II SA/Lu 986/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych - w zakresie wniosku A.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 25 sierpnia 2016 r. (data nadania) A. C. złożył skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych. Skarżący jednocześnie zwrócił się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, podnosząc, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a zatem uiszczenie nałożonej na niego kary – z uwagi na jej wysokość – może wyrządzić jego rodzinie znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie uwzględniające wniosek strony w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych w wysokości [...] złotych. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że z powodu trudnej sytuacji finansową skarżącego, którą Sąd miał na uwadze przyznając mu prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie, a także mając na względzie wielkość sumy pieniężnej, do uiszczenia której został on zobowiązany zaskarżoną decyzją, należy przyjąć, że wykonanie tego aktu może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody dla skarżącego i jego rodziny, a tym samym uzasadnia uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.