II SAB/Lu 121/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie do rozpoznania punktu 3 wniosku Z. K. z 20 lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie na rzecz Z. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 30 sierpnia 2022 r. Z. K. (dalej także jako: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (dalej także jako: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skargę tę złożono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z 20 lipca 2022 r. skarżący wskazując, że w związku z toczącym się przed Sądem Okręgowym postępowaniem o wysokość jego emerytury policyjnej obniżonej decyzją organu emerytalno - rentowego (ZER) m. in. na mocy art. 15c obowiązującej w tym okresie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r, poz. 708 ze zm.), zwrócił się do organu z prośbą o udzielenie informacji (odpowiedzi) na poniższe pytania: 1. Czy w styczniu 2017 r. Wydział Kadr i Szkolenia KWP w L. pismem bądź mailem (a może w obu tych formach) informował komendantów jednostek organizacyjnych Policji woj. lubelskiego o poleceniu ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. spowodowania przekazania informacji odnośnie podległych funkcjonariuszy Policji, którzy to przed dniem 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach, o których mowa w art. 13b przywołanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.? Jeżeli tak, to kto wydał takie polecenie i z czyjej to było inicjatywy ? Proszę także o nadesłanie kopii przedmiotowej korespondencji lub wydruku maila wraz ż odpowiedzią udzieloną w tym zakresie przez ówczesnego Komendanta Powiatowego Policji w L. 2. Czy w lutym 2017 r. Wydział Kadr i Szkolenia KWP w L. (naczelnik lub też ktoś inny z ww. wydziału) polecił kierownikom jednostek organizacyjnych Policji woj. lubelskiego przeprowadzenie rozmów z podległymi sobie funkcjonariuszami pełniącymi przed dniem 31 lipca 1990 r. służbę w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach, o których mowa w art. 13 b przywołanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r, aby zadeklarowali się w trybie pilnym, w formie raportu, czy do końca kwietnia 2017 r. odchodzą ze służby na określonych warunkach (podwyższenie dodatku służbowego), czy też nie, z jednoczesnym zaakcentowaniem, że przypadku takiej odmowy zostanie wobec nich wdrożona procedura o zwolnienie ze służby w trybie administracyjnym z uwagi na nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi i to bez względu czy w jednostce są również inni policjanci (bez przeszłości) legitymujący się także stażem powyżej 30 lat ? Jeżeli tak, to kto wydał takie polecenie? 3. Ilu funkcjonariuszy Policji garnizonu lubelskiego objętych ww. ustawą z dnia 18 lutego 1994 r pełniło czynną służbę według stanu na dzień 01 stycznia 2017 r, a ilu według stanu na dzień 01 maja 2017 r. ? Wobec ilu z pozostałych wdrożono procedurę o zwolnienie? Jednocześnie zaznaczył, że w przypadku wątpliwości tą ostatnią kwestię proszę potraktować jako wniosek złożony w trybie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. - dalej jako: "u.d.i.p.") i na podstawie art. 14 ust. 1 udzielenie mu informacji w formie pisemnej. W odpowiedzi organ pismem z 4 sierpnia 2022 r. wskazał, że żądane w pkt 1 i 2 dane nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. albowiem ustawa ta nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, gdyż stosownie do przywołanego wyżej artykułu jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesy te dotyczą, nie mają natomiast walorów informacji publicznej. Przepisy u.d.i.p. nie są bowiem środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji (zakres przedmiotowy ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji). Natomiast w zakresie pkt 3 wniosku wskazał, że w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia 1 maja 2017 r. pięćdziesięciu ośmiu funkcjonariuszy zostało zwolnionych ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej). Nie zgadzając się z tak przytoczoną argumentacją skarżący pismem z 9 sierpnia 2022 r. ponownie zwrócił się do organu o udzielenie informacji na pytania nr 1 i 2 informując, że nie otrzymał na nie odpowiedzi oraz wskazując, że odpowiedź na pytanie nr 3 jest wymijająca i nie odnosi się do wskazanych w nim kwestii. W związku z tym do pisma dołączył wniosek o udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 3 w trybie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. doprecyzowując przy tym jego treść. Odpowiadając na powyższe organ pismem z 24 sierpnia 2022 r. ponownie poinformował skarżącego, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przez co organ nie ma podstaw do ich przekazania. W tym zakresie organ powołując się m.in. na uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 19 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 83/20 wskazał, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych bądź na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa ta ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, a nie prywatnym interesom jednostki. W skardze na bezczynność organu, skarżący zarzucił mu naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, 3. art. 1 ust; 2 u.d.i.p. poprzez niepoinformowanie, że w sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, 4. art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez dopuszczenie do udostępnienia informacji publicznej przez nieuprawniony podmiot, 5. