II SA/Lu 984/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta [...] R. z [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. S. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIENIE Zaskarżona decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania S. S. i R. S. (dalej jako: "skarżący") od decyzji Wójta [...] R. z [...] r., o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew rosnących na działce nr [...] w m. M., gm. [...] R. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że [...] stycznia 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło zgłoszenie skarżących dotyczące zamiaru usunięcia drzew rosnących na wyżej wymienionej nieruchomości. Do zgłoszenia dołączono kopie pełnomocnictw oraz mapę po rozgraniczeniu nieruchomości zawierającą przebieg granicy przedmiotowej działki z działką nr [...] ustalonej na podstawie zawartej ugody granicznej. W dniu [...] stycznia 2021 r. organ pierwszej instancji podjął próbę przeprowadzenia oględzin rzeczonych drzew w celu ustalenia ich gatunku i obwodu. Oględziny te z uwagi na sprzeczne stanowiska właścicieli graniczących działek, co do przebiegu granicy oraz z uwagi na brak jakichkolwiek znaków granicznych, które wskazywałyby na przebieg granicy pomiędzy działkami po ich rozgraniczeniu nie przyniosły żadnych ustaleń. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji przywołaną na wstępie decyzją wniósł sprzeciw do zgłoszenia usunięcia przedmiotowych drzew. W uzasadnieniu organ podał, że brak możliwości przeprowadzenia oględzin drzew znajdujących się na nieruchomości będącej w posiadaniu W. M. (właściciel działki nr [...]), który nie wyraził zgody na dokonanie oględzin, wyklucza możliwość usunięcia drzew na podstawie wniesionego zgłoszenia. Organ nie miał bowiem możliwości dokonania weryfikacji wniesionego zgłoszenia, w tym dokonania ustaleń, czy drzewa objęte zgłoszeniem nie podlegają szczególnej ochronie prawnej. Zdaniem organu, nie bez znaczenia jest ponadto fakt złożenia przez W. M. pisma zawierającego informację, iż zamierza wystąpić do sądu celem uchylenia się od skutków zawartej ugody granicznej. Dlatego też mając na względzie istniejący aktualnie konflikt odnośnie przebiegu granicy między nieruchomościami, w zaistniałym stanie faktycznym nie jest pewne komu i jakie prawa przysługują do drzew, czyli obiektów trwale związanych z gruntem, czego konsekwencją jest brak pewności, co do tego, czy zgłoszenia dokonał właściciel. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie domagając się jej uchylenia i zobowiązania organ do wydania decyzji zgodnie z obowiązującym prawem. Podkreślili, że wskutek prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego doszło do zawarcia ugody granicznej, a jej postanowienia zostały naniesione na mapy ewidencyjne. W fizycznym wytyczeniu granic brali udział wszyscy uprawnieni właściciele rozgraniczanych działek, a paliki z wytyczenia osobiście wbijał W. M.. Porozumienie zawarte między odwołującymi i W. M. mówiło o przestawieniu ogrodzenia i wycince drzew, co nie zostało dotąd zrealizowane z uwagi na uchylanie się W. M. od jego wykonania. Co więcej wytyczoną wspólnie granicę zakupionymi przez nich słupkami W. M. samowolnie zlikwidował przed datą oględzin, a słupki sobie przywłaszczył. W dniu oględzin nie zezwolił natomiast pracownikom organu na wejście na działkę i uniemożliwił pomiar drzew. W związku z takim działaniem skarżący skierowali pismo do W. M. o wydanie nieruchomości w terminie 14 dni informując jednocześnie, że jej niewydanie spowoduje wszczęcie przed sądem powszechnym stosownego postępowania, co jednak jest obojętne dla niniejszego postepowania. Organ nie może obecnie opierać rozstrzygnięcia na twierdzeniach sprzecznych z podpisaną ugodą, którą przecież sam również zatwierdził. Tym samym organ nie może kwestionować stanu prawnego, który współtworzył. Przywołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając, że ta nie narusza prawa. Na poparcie przyjętego stanowiska Kolegium wskazało, że w świetle art. 83f ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew może dokonać wyłącznie właściciel nieruchomości, przez co należy rozumieć właściciela nieruchomości, na której rosną drzewa. Tym samym nie jest skuteczne zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew przez podmiot, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której drzewa rosną. W takie sytuacji, właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia, na podstawie art. 83f ust. 15 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem organu na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że własność drzew jest sporna z tego względu, że sporny jest dokładny przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] pomimo, że wcześniej doszło do zawarcia przez strony ugody granicznej przed geodetą, posiadającej moc ugody sądowej, a postępowanie administracyjne dotyczące rozgraniczenia nieruchomości stało się w tym przypadku bezprzedmiotowe i zostało umorzone. Bowiem, pomimo zawartej