II SAB/Lu 111/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie skargi na działalność Wójta Gminy [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 6 lipca 2015 r. Z. W. złożył skargę do Sądu na bezczynność Rady Gminy [...] w sprawie jego skargi na działalność Wójta Gminy [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Rady Gminy [...]w zakresie pisma skarżącego z dnia 22 kwietnia 2015 r., będącego skargą na działalność Wójta Gminy [...]. W piśmie tym skarżący zwrócił Radzie Gminy [...], jako organowi nadzorczemu, uwagę na istniejące – w jego ocenie – nieprawidłowości w działaniach Wójta Gminy [...], które skutkowały wymierzeniem przez sąd administracyjny grzywien temu organowi. Skarżący podkreślił również, że całokształt czynności Wójta Gminy podejmowanych w sprawach z udziałem skarżącego, świadczy o uporczywym działaniu na jego szkodę, co uzasadnia podjęcie stosownych działań przez organ nadzorczy w celu usunięcia tychże nieprawidłowości. Z powyższego wynika, że pismo skarżącego z dnia 22 kwietnia 2015 r. stanowi tzw. skargą powszechną, wnoszoną w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Przedmiotem takiej skargi jest bowiem między innymi "zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw" (art. 227 K.p.a.). Nie budzi przy tym wątpliwości, że stosownie do art. 229 pkt 2 K.p.a., organem właściwym do rozpoznania opisanej skargi powszechnej, dotyczącej Wójta Gminy [...], jest właśnie Rada Gminy [...]. Po rozpoznaniu takiej skargi organ nadzorczy ma obowiązek zawiadomić skarżącego o sposobie jej załatwienia (art. 238 § 1 K.p.a.). Takie zawiadomienie nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego. Sądowej kontroli takiego zawiadomienia nie przewiduje również przepis żadnej z ustaw szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu w przypadkach określonych w art. art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a skarga wniesiona przez stronę w trybie art. 227 i n. K.p.a. nie należy do żadnego z aktów wymienionych w tych przepisach, Sąd uznał skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.