II SA/Lu 986/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Małgorzaty i Ireneusza małżonków Sz. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 10 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki garażu samochodowego - oddala skargę. (...) Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 10 sierpnia 1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Małgorzaty i Ireneusza małżonków Sz. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.-L. z dnia 22 czerwca 1999 r. (...) nakazującej odwołującym się dokonanie rozbiórki garażu samochodowego o wymiarach zewnętrznych 2,60 x 4,50 m o konstrukcji stalowej ze ścianami i dachem z blachy trapezowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w 1998 r. małżonkowie Sz. usytuowali samowolnie przedmiotowy garaż na nieruchomości położonej przy Al. Sportowej 6A w T.-L. stanowiącej własność wspólnoty mieszkaniowej. Obiekt ten zlokalizowany jest w odległości 11,70 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego i w odległości 4,00 m od ogrodzenia działki. Blaszany garaż jest obiektem budowlanym tymczasowym /art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, którego budowa wymaga w świetle art. 29 ust. 1 pozwolenia na budowę. Nawet gdyby był to obiekt tymczasowy przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie do 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, to jego realizacja wymagałaby, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi. Realizacja obiektu bez pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, jeśli przepisy wymagają zgłoszenia, obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania sankcji przewidzianych w art. 48 Prawa budowlanego, tzw. do nakazania jego rozbiórki. Prawidłowo przy tym organ I instancji nie określił w zaskarżonej decyzji terminu rozbiórki, bowiem powyższy przepis nie uprawnia organu nadzoru budowlanego do jego wyznaczenia. Brak terminu rozbiórki w decyzji oznacza, że podlega ona wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna. Małgorzata i Ireneusz małżonkowie Sz. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, a w szczególności: 1/ art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 4, art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 48 oraz art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, 2/ art. 67 par. 2 pkt 1 i art. 107 Kpa. Wskazując na powyższe podstawy skarżący domagali się uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, względnie; uchylenia tych decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący podnieśli, że przedmiotowy garaż, tzw. blaszak, nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem nie został "pobudowany", lecz "ustawiony" /zgodnie z uzasadnieniami obu zaskarżonych decyzji/. Nie jest to więc obiekt budowlany w rozumieniu cyt. przepisów Prawa budowlanego. W tej sytuacji skarżący twierdzą, że nie nastąpiło "popełnienie samowoli budowlanej", a więc nie popełniono czynu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaskarżonych decyzji i wszelkich wynikających z tego faktu ujemnych skutków prawnych dla skarżących. Małżonkowie Sz. wyjaśnili także, iż zgłaszali kilkakrotnie zamiar ustawienia na czas określony przedmiotowego blaszaka ustnie w styczniu, lutym i marcu 1999 r., gdyż taką możliwość przewiduje art. 67 par. 2 pkt 1 Kpa zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ I instancji nie wniósł żadnego sprzeciwu wobec tych zgłoszeń, wobec czego inwestorzy po upływie 30-dniowego terminu ustawili sporny blaszak. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący podnieśli zarzut nie wyznaczenia terminu rozbiórki garażu, co wskazuje - ich zdaniem - na brak przekonania do jej zasadności przez obie instancje administracyjne. Dodatkowym argumentem za uchyleniem zaskarżonych decyzji jest - zdaniem skarżących - brak wystąpienia jakiejkolwiek szkody po stronie osób trzecich oraz całkowita aprobata ustawienia blaszaka na czas określony przez kierownictwo wspólnoty mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej wywodom organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy garaż jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, gdyż jest to obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem i zbliżony rodzajowo do wymienionych przykładowo w tym przepisie obiektów, m.in. barakowozów i obiektów kontenerowych. W świetle unormowania art. 29 pkt 5a powołanej ustawy obiekty takie nie podlegają wyłączeniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem stosownie do dyspozycji art. 28 roboty budowlane przy ich realizacji można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Spornego obiektu nie można przy tym traktować jako innego rodzaju tymczasowego obiektu budowlanego wymienionego również w pkt 5 art. 3 omawianej ustawy, przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, z tego względu, że termin tej rozbiórki lub przeniesienia musiałby być określony - w myśl art. 29 ust. 1 pkt 5a - w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i nie mógłby być dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy również określonego w zgłoszeniu. Realizacja takiego obiektu nie wymagałaby wprawdzie uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne byłoby - zgodnie z powołanym art. 29 ust. 1 pkt 5a - dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że dopełnili obowiązku zgłoszenia budowy w formie ustnej bo przede wszystkim w świetle unormowania art. 30 ust. 2 zgłoszenie takie powinno być dokonane na piśmie. Na taką formę spełnienia tego obowiązku wskazuje sformułowanie o "doręczeniu zgłoszenia" właściwemu organowi /por. L. Bar, E. Radziszewski - "Kodeks budowlany - Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze - Sp. z o.o., Warszawa 1999 r., str. 84/. Ewentualne ustane zgłoszenie zamiaru budowy jest więc bezskuteczne. Użycie w zaskarżonej decyzji określenia "usytuowanie", czy też w decyzji pierwszoinstancyjnej "ustawienie garażu" nie upoważnia do wyciągnięcia wniosku, że sporny obiekt nie został zbudowany w rozumieniu, jakie określeniu "budowa" nadaje pkt 6 art. 3 Prawa budowlanego. Przepis powyższy stanowi, że przez "budowę" należy rozumieć m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. W sprawie niniejszej mamy zatem do czynienie z budową obiektu budowlanego w rozumieniu tego przepisu. Budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę skutkuje zaś -jak trafnie to podnosi zaskarżona decyzja - obowiązkiem wydania przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Chybiony jest zarzut braku określenia w decyzji nakazującej rozbiórkę spornego obiektu terminu jej wykonania. Do takiego określenia brak jest bowiem podstaw prawnych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 czerwca 1998 r. OPS 2/98 "W wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego nie można ustalić terminu jej wykonania na podstawie art. 15 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./". /ONSA 1998 Nr 4 poz. 108/. W konsekwencji należy podzielić stanowisko zaskarżonej decyzji, iż decyzja nakazująca rozbiórkę na podstawie art. 48 Pr. bud. podlega wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna. Z punktu widzenia powyższego przepisu /niewątpliwie bardzo restrykcyjnego/ obojętne są jakiekolwiek inne okoliczności poza faktem budowy obiektu bez wymaganego pozwolenia. W szczególności bez znaczenia są podnoszone w skardze okoliczności związane z brakiem jakiejkolwiek szkody po stronie osób trzecich oraz aprobata dla działań inwestorów ze strony kierownictwa wspólnoty mieszkaniowej czy wreszcie intencje, jakie kierowały skarżącymi przy realizacji obiektu /zabezpieczenie samochodu przed kradzieżą/. W świetle przedstawionych wyżej uwag należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności przepisów wskazanych w skardze i przez to skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.