wcześniej ugody granicznej, w trakcie oględzin obie strony sporu nie były w stanie zgodnie wskazać przebiegu granicy. Strony składały sprzeczne oświadczenia a na gruncie nie dopatrzono się jakichkolwiek znaków granicznych, które wskazywałyby na przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] po ich rozgraniczeniu. Zatem w trakcie oględzin nie udało się ustalić dokładnego przebiegu granicy między działkami, a w konsekwencji nie dało się jednoznacznie ustalić, kto jest właścicielem tej części nieruchomości, na której rosną drzewa. Organ nie miał możliwości dokonania weryfikacji wniesionego zgłoszenia, w tym dokonania ustaleń, czy drzewa objęte zgłoszeniem nie podlegają szczególnej ochronie prawnej. Mając zatem na względzie istniejący aktualnie konflikt odnośnie przebiegu granicy między nieruchomościami, w zaistniałym stanie faktycznym nie jest pewne komu i jakie prawa przysługują do drzew, czyli obiektów trwale związanych z gruntem, czego konsekwencją jest brak pewności, co do tego, czy zgłoszenia dokonał właściciel. Ponieważ rozstrzygnięcie powyższej kwestii jak również dokonanie w wyniku oględzin ustaleń odpowiednio co do gatunku drzew oraz obwodu pnia jest kluczowe - organ pierwszej instancji miał obowiązek wnieść sprzeciw. Ponadto organ podniósł, że wnioskodawca miał obowiązek w swoim zgłoszeniu zamieścić nie tylko swoje dane osobowe i oznaczenie nieruchomości, z której drzewa mają być usunięte (co uczynił), ale również przedstawić rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzew na nieruchomości - tego nie dopatrzono się na załącznikach graficznych przedłożonych do zgłoszenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżący podnieśli zarzut naruszenia: 1. art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i dokonanie jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, to jest dokumentacji rozgraniczeniowej, a w szczególności ugody granicznej z której to dokumentacji jednoznacznie wynika dokładny przebieg granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi o numerach [...] a [...], a w konsekwencji błędne ustalenie, że zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew zostało złożone przez osoby niebędące właścicielami nieruchomości; 2. art. 64 § 2 w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, polegające na braku wezwania skarżących do uzupełnienia zgłoszenia o rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzew na nieruchomości, a w konsekwencji uznanie, że zgłoszenie to było niekompletne i uniemożliwiało pozytywne jego rozpatrzenie; 3. art. 83f ust. 15 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy, w którym przepis ten nie miał zastosowania, bowiem własność drzew podlegających wycięciu nie była sporna. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozwijając przedstawione zarzuty skarżący podnieśli, że [...] grudnia 2019 r. geodeta upoważniony przekazał do Wójta [...] R. dokumentację rozgraniczeniową przyjętą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Krasnymstawie pod numerem [...] z datą wpisu operatu technicznego do ewidencji materiałów zasobu - [...]2019 r. Dokumentacja ta zawierała m.in. kopię materiałów źródłowych - dokumentów dotyczących przebiegu granic wydanych przez [...] w K., kopię ugody granicznej z [...]2019 r., wykaz współrzędnych punktów granicznych oraz mapę z rozgraniczenia. Z ww. dokumentacji jednoznacznie wynika dokładny przebieg granicy pomiędzy działkami. Następnie wskazali, że ugoda graniczna posiada moc ugody sądowej, co oznacza, że nie ma potrzeby jej zatwierdzania przez sąd czy organ administracji. Wzruszenie ugody granicznej zawartej w postępowaniu administracyjnym może nastąpić wyłącznie według zasad określonych przez prawo cywilne, w postępowaniu przed sądem powszechnym. Skoro zatem w niniejszej sprawie istnieje zatwierdzona ugoda, geodeta uprawniony był zobowiązany do złożenia do gminy map z których wynika ta ugoda. Geodeta działający jako uprawniony organ ma obowiązek oznaczenia granicy, wobec tego trudno stwierdzić z jakich przyczyn organy ustaliły, że przebieg granicy jest niemożliwy do określenia. Fakt, że po zawarciu ugody ponownie kwestionowana jest granica jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W związku z powyższym - zdaniem skarżących - organy w sposób nieprawidłowy ustaliły, że w niniejszej sprawie nie można ustalić przebiegu granicy pomiędzy działkami o numerach [...], jak również nieprawidłowo ustaliły, że zgłoszenie usunięcia drzew zostało złożone przez osoby niebędące właścicielami nieruchomości. Działaniem takim organy naruszyły art. 84f ust. 4 oraz art. 84f ust. 15 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, który nie powinien być w niniejszej sprawie w ogóle zastosowany. Prawidłowym było zastosowanie trybu uproszczonego, wynikającego z art. 84f ust. 4 ww. ustawy. Ponadto podnieśli, że Kolegium w sposób nieprawidłowy zarzuciło im, że do zgłoszenia nie załączyli rysunku albo mapki określającej usytuowanie drzew na nieruchomości. Żaden z organów nie wzywał bowiem ich do uzupełnienia dowodów w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 442/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę S. S.. Merytorycznemu rozpoznaniu polegała zatem jedynie skarga wniesiona przez R. