II SAB/Lu 102/18

PostanowienieWSA w Lublinie2018-08-29

Skład orzekający: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie świadczenia wychowawczego, złożone po uwzględnieniu żądania przez organ, uzasadnia umorzenie postępowania sądowego?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, ponieważ skarżący skutecznie cofnął skargę na bezczynność organu. Skoro organ uwzględnił żądanie skarżącej, a pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, nie zachodziły okoliczności uzasadniające uznanie cofnięcia za niedopuszczalne. Sąd przyznał również wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Po ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, pełnomocnik poinformował sąd o cofnięciu skargi, wskazując, że organ uwzględnił żądanie skarżącej. Następnie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie i przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. przyznaje [...] K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. W dniu 19 kwietnia 2018 r. wpłynęła do Sądu skarga S. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Postanowieniem z 18 maja 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z 3 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej – [...] K. K. wskazał, że cofa skargę oraz wnosi o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej, oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik wyjaśnił, że wobec uwzględnienia przez organ żądania skarżącej, złożyła ona oświadczenie o rezygnacji z wnoszenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Sąd może jednak uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozstrzyganej w sprawie nie zachodziły okoliczności, o jakich mowa w art. 60 zd. 2 p.p.s.a., w związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie należało umorzyć. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło