II SAB/Lu 103/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. I. zobowiązuje Koło Łowieckie do rozpoznania pkt 3 wniosku S. P. o udzielenie informacji publicznej z dnia 22 grudnia 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. przyznaje [...] M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Sygn. akt II SAB/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E We wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. S. P. (dalej także: skarżący) zwrócił się do Koła Łowieckiego [...] (dalej także: Koło Łowieckie) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "1. Ile sztuk poszczególnych gatunków zwierzyny łownej (drobnej i grubej) odstrzelili myśliwi Koła Łowieckiego [...] w roku gospodarczym [...] na poszczególnych obwodach łowieckich dzierżawionych od skarbu państwa? 2. Ile i jakich urządzeń łowieckich postawiło Koło Łowieckie w okresie jak pkt 1 w poszczególnych obwodach łowieckich? 3. Jaką kwotę odszkodowań wypłaciło Koło Łowieckie za szkody wyrządzone przez zwierzynę dziką w poszczególnych obwodach łowieckich w okresie jak pkt 1?". Wnioskodawca wskazał, że domaga się udostępnienia powyższych informacji poprzez umożliwienie mu wglądu do stosownych dokumentów oraz ewentualnego ich kopiowania w siedzibie Koła Łowieckiego, ewentualnie przesłania mu żądanych informacji w formie wydruku. W dniu 19 lutego 2014 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie powyższego wniosku. Skarżący, zarzucając Kołu Łowieckiemu naruszenie art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), wniósł o nakazanie temu podmiotowi rozpatrzenia złożonego wniosku i udzielenia żądanych informacji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto skarżący, powołując się na art. 23 u.d.i.p., domagał się wymierzenia przez Sąd grzywny osobie odpowiedzialnej za udzielenie informacji w imieniu Koła Łowieckiego. W odpowiedzi na skargę prezes Koła Łowieckiego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Koło Łowieckie udzieliło skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. Jednocześnie wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonych, w związku z czym skarżący winien uprawdopodobnić, że uzyskanie przez niego tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał natomiast istnienia tej przesłanki. Prezes Koła wskazał również, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem tego Koła i w związku z tym ma dostęp do dokumentów będących w posiadaniu tego podmiotu. Żądane w niniejszej sprawie informacje skarżący mógł pozyskać biorąc udział w obradach walnego zgromadzenia członków Koła. Wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 59/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. P.. Sąd wskazał, że w kontekście normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. istotne znaczenie ma ustalenie, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem Koła Łowieckiego. Oznacza to, że dostęp do dokumentów, będących przedmiotem zainteresowania skarżącego, przysługuje mu w ramach uprawnień członka Koła. Sąd uznał, że skoro wszystkie informacje objęte wnioskiem skarżącego, w formie odpowiadającej jego żądaniu, są zawarte w poszczególnych uchwałach walnego zgromadzenia Koła Łowieckiego, w tym w uchwalonym przez ten organ na mocy § 53 pkt 6 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego planie budżetu i działalności Koła, skarżący, jako członek tego Koła, miał zapewniony do nich dostęp na podstawie art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego w związku z powołanymi przepisami Statutu PZŁ, co w świetle normy kolizyjnej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza możliwość udostępnienia mu tych informacji w żądanej formie w trybie przepisów u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2760/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, z tego, że skarżący może domagać się udostępnienia żądanych informacji w oparciu o przepisy Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem, nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut PZŁ jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należał do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w piśmie z dnia 13 lipca 2016 r. wezwał Koło Łowieckie do uzupełnienia w terminie 7 dni odpowiedzi na skargę, poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób Koło zapewniło skarżącemu realny dostęp do informacji objętej wnioskiem z dnia 22 grudnia 2012 r., na etapie przed wniesieniem skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Zarząd Koła Łowieckiego w piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. wskazał, że w piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r. (którego kopię załączono do odpowiedzi na wezwanie) udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie 1 zawarte we wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. Na pozostałe pytania Koło nie udzieliło odpowiedzi uznając, że nie dotyczą one informacji publicznej. Jednocześnie organ nadmienił, że w podobnych sprawach do skarżącego, a także do jego żony oraz do jego syna, kierowane były zaproszenia do siedziby Koła, w celu udostępnienia informacji żądanych w składanych przez te osoby wnioskach. Zarząd Koła wyjaśnił, że działanie takie podyktowane było brakiem fachowej obsługi biurowej oraz urządzeń technicznych do kopiowania. Z zaproszeń tych skarżący nigdy nie skorzystał (w załączeniu organ przedłożył przykładowe kopie takich pism). Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11). Powyższe oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie jest związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2759/14 i nie może wyrazić poglądu odmiennego od zapatrywania utrwalonego w pisemnym uzasadnieniu wyroku NSA. Uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do wniosku, że skarga jest częściowo uzasadniona. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie zakwestionował możliwość uznania na gruncie niniejszej sprawy, że skarżący – będąc pełnoprawnym członkiem Koła Łowieckiego – nie może ubiegać się o udostępnienie żądanych przez niego informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, ze względu na wypełnienie dyspozycji normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. NSA w swych obszernych rozważaniach wykazał, że Statut PZŁ – nawet, gdyby przyjąć, że zapewnia skarżącemu dostęp do wnioskowanych informacji ze względu na jego członkostwo w Kole Łowieckim oraz w Związku – będąc aktem o charakterze wewnętrznym nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. Powyższe stanowisko NSA obliguje Sąd do dokonania oceny, czy wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2012 r. podlegał załatwieniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., to jest przede wszystkim do stwierdzenia, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, mają charakter informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że charakter prawny Polskiego Związku Łowieckiego określa art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2015 r. poz. 2168 ze zm.), który stanowi, że Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Podstawą prawną działania Związku jest ustawa oraz statut uchwalony przez Krajowy Zjazd Delegatów PZŁ (art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego). Członkiem PZŁ może być każda pełnoletnia osoba fizyczna, która nabyła uprawnienia do wykonywania polowania, pod warunkiem że korzysta z pełni praw publicznych oraz nie była karana za przestępstwa enumeratywnie wskazane w prawie łowieckim. Nabycie członkostwa w PZŁ wymaga złożenia deklaracji członkowskiej oraz uiszczenia wpisowego (art. 32 ust. 5 Prawa łowieckiego). Każda osoba fizyczna, która spełni powyższe wymagania staje się członkiem PZŁ z chwilą podjęcia uchwały przez właściwy miejscowo zarząd okręgowy PZŁ (§ 7 ust. 6 statutu PZŁ). Statut PZŁ wyróżnia dwie kategorie osób fizycznych – członków PZŁ: członków kół łowieckich oraz członków niestowarzyszonych, to jest niezrzeszonych w kołach łowieckich. W skład PZŁ wchodzą również koła łowieckie. Są one podstawowym ogniwem organizacyjnym PZŁ w realizacji celów i zadań łowiectwa (art. 33 ust. 1 prawa łowieckiego). Koła łowieckie składają się co najmniej z 10 osób fizycznych mających uprawnienia do wykonywania polowania i będących jednocześnie członkami PZŁ (§ 27 ust. 1 statutu PZŁ). Posiadają one osobowość prawną, którą uzyskują z dniem nabycia członkostwa w PZŁ. Prowadzą swoją działalność na podstawie prawa łowieckiego, statutu oraz uchwał organów PZŁ i koła łowieckiego (§ 31 statutu PZŁ; cz. III pkt 3.4 i 3.4.1 uzasadnienia wyroku Trybunały Konstytucyjnego z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, OTK-A 2012, z. 10, poz. 119). Przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855 ze zm.) regulujące zasady nadzoru nad stowarzyszeniami stosuje się odpowiednio do nadzoru nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego (art. 35a ust. 2 prawa łowieckiego). Przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń stosuje się odpowiednio do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego (art. 35 ust. 3 prawa łowieckiego). Zwracając uwagę na charakter prawny zrzeszenia, jakim jest Polski Związek Łowiecki, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3125/14, stwierdził, że nie sposób takiemu zrzeszeniu stawiać analogiczny standard wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji – zdaniem NSA – nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego, w tym także Kół Łowieckich, bądź odnosząca się do ich funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p., "lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym (wyrok I OSK 1514/14). Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informację publiczną, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za niebędącą informacją publiczną. Znajduje to potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej [...], wskazującym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie zakresowe dostępu do informacji o działalności osób i jednostek innych niż organy władzy państwowej czy osoby pełniące funkcje publiczne oraz samorządy gospodarcze i zawodowe – przewidział już ustrojodawca. Przyjęcie, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny". Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że niewątpliwie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez Koło Łowieckie [...] jest informacja żądana przez skarżącego w punkcie 1 i 3 jego wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r., dotycząca ilości sztuk poszczególnych gatunków zwierzyny łownej (drobnej i grubej) odstrzelonej przez myśliwych tego Koła w roku gospodarczym [...] na poszczególnych obwodach łowieckich dzierżawionych od skarbu państwa (pkt 1) oraz wysokości odszkodowań wypłaconych przez Koło Łowieckie za szkody wyrządzone przez zwierzynę dziką w poszczególnych obwodach łowieckich w roku gospodarczym [...] (pkt 3). W tym zakresie poza sporem pozostaje, jak przyznało Koło, że pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na pytanie 1 zawarte w tym wniosku, zaś na pytanie 3 Koło nie udzieliło odpowiedzi uznając, że nie dotyczy ono danych mających charakter informacji publicznej. Wskazać należy natomiast, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można przyjąć, iż informację publiczną stanowiła informacja żądana przez niego w punkcie 2 omawianego wniosku, dotycząca ilości oraz rodzaju urządzeń łowieckich, które "postawiło Koło Łowieckie w okresie jak pkt 1 w poszczególnych obwodach łowieckich". Jak wskazano wyżej, nie każda informacja będąca