II SAB/Lu 104/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 13 lutego 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy , żądając przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zażalenie, które jest przedmiotem skargi do sądu, uregulowane zostało w art. 37 k.p.a. Wniesienie zażalenia, zgodnie z art. 37 k.p.a., jest niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 p.p.s.a. Przedmiotowe zażalenie nie jest jednak środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 141-144 k.p.a. i służy wyłącznie kwestionowaniu przekroczenia przez organ ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Termin do jego wniesienia nie został określony w przepisie, a wobec tego może ono być wniesione w każdym czasie, gdy organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest wydawane w samodzielnym postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Ubocznie należy wskazać, że nie jest istotny wynik rozpatrzenia tego zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , a więc czy zostało ono uznane za zasadne czy nie, a nawet czy zostało rozpatrzone w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. Podsumowując, stanowisko organu wyższego stopnia odnośnie do zażalenia strony jest jedynie środkiem dyscyplinującym organ pozostający w zwłoce. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem w stosunku do niego nie przysługuje skarga na bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W związku z tym, skarga T. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, sąd orzekł jak w postanowieniu.