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest istnienie podstaw prawnych do wniesienia przez organ pierwszej instancji sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżących zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew. W tym zakresie stan prawny przedstawia się następująco. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 55 ze zm., dalej w skrócie jako: "u.o.p.") usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495, zwanej dalej "k.c.") - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Od wskazanego obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów ustawodawca przewidział wyjątki, stanowiąc między innymi, że przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p.). W takim przypadku - jak stanowi to art. 83f ust. 4 u.o.p. - właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew. W odpowiedzi organ ma obowiązek dokonania w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia oględzin w celu ustalenia, odpowiednio: 1) nazwy gatunku drzewa; 2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a) posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni, b)nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa. Z oględzin sporządza się protokół (art. 83f ust. 6 i 7 u.o.p.). Zgodnie natomiast z art. 83f ust. 8 u.o.p. po dokonaniu oględzin organ w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 83f ust. 8 u.o.p.). W zakresie podstaw wniesienia sprzeciwu ustawodawca wskazał dwie grupy przesłanek, w których właściwy organ może go wnieść. Po pierwsze – fakultatywnie - organ może wnieść sprzeciw w przypadku lokalizacji drzewa: a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5. Ponadto, organ może wnieść sprzeciw w przypadku spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3 (uznania za pomnik przyrody). Po drugie, organ obligatoryjnie wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia na usunięcie oraz w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia pomimo wezwania organu (art. 83f ust. 14 i 15 u.o.p.). Zdaniem Sądu, literalna wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie żaden z powyższych przypadków nie zachodzi, co oznaczałoby brak podstaw do wniesienia sprzeciwu. Sąd jednak podziela pogląd organu odwoławczego wyrażony również w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 389/20, że skoro w świetle art. 83f ust. 4 u.o.p., zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew może dokonać wyłącznie właściciel nieruchomości, to a contrario – nie jest skuteczne zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew przez podmiot, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której drzewa rosną. W takie sytuacji, właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia, na podstawie art. 83f ust. 15 pkt 1 u.o.p. Zważyć jednak należy, że tego typu sytuacja nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Błędnie bowiem uznały organy, że własność drzew jest sporna z tego względu, że sporny jest przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] Ocena ta nie znajduje bowiem żadnego merytorycznego potwierdzenia w aktach sprawy. To, że obecnie właściciel działki nr [...] kwestionuje przebieg granicy w żaden sposób nie oznacza, że nie da się ustalić stanu faktycznego dotyczącego jej przebiegu. W sprawie bezsporne bowiem jest, że spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] istniał. Z tego względu skarżący wystąpili do Wójta [...] R. z wnioskiem o rozgraniczenie ww. nieruchomości w trybie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W toku postępowania rozgraniczeniowego strony sporu zawarły ugodę, która spisana została przez geodetę uprawnionego J. S. - przeprowadzającego rozgraniczenie i podpisana zarówno przez R. S. i S. S. (właścicieli działki nr [...]) jak i W. M. (właściciel działki nr [...]). Następnie, z uwagi na zawartą ugodę, decyzją z [...] r. Wójt [...] R. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonych w obrębie M., gmina Siennica R., oznaczonych jako działki o numerach [...] Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Kolegium z [...] r. W tych okolicznościach, nie może budzić żadnych wątpliwości, że etap administracyjny postępowania rozgraniczeniowego został zakończony. Ugoda zawarta przed geodetą kończy bowiem spór graniczny, czego starają się nie dostrzec rozstrzygające w sprawie organy. Nie ma tym samym żadnych uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że własność drzew jest sporna z tego względu, że sporny jest przebieg granicy pomiędzy działkami. W sprawie przeprowadzone bowiem zostało postępowania rozgraniczeniowego, w wyniku którego został ustalony dokładny przebiegu granicy między działkami. W konsekwencji nie powinno być problemem ustalenie, kto jest właścicielem tej części nieruchomości, na której rosną drzewa objęte zgłoszeniem. Jak słusznie podnosili skarżący, ugoda graniczna zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej, co wprost wynika z art. 31 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zawarcie takiej ugody definitywnie kończy spór graniczny. Ugoda taka wywołuje skutki prawne od momentu jej podpisania przez wszystkie strony i geodetę. Skoro zatem jej przedmiotem jest zgodne ustalenie przebiegu linii granicznych, to z chwilą podpisania ugody, która wyznacza przebieg granicy brak jest przedmiotu sporu. Nie jest natomiast rzeczą organów administracyjnych jak i tut. Sądu, by weryfikować skuteczność zawartej ugody, zarówno w całości, jak i w poszczególnych jej fragmentach. Do tego są bowiem przewidziane odpowiednie procedury przed sądami powszechnymi. W niniejszym postępowaniu nie ma zatem miejsca na ocenę tego czy strona sporu granicznego wiedziała, jakie będą nowe granice i czy wszystko zrozumiała. Fakt podpisania ugody świadczy o tym, że zdawała sobie sprawę z tego, jakie będą skutki złożonego oświadczenia woli. Z tego względu za nieskuteczne należało uznać czynności uczestnika postępowania W. M. prowadzące do podważenia zawartej ugody. Oczywiście takiej stronie przysługuje ochrona prawna chociażby w formie uchylenia się od skutków prawnych ugody. Jednakże może to nastąpić tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym i dopóki nie zapadnie w tym przedmiocie prawomocne rozstrzygnięcie stan prawny ustalony na podstawie zawartej ugody granicznej jest wiążący zarówno dla wszystkich właścicieli gruntów jak i organów administracji publicznej oraz sądów. W sprawie bezsporne natomiast jest, że takie rozstrzygnięcie nie zostało dotychczas wydane. Również sama zawisłość sporu w tym przedmiocie, na co może wskazywać pismo W. M. z 20 stycznia 2022 r. złożone w toku postępowania sądowego, nie może stanowić przeszkody w rozpoznaniu sprawy, w szczególności okoliczność ta nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniającego wstrzymanie się przez organ z podejmowaniem czynności procesowych. Bezsporne bowiem jest, że w sprawie ustalony jest prawny przebieg spornej linii granicznej w oparciu o aktualne dokumenty przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podsumowując, skoro celem postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów i wszystkie te wymogi w niniejszej sprawie zostały wypełnione poprzez zawarcie ugody granicznej przed geodetą, która posiada moc ugody sądowej, to nie ma najmniejszych podstaw do kwestionowania przebiegu tak ustalonej granicy i to wyłącznie na podstawie twierdzeń jednej strony sporu. Jednocześnie przeszkody w rozpoznaniu sprawy i dokonaniu ustaleń wymagających przepisami prawa nie mogą stanowić podnoszone przez organy okoliczności braku znaków granicznych jak i możliwości wejścia na teren działki na której znajdują się drzewa. Co do pierwszej kwestii nie ulega wątpliwości, że organ jest w posiadaniu dokumentów, jak i dysponuje zapleczem osobowym umożliwiającym odtworzenie przebiegu granicy na podstawie zawartej ugody. W drugiej natomiast kwestii organ zwróci uwagę na treść art. 85 i 88 k.p.a. odnoszących się do zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania dowodowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku dopuszczenia przez organ dowodu z oględzin, na stronach i na innych osobach posiadających przedmiot oględzin spoczywa obowiązek okazania tej rzeczy organowi przeprowadzającemu dowód. Powyższe z uwagi na ustalenie przebiegu granicy może jednak okazać się zbędne. Może bowiem dojść do sytuacji, że przedmiotowe drzewa będą znajdowały się na gruncie należącym do skarżących i jakakolwiek zgoda na oględziny właściciela działki sąsiedniej będzie zbędna. W tej sytuacji należało przyjąć, że kontrolowane decyzje oparto na wadliwie ocenionym stanie faktycznym, ustalonym nie w oparciu o istniejący materiał dowodowy lecz nie mające umocowania w aktach spraw wywody. Stwierdzenia organów zawarte w zaskarżonych decyzjach, a niepoparte jakimkolwiek materiałem dowodowym nie stanowią prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji również art. 83f ust. 15 u.o.p. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O zwrocie kosztów postępowania sądowego od Kolegium na rzecz skarżącego, w łącznej wysokości 797 zł, orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się: kwota 200 zł, stanowiąca uiszczony przez skarżących wpis sądowy, kwota 100 zł stanowiąca uiszczony przez skarżącego wpis od zażalenia, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, wynikająca z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczona w wysokości 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku uzupełni materiał dowodowy, przeprowadzi wyczerpujące postępowanie wyjaśniające oraz dokona ponownej oceny prawnej uzupełnionego stanu faktycznego, zgodnie z przedstawionymi wyżej wskazaniami, oczywiście po wcześniejszym wezwaniu do uzupełnienia istniejących braków zgłoszenia.