II SAB/Lu 107/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. A. J. wniósł do tutejszego sądu skargę na bezczynność Rady Miasta polegającą na nierozpatrzeniu złożonej przez niego w trybie art. 227 k.p.a. skargi w sprawie braku weryfikacji osób ubiegających się o pomoc żywieniową z programu PEAD. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że skarga została przekazana według właściwości Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz Prezydentowi Miasta. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływana dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, w myśl art. § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez A. J. skarga jest skargą powszechną w rozumieniu art. 227 i nast. k.p.a. Dotyczy bowiem naruszenia przez Radę Miasta prawa polegającego na braku weryfikacji osób ubiegających się o pomoc żywieniową. Przedmiotem skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, o której mowa w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. Na akty lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków unormowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII k.p.a. nie służy skarga do sądu administracyjnego, ponieważ przejawy aktywności administracji publicznej w tym obszarze nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W przepisach Działu VIII k.p.a. brak jest również przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a., który przewidywałby kontrolę sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. W związku z powyższym, skoro kontrolą sądu administracyjnego objęto bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a informacja o sposobie załatwienia skargi powszechnej nie należy do żadnej z kategorii aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie, to, w sytuacji braku przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a., skarga A. J. na bezczynność Rady Gminy jest niedopuszczalna. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to jako niedopuszczalną, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.