II SA/Lu 994/97

skargę oddala w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podniesione w skardze zarzuty dotyczą w istocie kwestionowania przez skarżącego prawomocnego rozstrzygnięcia sądu powszechnego w sprawie podziału majątku wspólnego Beaty i Grzegorza S. Skarżący polemizuje z treścią postanowienia Sądu Rejonowego przyznającego lokal mieszkalny Beacie S. i zobowiązującego Grzegorza S. do wydania jej tego lokalu Jak wynika z akt sprawy skarżący już kilkakrotnie występował do sądu powszechnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie Beata S. złożyła wniosek o wymeldowanie z lokalu Grzegorza S. Organ administracyjny winien zatem zbadać zaistnienie ustawowych przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ niezbędnych do wydania decyzji o wymeldowaniu. Skarga na czynności komornika, który dokonał eksmisji ze spornego lokalu nie jest "zagadnieniem wstępnym" /art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa/ od którego zależy wymeldowanie z lokalu, jeżeli w dacie złożenia wniosku o wymeldowanie lokal został już opróżniony i wydany wierzycielowi. Organ odwoławczy zasadnie zatem przyjął, że organ I instancji winien ocenić zgromadzony materiał dowodowy i wydać merytoryczną decyzję o wymeldowaniu bądź odmowie wymeldowania z lokalu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.