II SAB/Lu 104/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania T. W. prawa pomocy. W dniu 13 lutego 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy , żądając przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zatem, nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarga T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co orzeczono postanowieniem tutejszego sądu z dnia 26 marca 2013 r. Z uwagi na powyższe, należało odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.