II SAB/Lu 120/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę W dniu 20 lipca 2015 r. (data nadania) K. G. złożył skargę do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie dotyczącej zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga K. G. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającej na nierozpoznaniu odwołania skarżącego z dnia 7 stycznia 2015 r. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego w przepisach trybu zaskarżenia opieszałości organu w załatwieniu sprawy, albowiem nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. Ubocznie jedynie należy zauważyć, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Kolegium w dniu 30 marca 2015 r., po rozpoznaniu opisanego wyżej odwołania skarżącego, decyzją znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego, z uwagi na nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania, została mu doręczona w sposób określony w art. 44 K.p.a. (k. 22-24 akt administracyjnych). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.