II SAB/Lu 10/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie niezałatwienia w terminie wniosku o przyznanie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] I. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie. Skarżący podniósł, że w dniu 16 czerwca 2010r. zwrócił się do organu o przyznanie mu zasiłku celowego na "wykup recept, na zakup gazu do butli, na zapłatę czynszu za mieszkanie oraz na zapłatę faktury za energię elektryczną". Wniosek ponowił w dniu 29 października 2010r. z uwagi na to, że zmieniła się filia ośrodka. W dniu 7 grudnia 2010r. skarżący odebrał decyzję Dyrektora MOPR w Lublinie z dnia 19 listopada 2010r., na podstawie której organ przyznał mu zasiłek celowy "w miesiącu czerwcu" w kwocie 100 zł. Skarżący "zdaje sobie sprawę, że działanie zostało podjęte", ale uważa, że "nie wszystko zostało załatwione w porządku, jeśli z jakimś wnioskiem zwraca się człowiek w czerwcu, a w grudniu zostaje wydana decyzja", tym bardziej, że sprawa nie była szczególnie skomplikowana. Organ miał obowiązek załatwić wniosek najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy (art. 35 § 3 kpa), a więc wydanie decyzji dopiero w grudniu świadczy o "opieszałości urzędników." Skarżący podkreślił przy tym, że zależy mu na pomocy długotrwałej, a nie jednorazowej, jak to uczynił organ. Skarżący podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną (całkowicie niezdolną do pracy) i ze względu na to ponosi znaczne wydatki na leki i leczenie, wskutek czego nie starcza mu pieniędzy na życie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że J. Z. złożył do Dyrektora MOPR w Lublinie w dniu 16 czerwca 2010r. wniosek o przyznanie mu zasiłku stałego oraz zasiłku celowego na napełnienie butli z gazem. Z uwagi na zmianę właściwości filii MOPR związanej ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącego oraz na fakt, że Dyrektor ...MOPR w Lublinie decyzją z dnia 10 czerwca 2008r. przyznał skarżącemu na okres 1 luty 2008r. – 29 luty 2012r. zasiłek stały w kwocie 444 zł miesięcznie – Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie ...przejął obowiązek wypłaty tego zasiłku. W związku z tym, decyzją z dnia 19 listopada 2010r. Dyrektor MOPR ...MOPR w Lublinie przyznał skarżącemu zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup gazu; decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 7 grudnia 2011r. Z tych względów organowi nie można zarzucić bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. (art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art.35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87) W świetle natomiast art. 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wykonania czynności wskazanych w art.149 ppsa. J. Z. zarzuca Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie ...w Lublinie bezczynność dotyczącą jego wniosku z dnia 16 czerwca 2010r. o przyznanie zasiłku celowego. Skarżący jednocześnie przyznaje, że "działanie zostało podjęte", ale - w jego ocenie - nagannym było znaczne przekroczenie przez organ ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W postępowaniu w przedmiocie bezczynności organu administracji publicznej sąd bada wyłącznie to czy organ podjął wymagane w sprawie działania i jeśli stwierdzi, że tak – nie może uwzględnić skargi. Jak bowiem wyżej wskazano, w świetle art. 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność, nakazuje organowi wykonanie określonych czynności, np. wydanie aktu (decyzji). Skoro w niniejszej sprawie bezspornie Dyrektor MOPR ...w Lublinie wydał w dniu 19 listopada 2010r. decyzję załatwiającą wniosek skarżącego z dnia 16 czerwca 2010r., to obecnie Sąd nie może nakazać temu organowi wydania kolejnej decyzji w tej sprawie. Natomiast kwestia niezałatwienia tego wniosku w ustawowym terminie, określonym w art. 35 kpa nie podlega ocenie Sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu – w tym zakresie stronie przysługują odrębne środki prawne. Również kwestia przyznania skarżącemu pomocy społecznej na dłuższy okres, a nie jednorazowo, nie może być oceniana przez Sąd w niniejszym postępowaniu, gdyż kwestia ta dotyczy bezpośrednio treści decyzji z dnia 19 listopada 2010r., a więc mogłaby być skutecznie podniesiona przy zaskarżeniu (w drodze odwołania, a następnie skargi do Sądu) tej decyzji. W sytuacji występującej w sprawie nie ma więc podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność i nałożenia na organ obowiązków, o których mowa w art. 149 ppsa. Z tych względów, Sąd skargę oddalił na mocy art.151 ppsa, zaś o wynagrodzeniu adwokata orzekł na podstawie art. 250 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 163, poz.1348 ze zm.).