II SAB/Lu 105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia skargi z dnia [...]r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia [...]r. na "przewlekłe nic nie robienie Kierownika OPS" wskazując na brak orzeczeń w wymienionych sprawach o nr nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Następnie na wniosek skarżącego z dnia [...]r. sprawy zostały wyłączone do odrębnego postępowania w części dotyczącej spraw o nr nr [...], [...], [...], [...], [...]. Ze względu na niejasne określenie przedmiotu skargi, pełnomocnik skarżącego został wezwany do wyjaśnienia czy skarga w niniejszej sprawie oznaczonej sygn. akt II SAB/Lu 105/12 jest skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia skargi z dnia [...]r. czy też w innym przedmiocie – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarga jest skargą na wskazane postanowienie SKO. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]r. (k.28), mimo to pełnomocnik nie nadesłał odpowiedzi. Wobec powyższego, Sąd przyjął, że – ze względu na wskazanie w skardze decyzji nr [...] – skarga jest skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. o tym numerze. Postanowieniem tym organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. na bezczynność OPS w sprawie niezałatwienia skargi z dnia [...]r. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., (a także art. 4 i 5) ściśle określa zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a skarga na bezczynność przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Przepisy te z kolei stanowią, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. jest szczególnym środkiem zaskarżenia, a jego uwzględnienie przez organ wyższego stopnia nie wymaga wydania orzeczenia. Orzeczenie takie nie należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a., dlatego skarga na nie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.