II SAB/Lu 109/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi F. [...] w L. na bezczynność Lubelskie Dworce spółki akcyjnej w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Lubelskie Dworce spółkę akcyjną w Lublinie do rozpatrzenia wniosku F. [...] w L. z dnia 29 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Lubelskie Dworce spółka akcyjna w Lublinie dopuściła się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku F. [...] w L. z dnia 29 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Lubelskie Dworce spółki akcyjnej w Lublinie na rzecz F. [...] w L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2022 r. Fundacja [...] (dalej jako: "Fundacja" lub "skarżąca"), zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Spółki akcyjnej Lubelskie Dworce z siedzibą w Lublinie (dalej jako: "organ" lub "spółka", o udostępnienie informacji publicznej, na temat darowizn pieniężnych i rzeczowych przekazanych przez spółkę od 1 stycznia 2021 r., do dnia rozpatrzenia wniosku o następującej treści: "1) komu, ile i na co zostały przekazane; 2) treści podpisanych umów darowizny (jeśli były podpisane) oraz sprawozdań z ich rozdysponowania; 3) czy w spółce są spisane procedury/zasady/regulaminy dot. przyznawania darowizn? Jeśli tak, proszę o ich udostepnienie." W związku z brakiem odpowiedzi na wniosek, skarżąca w dniu 20 lipca 2022 r., ponownie zwróciła się do spółki z zapytaniem, czy wiadomość została odebrana przez organ. W dniu 26 lipca 2022 r., organ w odpowiedzi na powyższe, wyjaśnił, że z uwagi na strukturę organizacyjną Spółki oraz okres urlopowy, organ udzieli odpowiedzi na wniosek po 15 sierpnia 2022 r. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2022 r., doręczonym skarżącej w tym samym dniu, Spółka udzielając odpowiedzi na wniosek wskazała, że od 1 stycznia 2021 r., do dnia 17 sierpnia 2022 r. udzieliła 1 darowizny pieniężnej. W tym okresie darowizny rzeczowe nie były przez Spółkę przekazywane. Ponadto, Spółka wspomagała [...] Szpital [...] w L. w ramach trzech umów o realizację usług reklamowych, z których wynagrodzenie zostało przekazane na wsparcie działań skierowanych do chorych podopiecznych tej placówki medycznej. Spółka wskazała nadto, że informacja dotycząca darowizny pieniężnej znajduje się na wskazanej przez organ stronie internetowej. W dalszej części pisma, skarżąca wyjaśniła, że darowizna pieniężna została udzielona C. A. L., kościelnej osobie prawnej na pomoc uchodźcom z Ukrainy związaną z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Darowizna pieniężna została przeznaczona m.in. na zakup wyżywienia oraz pokrycie kosztów zakwaterowania, edukacji czy transportu. Organ poinformował skarżącą, że sprawozdanie finansowe obdarowanej organizacji pożytku publicznego obejmujące mi.in. rozliczenie darowizny przekazanej przez Spółkę, zostanie zamieszczone na wskazanej stronie internetowej. Spółka stwierdziła również, że treść umowy darowizny, udostępnienia której domagała się skarżąca, nie podlega przepisom ustawy Prawo zamówień publicznych. Nadto, Spółka nie posiada zgody obdarowanego na udostępnienie treści przedmiotowej umowy. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że zasady dotyczące przyznawania darowizn wynikają z postanowień statutu Spółki, zamieszczonego na wskazanym adresie internetowym. Pismem z dnia 18 sierpnia 2022 r., za pośrednictwem organu, Fundacja złożyła skargę na bezczynność Spółki do sądu administracyjnego. W złożonej skardze Fundacja wskazała, że wnosi o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi w zakresie drugiego pytania wniosku z dnia 29 czerwca 2022 r. oraz zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia spraw. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalanie, ewentualnie w razie stwierdzenia przez Sąd bezczynności o uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o umorzenie postępowania co do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 29 czerwca 2022 r. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że treść umowy darowizny zawartej z C. A. L. nie stanowi informacji publicznej, wobec czego nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych, organ wskazał, że nie każda informacja będąca w dyspozycji organu może być uznana za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ww. ustawy, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż Lubelskie Dworce spółka akcyjna dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 29 czerwca 2022 r. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Z kolei, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Należy przypomnieć także, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji, żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W analizowanej sprawie adresat wniosku, czyli Spółka akcyjna Lubelskie Dworce należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych, o których mowa w art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązek ten ciąży m.in. na osobach prawnych, w których Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 275 ze zm.; dalej jako: "u.o.k.i.k."), a także na podmiotach reprezentujących inne niż państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów posługuje się pojęciem pozycji dominującej, ale w rozumieniu przedmiotowym tj. odnoszonym do rynku, a nie podmiotowym, tj. odnoszonym do podmiotów działających na rynku. Użyte w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. pojęcie należy zatem odnosić nie do definicji pozycji dominującej (art. 4 pkt 10 u.o.k.i.k.), ale do definicji przedsiębiorcy dominującego (art. 4 pkt 3 u.o.k.i.k.), przez którego rozumie się przedsiębiorcę, który posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą. W świetle definicji zawartej w art. 4 pkt 4 lit. a) u.o.k.i.k. pod pojęciem przejęcia kontroli rozumie się wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności m.in.: dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami. Adresat wniosku - Spółka akcyjna Lubelskie Dworce, jest osobą prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w powyższym rozumieniu (Województwo Lubelskie jest właścicielem całości akcji Spółki – vide odpis z KRS, k. 12 akt sądowych). Ponadto Spółka wykonuje zadania publiczne w zakresie zarządzania nieruchomościami dworcowymi oraz nadzór właścicielski nad spółkami zależnymi. Niewątpliwie zatem, Spółka należy do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do strony przedmiotowej wniosku, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) i e) u.d.i.p., informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z dysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. Z powyższego wynika zatem, że informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych, w tym treść i postać dokumentów dotyczących tego majątku: decyzji administracyjnych, umów cywilnoprawnych w tym umów darowizny, faktur, rachunków, etc. Zawierają one zapisy tego w jaki sposób podmiot dysponował publicznymi pieniędzmi, jak je wydatkował, z jakimi podmiotami zawierał umowy oraz z jakich usług korzystał. Trafnie przy tym podnosi się w orzecznictwie, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu zadań publicznych (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., I OSK 281/11, publik. CBOSA). Informacją publiczną będą zatem wszelkie dane pozwalające na ocenę w jaki sposób dane podmioty wykonujące zadania publiczne gospodarują swoim majątkiem, ponieważ, oczywistym jest, że sposób wydatkowania tym majątkiem wpływa na jakość i cenę świadczonych usług publicznych (por. wyrok NSA z 26 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1276/21, CBOSA) W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest wniosek skarżącej z dnia 29 czerwca 2022 r., w którym zażądała informacji dotyczącej darowizn pieniężnych i rzeczowych przekazanych przez spółkę od 1 stycznia 2021 r., do dnia rozpatrzenia wniosku, tj. 17 sierpnia 2022 r. Zakresem wniosku objęto następujące informacje: 1) komu, ile i na co zostały przekazane; 2) treści podpisanych umów darowizny (jeśli były podpisane) oraz sprawozdań z ich rozdysponowania; 3) czy w spółce są spisane procedury/zasady/regulaminy dot. przyznawania darowizn. W rozpoznawanej sprawie, organ odpowiedział na wniosek skarżącej w dniu 17 sierpnia 2022 r., jednakże, w ocenie Sądu, w udzielonej odpowiedzi nie zostały zawarte wszystkie informacje, o udostępnienie których występowała skarżąca. O ile zastrzeżeń Sądu nie budzi odpowiedź na wniosek z pkt 1 i 3, o tyle - zdaniem Sądu - organ nie odpowiedział na wniosek zawierający się w pkt 2. Tym samym zastrzeżenia, które podniosła Fundacja w skardze są słuszne. Spółka jest podmiotem, w którym Skarb Państwa posiada pozycję dominującą, a więc komu, na jakich zasadach i w jakiej wysokości są przyznawane środki na darowizny stanowią informację w jaki sposób gospodaruje się majątkiem publicznym. Argumenty organu dotyczące braku zgody obdarowanego oraz wyłączenia spornej umowy spod przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo Zamówień Publicznych, nie świadczy o prawidłowości stanowiska skarżącej, która stwierdziła, że treść przedmiotowej umowy nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacja dotycząca udostępnienia wskazanych przez skarżącą dokumentów - treści umowy darowizny, niewątpliwie ma walor informacji publicznej. Treść umowy darowizny mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, ustalonym we wspomnianym wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach określonych we wskazanej ustawie. Z uwagi na charakter działalności Spółki dysponującej mieniem publicznym, wskazane we wniosku skarżącej podpisane umowy darowizny odnoszą się do dysponowania majątkiem publicznym, a