II SAB/Lu 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. B. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dofinansowania pobytu w Domu Spokojnej Jesieni oddala skargę. W dniu 6 lutego 2006 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wskazując iż skarga dotyczy sprawy, której przedmiotem jest dofinansowanie kosztów pobytu jego matki – W. K. w domu opieki społecznej – Domu Spokojnej Jesieni w L.. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie. Organ administracji stwierdził, że do niego nie wpłynęła żadna sprawa załatwiona decyzją organu I instancji dotycząca dofinansowania kosztów pobytu matki skarżącego w Domu Spokojnej Jesieni w L. dlatego też Kolegium nie miało możności podjęcia jakiejkolwiek decyzji w tej sprawie. Nadto do SKO nie wpłynęło zażalenie na bezczynność organu I instancji w tej sprawie administracyjnej zgodnie z art. 37 §1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m.in. dotyczących bezczynności organów administracji w przypadkach określonych w pkt. 1-4 tego przepisu. Z tego unormowania wynika, że skarga na bezczynność może dotyczyć działalności każdego organu administracji publicznej. Jednakże dla rozstrzygnięcia kwestii, czy dany organ administracji pozostaje w bezczynności czy też nie, należy uprzednio stwierdzić, czy miał on prawny obowiązek załatwienia danej sprawy administracyjnej. Tylko wówczas, gdy pomimo istnienia takiego obowiązku organ nie podjął wymaganych czynności koniecznych dla załatwienia danej sprawy, bądź nie załatwił jej w terminach określonych przez prawo, można mówić o jego bezczynności. W sprawie niniejszej skarżący zarzuca bezczynność Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w sprawie dotyczącej pomocy społecznej (pobyt matki skarżącego w domu opieki społecznej). Tymczasem, jak wynika z akt sprawy taka sprawa administracyjna nie wpłynęła do tego organu. SKO jest, zgodnie z przepisem art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego i jako taki organ jest właściwy do rozpatrywania odwołań i zażaleń od decyzji i postanowień organów administracji I instancji, a także w innych sprawach określonych przez przepisy szczególne. Dlatego też organ ten ma obowiązek załatwić sprawę administracyjną w sytuacji, gdy zostanie złożone odwołanie, zażalenie, bądź inny wniosek uruchamiający stosowne postępowanie (np. żądanie wznowienia postępowania administracyjnego, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji). W sprawach natomiast dotyczących bezczynności organów administracji samorządowe kolegia odwoławcze rozpatrują zażalenia złożone w trybie art. 37 §1 k.p.a. Skarżący nie wykazał, iż składał jakikolwiek środek zaskarżenia dotyczący przedmiotu niniejszej sprawy do SKO , dlatego też organ ten nie miał prawnego obowiązku (a nawet nie mógł) załatwić tej sprawy administracyjnej. Skoro nie można przypisać organowi administracji obowiązku działania, to prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest niemożność zarzucania mu bezczynności. Dodatkowo wskazać trzeba, że SKO nie było kompetentne również do załatwienia sprawy z zakresu pomocy społecznej jako organ I instancji. Zgodnie bowiem z przepisami art. 110-113 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w sprawach pomocy społecznej właściwe są odpowiednio jednostki samorządu terytorialnego, nie zaś samorządowe kolegia odwoławcze. Uznając zatem, że nie SKO nie dopuściło się bezczynności w sprawie dofinansowania kosztów pobytu matki skarżącego w Domu Spokojnej Jesieni w L., skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku.