II SAB/Lu 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25.01.2013 r. dotyczącego pomocy na dożywianie w okresie od 15.01.2013 r. do 22.01.2013 r. p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. W dniu 20 lutego 2013 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy, polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 stycznia 2013 r. dotyczącego pomocy na dożywianie w okresie od 15 stycznia 2013r. do 22 stycznia 2013r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu, a także podjęcie czynności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt (czynność) zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jeżeli do daty wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie organ administracji, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zobligowany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2012, s. 388). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2013 r., odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pieniężnego z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności. Oznacza to, iż po wniesieniu w niniejszej sprawie przez Z. W. skargi do sądu na bezczynność Wójta Gminy, organ ten rozstrzygnął wniosek skarżącego z dnia 25 stycznia 2013 r. Wobec tego w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy przestał tkwić w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Tekst jedn. Dz. U z 2013r., poz. 461). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.