II SAB/Lu 110/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 29 maja 2021r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Inne do załatwienia wniosku F. K. o udzielenie informacji publicznej z dnia 29 maja 2021r.; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Inne na rzecz F. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Fundacja [...] z siedzibą w K., reprezentowana przez [...] D. Ż., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w O. L. polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku (przesłanego drogą elektroniczną) z 29 maja 2021.r o udzielenie następującej informacji publicznej: 1. Ile było prowadzonych naborów na wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej w latach 2019 i 2020 z podziałem na poszczególne kwartały, 2. Ile w każdym z tych kwartałów (każdym kwartale 2019 r. i 2020 r.) było do wykorzystania środków finansowych dla potencjalnych składających wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że jest fundacją, której jednym z głównych celów jest pomoc przedsiębiorcom oraz osobom ubiegającym się o taki status. W tym celu skarżąca m.in. buduje bazę danych mającą służyć analizie dotychczasowych rozwiązań związanych z pomocą tym podmiotom. Do dnia wniesienia skargi skarżąca nie została powiadomiona w ustawowym terminie o powodach opóźnienia, bądź terminie, w jakim organ udostępni informacje. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy w O. L. wyjaśnił, że w dniu 23 września 2021 r. udostępnił żądaną informację publiczną, zaś opóźnienie nastąpiło w związku z sytuacją epidemiczną COVID-19 skutkującą znaczącym zwiększeniem zadań do realizacji przez powiatowe urzędy pracy, nałożonych ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U z 2020 r., poz. 1842 z póź.zm.). Brak udzielenia informacji w ustawowym terminie nie wynikał ze złej woli, lecz z ogromnej ilości wpływającej korespondencji i mnogości załatwianych w tym temacie spraw - przy jednoczesnej dużej postawie roszczeniowej podmiotów oczekujących na świadczenia pieniężne. Wniosek Prezesa Zarządu "[...]" powinien zostać załatwiony priorytetowo, jednak w sposób niezamierzony sprawa pozostała bez odpowiedzi w ustawowym terminie. Dodał, że sprawa jest jedyną dotyczącą informacji publicznej niezałatwioną w terminie, a jednocześnie urząd podjął odpowiednie kroki zaradcze i organizacyjne mające na celu zapobiegnięcie podobnym sytuacjom w przyszłości. W piśmie z 28 października 2021r. skarżąca Fundacja potwierdziła, że otrzymała żądane informacje, co oznacza, że organ skorzystał z trybu wskazanego w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.", jednocześnie podtrzymała żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Bezspornie Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w O. L. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem skarżącej informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższego, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w O. L. powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Stosownie do przepisów tej ustawy - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) (...) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w O. L. uwzględnił wniosek skarżącej i udostępnił jej w całości żądane informacje, jednak nastąpiło to ze znacznym opóźnieniem tj. cztery miesiące od złożenia wniosku, ponadto już po skierowaniu (i w wyniku skierowania) do Sądu skargi na bezczynność. W tej sytuacji, wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi, należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w O. L. dopuścił się bezczynności i bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa ze względu na znaczne (w stosunku do terminu określonego w u.d.i.p.) opóźnienie. Sąd mając jednak na względzie w pełni usprawiedliwione przyczyny tego opóźnienia, nie wymierzył organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W związku ze stwierdzeniem bezczynności, zasadny okazał się wniosek skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. – zasądzone koszty obejmują wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym i opłatę od pełnomocnictwa. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.