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazując na powyższe wniósł o: 1. zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny lub przyznania sumy pieniężnej na jego rzecz; 4. rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący w pierwszej kolejności wskazał, że odpowiedzi na jego pisma udzielił Naczelnik oraz Zastępca Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w L. W sprawie bezspornym natomiast jest, że to komendant wojewódzki Policji jest organem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Udzielenie odpowiedzi poprzez nieuprawniony podmiot świadczy, że organ pozostaje w bezczynności. Dalej podniósł, że żądane informacje stanowią niewątpliwie przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem są informacjami o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne. Także w tej kwestii, z powodu nieudostępnienia mu żądanych informacji zgodnie z wnioskiem, organ pozostaje w bezczynności. Nadto podniósł, że organ niewłaściwe zakwalifikował całość korespondencji jako żądanie udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Jak wskazał wniosek z 20 lipca 2022 r. w zakresie pkt 1 i 2 wniesiony był w trybie zwykłym a jedynie żądanie zawarte w pkt 3 tego wniosku doprecyzowane pismem z 9 sierpnia 2022 r. dotyczy informacji publicznej. Niemniej jednak skoro organ zakwalifikował w całości jego prośbę jako żądanie udostępnienia informacji publicznej, to niewątpliwie całość podlega rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. W tej sytuacji komendant powinien w odpowiedzi na korespondencję dokonać jednej z trzech czynności określonych przepisami u.d.i.p. Jednocześnie zakwestionował stanowisko organu odnośnie nadużycia prawa. Ponadto wskazał, że nie ma znaczenia prawnego w świetle przepisów u.d.i.p., okoliczność, że jednocześnie realizuje on swoje roszczenia cywilnoprawne. Zainteresowani, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie muszą bowiem wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostepnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ nie był zatem uprawniony do badania motywu jakimi się kierował wnosząc o udostępnienie przedmiotowych danych, zresztą błędnie zinterpretowanego i ocenionego. Miał natomiast obowiązek jej udzielenia po uznaniu, że żądane dane stanowią informację publiczną, czego jednak nie uczynił, co oznacza, że trwa on w permanentnym stanie bezczynności. Skarżący jednocześnie podkreślił, że organ zobowiązany jest do udzielenia pełnej informacji, a nie tylko częściowej, której udzielenie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. W zakresie żądania stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny podniósł, że uzasadnia to udostępnienie informacji (co prawda tylko częściowej) przez nieuprawniony podmiot w wyniku lekceważenia obowiązków, oczywiste zignorowanie jego pism, jawne natężenie braku woli do załatwienia sprawy, ewidentne niestosowanie przepisów prawa, przekroczenie określonych przepisami prawa terminów i inne wskazane w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (v.: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje natomiast wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Innymi słowy sąd w takim postępowaniu bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego stosownie do u.d.i.p., a także czy informacja wskazana we wniosku jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą. I tak, podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji na zasadzie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji nie może podjąć innych czynności lecz ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku natomiast, gdy organ uznaje, że wnioskowana informacja nie ma waloru informacji publicznej, o swoim stanowisku zobligowany jest powiadomić stronę wnioskującą pismem. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w L. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Kwestią sporną jest natomiast ocena, czy żądane informacje mają charakter informacji publicznej jak twierdzi skarżący, czy też nie - jak wywodzi organ. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia powyższej kwestii należy jednak dostrzec, co wielokrotnie podkreślał skarżący w toku zarówno postępowania przed organem jak i przed sądem, że jego wniosek o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p., a zatem informacji publicznej dotyczył wyłącznie pkt 3 wniosku z 20 lipca 2022 r. doprecyzowanego pismem z 9 sierpnia 2022 r. Żądanie udzielenia informacji określonej w pkt 1 i 2 pierwszego z przywołanych pism zostało – jak podkreślał skarżący - złożone w trybie zwykłym. Organ nie był zatem uprawniony do rozpatrywanie tej części wniosku w oparciu o przepisy u.d.i.p. Oznacza to również, że obecnie skarżący nie może szukać przed sądem ochrony w tej części wniosku, co uzasadnia oddalenie skargi w tym zakresie (pkt 1 i 2 wniosku z 20 lipca 2022 r.). Błędne uznanie organu, że wniosek w omawianym zakresie dotyczył informacji nie może zmieniać żądania samego skarżącego, który jest dysponentem wniosku i sam określa tryb jego rozpoznania. Wniosek skarżącego w tym zakresie nie mógł zatem być procedowany w trybie u.d.i.p. Tym samym zbędnym jest odnoszenie się sądu do podnoszonej w tym zakresie argumentacji organu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu punktów 1 i 2 wniosku skarżącego z 20 lipca 2022 r. W sprawie oczywistym natomiast jest, że żądanie udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p dotyczyło jedynie pkt 3 wniosku z 20 lipca 2022 r. i jedynie w tym zakresie ocenie sądu podlega argumentacja organu. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11). W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że żądane w pkt 3 przedmiotowego wniosku dane stanowią informację publiczną. Informacje te dotyczą bowiem organizacji i funkcjonowania organu (Policji) i z tego względu są istotne dla interesu społecznego, co oczywiste i co nie wymaga dowodzenia. W myśl art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.) Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa. Dlatego też informację dotyczącą stanu liczebnego tej formacji oraz związanych w tym zakresie zmian należy traktować jako sprawę publiczną, związaną bezpośrednio ze sferą działalności i funkcjonowaniem Policji. Co do publicznego charakteru żądanej informacji nie miał również zastrzeżeń sam organ na co wskazuje udzielona pismem z 4 sierpnia 2022 r. (akapit pierwszy) odpowiedź. Rzecz jednak w tym - jak słusznie podnosił skarżący - że odpowiedź ta nie odnosi się do zadanego pytania. Skarżący nie pytał bowiem ilu policjantów w analizowanym okresie zostało zwolnionych ze służby w policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej) lecz ilu funkcjonariuszy Policji, którzy przed 31 lipca 1990 r. pełniło służbę w cywilnych i wojskowych instytucja i formacjach, o których mowa wart. 13b ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) pełniło czynną służbę w garnizonie lubelskim na dzień 1 stycznia 2017 r. i na dzień 1 maja 2017 r. i wobec ilu z pozostałych dalej w służbie wdrożona procedurę zwolnienia w trybie administracyjnym. Udzielona przez organ odpowiedź nie odnosi się zatem do treści żądania informacyjnego. Odnosząc się w tym miejscu do wywodów organu, należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd nie może poprzestać na konstatacji, że - ostatecznie - pewnej odpowiedzi udzielono. Jak wskazano wcześniej, przedmiotem rozważań w danym przypadku, musi być ocena, czy udzielono konkretnej, żądanej informacji, jeśli zaś nie uczyniono tego - czy były ku temu powody na gruncie obowiązujących regulacji, dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Jak wskazano, wypowiedź organu wykracza natomiast poza ramy określone wnioskiem skarżącego. Pozbawione jakichkolwiek podstaw są natomiast zarzuty skarżącego dotyczące udzielenia odpowiedzi przez podmiot do tego nieuprawniony. Pomijając merytoryczną ich ocenę w kontekście przedmiotowej sprawy (ustosunkowywania się organu do pism skarżącego) uznać należało, że stanowią one przejaw swoistego pieniactwa, które polega nie na woli uzyskania żądanej informacji lecz na wytykaniu organowi błędów. Przechodząc zaś do istoty wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się Decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 15 grudnia 2021 r. w sprawie wprowadzenia w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L., Oddziale Prewencji Policji w L. i Samodzielnym Pododdziale Kontrterrorystycznym Policji w L. procedur w zakresie udostępniania informacji publicznej oraz ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, a także prowadzenia strony podmiotowej Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w Biuletynie Informacji Publicznej określająca procedurę postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z jego treścią Naczelnik Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w L., a podczas jego nieobecności - Zastępca Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej KWP w L., są upoważnieni do udzielania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (§ 2 ust. 5 załącznika nr 1). Z przywołanych względów przedmiotowy zarzut był całkowicie nietrafny. Podsumowując, mając na uwadze przywołane ustalenia i argumentację prawną Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności jedynie w zakresie pkt 3 wniosku skarżącego z 20 lipca 2022 r. Powyższe skutkowało orzeczeniem bezczynności organu w tym zakresie i zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowało Sąd do zobowiązania organu do rozpoznania pkt 3 tego wniosku - w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji). Z przywołanych na wstępie względów Sąd oddalił natomiast skargę na bezczynność organu w zakresie pkt 1 i 2 wniosku z 20 lipca 2022 r. (pytania nie zostały złożone w trybie u.d.i.p.). Dokonując natomiast oceny charakteru bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności jak i jej powodów. Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie organ nie zignorował wniosku skarżącego i w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi, aczkolwiek pozostając w błędnym przekonaniu, że wystosowana do skarżącego informacja pisemna jest wystarczająca. Działanie takie nie świadczy więc o złej woli organu, ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu skarżącego i ciążących na organie administracji publicznej obowiązków. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że przepisy u.d.i.p. niejednokrotnie tworzą wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa w zachowaniu organu, Sąd oddalił również skargę w zakresie odnoszącym się do żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej lub wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie ma racjonalnych powodów, aby piętnować błędy organu nie mające charakteru rażącego poprzez przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej lub poprzez wymierzanie organowi grzywny. Takie instrumenty powinny być stosowane wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa, przejawiającego się w istotnym lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazano wyżej takiego zachowania nie można przypisać organowi w rozpoznawanej sprawie. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. Ponownie rozpoznając wniosek w zakresie pkt 3, organ powinien odnieść się ściśle do zawartego w nim żądania. W ramach tego obowiązku rzeczą organu będzie ustalić, czy posiada wnioskowaną informację, czy też wymaga ona "wytworzenia". W sytuacji natomiast, gdy w ocenie organu, udostępnienie żądanych w pkt 3 wniosku z 20 lipca 2022 r. informacji, z uwagi na ich ilość i zakres, może utrudnić normalne funkcjonowanie organu i wypełnianie jego ustawowych kompetencji, to organ powinien rozważyć, czy żadna informacja nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie jest uwarunkowane wykazaniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Mianowicie, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że żądana informacja jest informacją przetworzoną powinien wezwać wnioskodawcę w zakreślonym terminie do wykazania, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeśli wnioskujący nie wykazałby tego, organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie jest natomiast wystarczające samo poinformowanie strony o kwalifikacji żądanej informacji jako informacji przetworzonej i braku wskazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jest niezależne od wniosków stron w tym zakresie. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.