więc podlegają udostępnieniu, w ramach dostępu do informacji publicznych. Pamiętać bowiem należy, że wniosek skierowano do Spółki prawa handlowego gospodarującej mieniem publicznym ze względu na strukturę własnościową, gdzie pozycję dominującą ma Samorząd Województwa jako jedyny jej udziałowiec, a więc zarządzanie majątkiem Spółki powinno podlegać w zakresie informacji publicznej zasadom transparentności. Nie budzi wątpliwości, że umowy cywilne nie stanowią dokumentów urzędowych. Pomimo tego, jeżeli dokumenty takie zawierają informacje publiczne i o ile nie mają zastosowania określone ograniczenia, to do informacji tych służyć będzie dostęp na podstawie przepisów omawianej ustawy. Kryterium uzyskania dostępu do treści dokumentu jest zatem jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (por. wyroki NSA: z 1 marca 2019 r. I OSK 688/17; z 19 grudnia 2019 r., I OSK 29/19). Z powyższego można wywieść zatem, że wniosek skarżącej Fundacji w zakresie pkt 2 odnosił się do informacji publicznej i skierowany był do Spółki jako podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, zatem winien być procedowany w trybie określonym w u.d.i.p. Wobec powyższego, stanowisko organu, że treść podpisanej umowy darowizny nie stanowi informacji publicznej jest zatem błędne. Nie można bowiem uznać, że wniosek dotyczący informacji wynikających z umów na podstawie których Spółka przekazała środki finansowe innym podmiotom, nie stanowi informacji publicznej. Chodzi o informację o dysponowaniu majątkiem Spółki, a te zgodnie ze wspomnianym art. 6 u.d.i.p. podlegają udostępnieniu (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1932/16, CBOSA). W zakresie sprawozdania z rozdysponowania darowizną, organ odesłał skarżącą do sprawozdania finansowego obdarowanej organizacji, które jest udostępniane na stronie internetowej prowadzonej przez C. A. L.. O ile zgodzić się można z organem, że obdarowany jest dysponentem przekazanych mu środków i sam decyduje na jaki konkretnie cel zostaną przekazane uzyskane w drodze darowizny środki (oczywiście w ramach określonej kategorii celu na jaki przeznaczono darowiznę), o tyle wskazać należy, że organ ma obowiązek dokładnego i starannego wskazania źródła (adres strony internetowej, publikacje) z jakiego można tą informację powziąć. Co więcej wskazanie takie musi dotyczyć konkretnych i już istniejących dokumentów. Jak zaś można wnioskować z odpowiedzi organu intencją organu pozostawało wskazanie, że stosowne sprawozdanie finansowe dotyczące rozdysponowania przedmiotu darowizny dopiero zostanie sporządzone i opublikowane przez obdarowanego, zgodnie z przepisami odrębnymi. Jeżeli natomiast organ nie posiada takiego dokumentu w postaci sprawozdania z rozdysponowania darowizny to w ramach odpowiedzi na wniosek powinien wyraźnie powiadomić wnioskodawcę o tym, że nie posiada dokumentu w postaci sprawozdania z rozdysponowania darowizny, co tożsame by było z załatwieniem wniosku w tej części. Konkludując w zakresie zasadności skargi, można uznać, że ocena działań Spółki podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzut jej bezczynności. Wniosek wpłynął do organu w dniu 29 czerwca 2022 r., natomiast Spółka udzieliła odpowiedzi (niewyczerpującej) w dniu 17 sierpnia 2022 r. Powyższe uchybienie, można zatem zakwalifikować jako bezczynność organu we wskazanym wyżej zakresie wniosku skarżącej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12 oraz wyrok NSA z 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16, CBOSA). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem Spółki było więc udostępnienie skarżącej żądanej pełnej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Wobec zaniechania organu udostępnienia dokumentów wskazanych w pkt 2 wniosku, stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej (pkt II wyroku). Wobec tego, (pkt I wyroku) Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 29 czerwca 2022 r. w zakresie pkt 2 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu, jednakże w zakresie ewentualnego zobowiązania organu do załatwienia sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), sąd musi uwzględniać stan istniejący w dacie wyrokowania. Wniosek skarżącej w zakresie w jakim Sąd zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi (pkt 2 wniosku), do dnia wyrokowania, pozostał bez odpowiedzi. Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego (pkt III wyroku). Nieudostępnienie żądanych informacji w zakresie pkt 2 nie miało charakteru lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i dążenia do ograniczenia prawa skarżącej do dostępu do informacji. Świadczy o tym udzielenie odpowiedzi na pozostałe pytania skarżącej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 206 p.p.s.a., przyznając skarżącej zwrot kosztów w kwocie 100 zł, obejmującej wpis od skargi.