II SAB/Lu 119/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na przewlekłość Starosty w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; w zakresie wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania T. K. prawa pomocy. W dniu [...] r. T. K. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, który miałby sporządzić skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie z dnia 14 lutego 2013 r. oddalającego skargę T. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., żądanie ustanowienia radcy prawnego, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W ocenie Sądu analiza sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego wskazuje, iż poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego nie przekracza jego możliwości finansowych. Wskazać należy, że w myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszt ustanowienia radcy prawnego w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynosił będzie 180 zł. Tymczasem ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że rodzina skarżącego posiada stały miesięczny dochód w wysokości [...] zł brutto, na który składa się emerytura skarżącego w kwocie [...] zł brutto oraz emerytura jego żony w kwocie [...] zł brutto. Skarżący jest ponadto właścicielem mieszkania o powierzchni [...]m² oraz współwłaścicielem działki o powierzchni [...]m². Wobec powyższych okoliczności nie sposób przyjąć, że poniesienie przez T. K. kosztu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu mogłoby spowodować uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa, która powinna być wykorzystywana tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków sfinansowania udziału w postępowaniu sądowym (w tym ewentualnego ustanowienia pełnomocnika) jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Z tych względów Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.