryb określony przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako właściwy dla jego załatwienia. Powołana ustawa reguluje zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, rozumianej jako każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Prawo do informacji publicznej obejmuje przy tym uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepis art. 4 powołanej ustawy określa natomiast katalog podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. W myśl tego przepisu obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), przy czym warunkiem powstania obowiązku udostępnienia określonej informacji publicznej jest jej posiadanie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Podmiot, na którym w myśl powyższej regulacji ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, w razie otrzymania wniosku w tym przedmiocie, winien – co do zasady – w terminie 14 dni udostępnić wnioskodawcy żądaną informację w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 10 w zw. z art. 13 i art. 14 u.d.i.p.), ewentualnie w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej zachodzi przede wszystkim w razie ustalenia, że wnioskowana informacja objęta jest ograniczeniem przewidzianym w art. 5 u.d.i.p. Nie jest to jednak jedyna sytuacja, w której uzasadniona jest odmowa udostępnienia informacji publicznej. Podjęcie przez podmiot zobowiązany rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jest bowiem zasadne również wówczas, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, za udostępnieniem której nie przemawia szczególny interes publiczny (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej – jak słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji – nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej, wskazując jedynie w art. 6 przykładowe informacje mające status informacji publicznych, do których stosuje się jej przepisy. W literaturze i orzecznictwie uważa się, że dla zidentyfikowania tego rodzaju pojęcia niezbędne jest odniesienie się do kategorii informacji prostej, jako przeciwstawnego katalogu, pozwalającego na prawidłowe ich rozróżnienie. Przyjmuje się zatem, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą w przyjętej treści i postaci, chociaż, co istotne, także jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. W wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. (sygn. akt I OSK 735/09 – publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że informacja przetworzona wymaga podjęcia określonego działania przez organ w odniesieniu do odpowiedniego zbioru informacji będącego w jego posiadaniu, z którego to zbioru uzyskana zostanie informacja publiczna. Konsekwentnie w wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 495/10 – publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że za przetworzoną należy uważać taką informację, do której wytworzenia konieczne jest zaangażowanie podmiotu (jego pracowników) przygotowujących informację. Dlatego też za przetworzenie należy uznać wszystkie te działania, które nie przybierają postaci wyłącznie technicznego przeniesienia danych. A contrario, jako przetworzenie należy rozumieć odpowiednie zestawienie konkretnych danych z określonego okresu, przybierające postać różnego rodzaju porównań, wyliczeń, odniesień, itp. Innymi słowy, przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P Szustakiewicz: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, str. 42-43 oraz powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że poza sporem pozostaje kwesta istnienia zarówno po stronie [...] J. jak również Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. ustawowego obowiązku udostępniania posiadanych informacji publicznych. Oba te podmioty reprezentują bowiem Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania (art. 34 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach – j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1153 z późn. zm.), a Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych dysponuje także majątkiem publicznym (art. 34 pkt 4 tej ustawy). Oczywista jest również kwestia przypisania żądanym przez skarżącą informacjom waloru informacji publicznej, skoro informacje te odnoszą się do majątku pozostającego w dyspozycji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "f" u.d.i.p.). Dla stwierdzenia prawidłowości wydanych przez organy obu instancji decyzji zasadnicze znaczenie – poza oceną obrania trybu u.d.i.p., jako właściwego do załatwienia wniosku skarżącej – pozostaje natomiast zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacji publicznej przetworzonej. Prawidłowość stanowiska organów obu instancji w tym zakresie nie budzi wątpliwości Sądu. Skarżąca domagała się bowiem udostępnienia danych przedstawiających średnie ceny sprzedaży drewna oraz średnie koszty jego pozyskania i zrywki we wskazanym okresie (I półrocze 2014 r.). Oczywistym jest natomiast, że nie dysponując gotowymi informacjami o tej treści, organ dla ich wytworzenia musiałby dokonać swoistego zestawienia poszczególnych transakcji, ich analizy pod kątem przyjętych w nich cen, a następnie określonego działania matematycznego celem obliczenia wysokości wartości średnich. Świadczy to niewątpliwie o konieczności przetworzenia informacji na potrzeby wniosku skarżącej. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że udostępnienie skarżącej żądanych informacji uwarunkowane było spełnieniem przesłanki szczególnego interesu publicznego określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mając zaś na względzie, że wniosek z dnia 23 lipca 2014 r. nie zawierał żadnej argumentacji w tym zakresie, zasadnym było wezwanie skarżącej do jego uzupełnienia poprzez wykazanie szczególnego interesu publicznego przemawiającego za uwzględnieniem jej wniosku. Skarżąca, w odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. powołała się jednak w istocie jedynie na okoliczność, że jest rzeczoznawcą majątkowym i stosownie do art. 155 u.g.n. przy szacowaniu nieruchomości ma obowiązek wykorzystać wszelkie niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach, zaś właściwe organy i agencje, którym Skarb Państwa powierzył w drodze ustaw wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz, są obowiązane do udostępnienia jej – jako rzeczoznawcy majątkowemu – tych danych. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy stwierdzić, że wobec jednoznacznego wskazania przez skarżąca przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako podstawy prawnej jej wniosku z dnia 23 lipca 2014 r., powołany wyżej przepis art. 155 u.g.n. nie miał w ogóle w tej sprawie zastosowania. Wbrew twierdzeniu skarżącej przepis ten nie upoważniał jej również do uzyskania – w ramach trybu uregulowanego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej – informacji publicznej przetworzonej. Okoliczność, że skarżąca domagała się udostępnienia określonych informacji na potrzeby przygotowywanej przez nią – jako rzeczoznawcę majątkowego – wyceny nieruchomości, nie świadczy bowiem sama przez się o istnieniu szczególnego interesu publicznego przemawiającego za uwzględnieniem jej wniosku. Jak bowiem słusznie wyjaśniono w uzasadnieniu wydanych w niniejszej sprawie decyzji, kryterium szczególnego interesu publicznego, jakkolwiek jest pojęciem niedookreślonym, to jednak niewątpliwie opiera się na przypisaniu określonej informacji znaczenia istotnego dla szerszego grona osób. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się wręcz, że szczególny interes publiczny w zakresie prawa dostępu do informacji istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Z tego względu przyjmuje się, że na ocenę istnienia omawianej przesłanki będzie miał wpływ charakter lub pozycja podmiotu żądającego informacji oraz realne możliwości wykorzystania uzyskanych danych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2012, str. 53). Skarżąca domagała się udostępnienia przedmiotowych informacji w związku z wykonywaniem pracy rzeczoznawcy majątkowego, przy czym – jak wyjaśniła w wiadomości e-mail, do której załączony został wniosek z dnia 23 lipca 2014 r. – informacje te są jej potrzebne na potrzeby prywatnego zlecenia pełnomocników stron postępowań prowadzonych przed Wojewodą [...] i Wojewodą [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione na byłych terenach Polski. Skoro zatem żądane informacje miałby służyć prywatnym celom określonych podmiotów i być wykorzystane jedynie w ramach prowadzonych na skutek ich wniosków postępowań, organy zasadnie uznały, że szczególny interes w ich udostępnieniu na rzecz skarżącej – nie występuje. Wobec zaś niespełnienia tej przesłanki, orzeczoną odmowę udostępnienia B. S. wnioskowanych informacji uznać należało za prawidłową. Z tych wszystkich względów, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.