II SAB/Lu 121/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. H. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozebrania kostki brukowej postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2015 r. L. H. złożył do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta polegającą na zaniechaniu wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji administracyjnej w sprawie jego wniosku z dnia [...] września 2014 r. dotyczącego robót wykonanych na cmentarzu rzymsko-katolickim przy Bazylice św. [...] w P. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta wnosząc o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej przy Bazylice św. w P. o spowodowanie na zarządzanym przez niego cmentarzu usunięcia kostki brukowej położonej w lipcu 2014 r. samowolnie wbrew określonym warunkom w przejściu pomiędzy grobowcem S., H., H. i A. H. a grobowcem A. i B. D., co spowodowało zakrycie nią bocznej ściany grobowca rodziny H. zagrażając jej uszkodzeniem, jak również utrudniając utrzymanie czystości wspomnianego grobowca. Skarżący wyjaśnił, że rozmowa z opiekunem grobowca A. i B. D., jak i pismo złożone przez niego w dniu [...] lipca 2014 r. w Parafii Rzymskokatolickiej przy Bazylice św. [...] w P. nie doprowadziły do porozumienia w tej sprawie. W związku z tym skarżący zażądał od Burmistrza przeprowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do przymusowego doprowadzenia do zgodności z prawem wskazanych wyżej robót. W sprawie jest bezspornym, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze które rozpatrywało sprawę na skutek zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza, działając w oparciu o art. 65 K.p.a., pismem z dnia [...] r., znak: [...], przekazało wniosek skarżącego Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego – jako organowi właściwemu rzeczowo do jego rozpoznania. W piśmie tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że niniejsza sprawa dotyczy problematyki regulowanej przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), a tego rodzaju sprawy nie należą do właściwości rzeczowej Kolegium. Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi, co miało miejsce [...] lipca 2015 r., sprawa dotycząca żądania skarżącego dotyczącego przymusowego doprowadzenia do zgodności z prawem samowolnie wykonanych w lipcu 2014 r. robót, polegających na ułożeniu kostki brukowej w przejściu pomiędzy grobowcem S., H., H. i A. H. a grobowcem A. i B. D. – nie była pozostawiona do rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że organ ten nie jest organem właściwym rzeczowo do rozstrzygnięcia – na drodze administracyjnej – wniosku skarżącego z dnia [...]września 2014 r. złożonego w niniejszej sprawie, albowiem – jak trafnie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – sprawa administracyjna dotycząca doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie zrealizowanych robót polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu kostką brukową powinna być oceniana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Oznacza to, że Burmistrz Miasta nie był uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, a jedynie, co najwyżej, był zobowiązany do przekazania tej sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania, to jest Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Skoro jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze już w grudniu 2014 roku przekazało wskazaną sprawę organowi nadzoru budowlanego pierwszej instancji, to oczywistym jest, że bezprzedmiotowym było przekazywanie jeszcze raz tej samej sprawy PINB, tym razem przez Burmistrza Miasta. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest więc niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Ubocznie należy zauważyć, iż Sąd rozpoznając tę sprawę, dotyczącą bezczynności Burmistrza Miasta, nie mógł oceniać zgodności z prawem działań PINB, który postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przekazanej mu do rozpoznania opisanym wyżej pismem SKO z dnia [...]r. W tym postępowaniu przysługują bowiem skarżącemu odrębne środki zaskarżenia, o czym został on zresztą pouczony w treści wskazanego wyżej postanowienia organu nadzoru budowlanego. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.