II SA/Lu 996/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – skarżąca Z. J. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu wniosku PPF wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, utrzymując się z emerytury w wysokości 799, 18 zł brutto i zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 810 zł brutto, łącznie ich dochody wynoszą 1609, 18 zł miesięcznie; skarżąca mieszka w domu o pow. 60 m2, poza tym posiada nieruchomość rolną o pow. 0,30 ha przeliczeniowych. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 ppsa, oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma natomiast miejsce wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona – ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżąca wniosła skargę po upływie 30 - dniowego terminu do jej wniesienia, wymaganego zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie zostało jej doręczone w dniu 19 września 2012r. (potwierdzenie odbioru), zaś skargę wniosła w dniu 25 października 2012r. (data stempla pocztowego). Wobec powyższego, z powodu "oczywistej bezzasadności" skargi, należało odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.