II SAB/Lu 1/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Burmistrza Miasta N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta N. dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku R. M. z dnia [...] listopada 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta N. do załatwienia wniosku wskazanego w pkt I; IV. zasądza od Burmistrza Miasta N. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. R. M. (dalej jako: skarżący), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Nałęczowa (dalej jako: Burmistrz lub organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.), poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu na wniosek skarżącego informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że organ nie udostępnił informacji publicznej na jego wniosek. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że dnia 20 listopada 2024 r. wystąpił do Burmistrza z wnioskiem o udostępnienie informacji o odnowie zabytkowego Parku Zdrojowego w N. (inwestycja zrealizowana na podstawie postępowania przetargowego znak: [...]), w zakresie dotyczącym: 1. Kopii kosztorysu powykonawczego przedmiotowego zadania z wyszczególnieniem wszystkich pozycji kosztorysowych, o których mowa w rozdziale V umowy (par. 11 ust. 5); 2. Kopii kosztorysu ofertowego składanego przez wykonawcę przed podpisaniem umowy; 3. Kopii decyzji L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającej na zmiany w zakresie projektowanego doboru gatunkowego roślin (jeśli była wydana); 4. Kopi dokumentów dokumentujących zmiany w doborze gatunkowym roślin; 5. Kopii decyzji pozwolenia na budowę wydaną przez Starostwo Powiatowe w P.; 6. Kopii korespondencji z L. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków dotyczącej przedmiotowego zadania; 7. Kopii wszystkich decyzji L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczących przedmiotowego zadania; 8. Kopii harmonogramu rzeczowo-finansowego zaakceptowanego przez zamawiającego złożonego przez wykonawcę zadania wraz ze zmianami harmonogramu o ile wystąpiły. Skarżący wskazał, że wnosił o udostępnienie skanów dokumentów przesłanych za pomocą poczty elektronicznej na wskazany adres mailowy. W związku z upływem ustawowego terminu do udostępnienia informacji i nie udzieleniem przez organ odpowiedzi skarga, zdaniem skarżącego, jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na udostępnienie skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej w całości. Organ podkreślił, że udostępnił żądaną informację w dniu 23 grudnia 2024 r. Organ wyjaśnił, że częściowo udostępnił informację w dniu 17 grudnia 2024 r., a całość informacji przekazał w dniu 23 grudnia 2024 r. Dodatkowo zaznaczono, że zwłoka w udzieleniu informacji publicznej nie była celowa, a spowodowana omyłką i znaczną ilością zapytań i wniosków składanych do urzędu przez skarżącego. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Burmistrz Miasta Nałęczów dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2024 r. Należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W sprawie bezsporne jest, że informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji publicznej, a Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Taki charakter bezsprzecznie mają informacje dotyczące realizacji przez Gminę Nałęczów inwestycji publicznej w postaci rewitalizacji zdegradowanych terenów strefy uzdrowiskowej w ramach postępowania przetargowego. Wobec powyższego organ powinien był załatwić wniosek skarżącego w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Należy stwierdzić, że organ nie wywiązał się ze swego ustawowego obowiązku w powyższym terminie, gdyż udostępnił całość żądanej informacji w formie elektronicznej dopiero w wyniku złożonej przez R. M. skargi w dniu 23 grudnia 2024 r., co świadczy o przekroczeniu ustawowego terminu i tym samym o bezczynności organu. Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że zwłoka w udostępnieniu żądanej informacji nie była celowa, a spowodowana omyłką oraz znaczną ilością zapytań i wniosków składanych przez skarżącego. W związku z przekroczeniem ustawowego terminu do udostępniania informacji, w przede wszystkim z uwagi na okoliczność, że całość informacji żadnej przez skarżącego została udostępniona dopiero po wniesieniu skargi do tut. Sądu właściwe jest uznanie, że nieudostępnienie skarżącemu informacji publicznej w terminie nastąpiło z winy organu i wynikało z niewłaściwej realizacji obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie całości informacji dopiero po złożeniu skargi nie prowadzi natomiast do umorzenia postępowania zainicjowanego tym środkiem zaskarżenia, o co wnosił organ. Zdaniem Sądu, jakkolwiek organ dopuścił się bezczynności, to jednak z pewnością nie miała ona charakteru rażącego. Organ po otrzymaniu skargi niezwłocznie przekazał żądaną informację i wyjaśnił przyczyny zwłoki, a chociaż odpowiedź ta była spóźniona w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jednak działaniu organu nie można przypisać znamion rażącego, a więc oczywistego i poważnego, naruszenia przepisów prawa. Argumenty te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku. Rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu, jednakże w zakresie ewentualnego zobowiązania organu do załatwienia sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), sąd musi uwzględniać stan istniejący w dacie wyrokowania. Bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2024 r., biorąc pod uwagę wskazywany już wyżej fakt, że po wniesieniu skargi do sądu, organ udostępnił w całości żądaną informację. W tej sytuacji Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącemu zwrot kosztów w kwocie, obejmującej uiszczony wpis od skargi, tj. [...] zł. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania, podlegające zwrotowi.