w dyspozycji Koła Łowieckiego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu przez to Koło w trybie u.d.i.p. Przedmiotem informacji publicznej mogą być jedynie te dane, które odnoszą się do wykonywania zadań publicznych bądź gospodarowania mieniem publicznym przez Koło Łowieckie. W ocenie Sądu, takiego charakteru nie można przypisać informacjom, zawartym w punkcie 2 wniosku skarżącego, albowiem nie spełniają one wskazanego wyżej warunku, gdyż nie dotyczą one wykonywania zadań publicznych ani gospodarowania mieniem publicznym. Przede wszystkim, jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1071/15, "w kontekście gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego zwrócić należy uwagę na art. 35 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo Łowieckie, który stanowi, że działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej Polskiego Związku Łowieckiego oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym mienie Polskiego Związku Łowieckiego i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków". Już z tego powodu nie można przyjąć z założenia, że informacje dotyczące lokowania urządzeń łowieckich przez Koło Łowieckie bądź myśliwych należących do tego Koła, są przedmiotem informacji publicznej. W tym kontekście należy mieć nadto na uwadze charakter tych urządzeń, do których zalicza się w szczególności ambony myśliwskie, naziemne i nadrzewne stanowiska myśliwskie, paśniki, magazyny paszy, lizawki soli i inne tym podobne urządzenia. Sytuowanie tych urządzeń przez Koło Łowieckie albo przez osoby fizyczne - myśliwych należących do wspomnianego Koła niewątpliwie nie może być kwalifikowane jako wykonywanie zadań publicznych ani jako gospodarowania mieniem publicznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się obecnie stanowisko, że urządzenie myśliwskie, jakim jest ambona (myśliwska), nie jest obiektem małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), gdyż przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do tego typu urządzeń, które nie są też urządzeniami budowlanymi, a więc jego posadowienie nie podlega – co do zasady – reglamentacji prawno-budowlanej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 487/14). W zakresie odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 2 wspomnianego wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. nie można zatem zarzucić Kołu Łowieckiemu bezczynności, skoro żądana informacja nie podlegała udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym Koło poinformowało niezwłocznie skarżącego w piśmie z dnia z dnia 21 stycznia 2013 r. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd miał przy tym na względzie konieczność podjęcia działań zgodnych ze wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r. Należy bowiem zauważyć, że w końcowej części uzasadnienia tego orzeczenia NSA wskazał na konieczność zbadania przez Sąd pierwszej instancji, czy Koło Łowieckie, na etapie przed wniesieniem skargi, zapewniło skarżącemu realny dostęp do żądanej informacji, z którego by skarżący nie skorzystał. Sąd kasacyjny przyjął, że okoliczność ta winna zostać przez podmiot zobowiązany udokumentowana (np. pismem). Ustalenie tej kwestii ma natomiast istotne znaczenie dla wyniku sprawy, albowiem – jak wyjaśnił NSA – "zagwarantowanie wnioskodawcy warunków dostępu do informacji (np. przez poinformowanie go na piśmie o możliwości zapoznania się z nią w danym, konkretnym miejscu i czasie) czyniłoby dalsze żądania i skargi do sądu administracyjnego wnioskodawcy bezzasadne, a nawet mogłyby być one wówczas poczytywane jako niezasługujące na ochronę nadużycie prawa do informacji publicznej". Kierując się tymi wskazaniami Sąd, przed ponownym rozpoznaniem skargi, skierował do Koła Łowieckiego wezwanie do uzupełnienia odpowiedzi na skargę o stosowne wyjaśnienia w powyższym zakresie. Z nadesłanego przez Zarząd Koła Łowieckiego – w odpowiedzi na powyższe wezwanie – pisma z dnia 21 lipca 2016 r. oraz załączonych do niego dokumentów niewątpliwie wynika, że Koło dopuściło się bezczynności w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. w zakresie udzielenia odpowiedzi na zapytanie określone w punkcie 3 wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., mającym wciąż zastosowanie do spraw wszczętych do tego dnia, a więc również sprawy niniejszej), zobowiązał Koło Łowieckie do rozpoznania – w tym zakresie – wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym – z jednej strony – nieznaczny okres zwłoki w zapewnieniu skarżącemu dostępu do wnioskowanych informacji, zaś z drugiej – złożony zakres pytań składających się na przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji publicznej, który niewątpliwie uzależniał udzielenie wnioskowanej odpowiedzi od wcześniejszego dokonania stosownych analiz i zestawień. Ponadto Sąd miał – w tym zakresie – na względzie charakter i specyfikę Koła Łowieckiego, które nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji, co podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. (I OSK 3101/14). Natomiast w pozostałej części Sąd skargę oddalił w myśl art. 151 P.p.s.a., mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności potwierdzające to, że Koło udzieliło skarżącemu żądanej w punkcie 1 omawianego wniosku informacji publicznej, zaś w zakresie danych żądanych w punkcie 2 tego wniosku nie miało takiego obowiązku, gdyż wniosek – w tej części – nie dotyczył udostępnienia informacji publicznej. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i pkt 2 lit. "a" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Orzeczenie to obejmuje wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną przez pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym oraz w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.