II SAB/Lu 122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie udzielenia informacji postanawia odrzucić skargę. W dniu 29 lipca 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga P. K. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej polegająca na nieudzieleniu skarżącemu informacji żądanych w jego wnioskach z dnia [...] września 2015 r., [...] października 2015 r. i [...] kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 21 września 2015 r. P. K. zwrócił się do Szefa Służby Celnej o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. w oparciu o jakie zgłoszenie celne Naczelnik Urzędu Celnego wspólnie z Dyrektorem Izby Celnej ustalili, że skarżący sprowadzał z terytorium Ukrainy 2700 butelek alkoholu opatrzonego etykietami Martini, bez polskich znaków akcyzy?; 2. jeżeli skarżący nie dopełnił obowiązku opłacenia akcyzy, to dlaczego Naczelnik Urzędu Celnego dopuścił ten towar akcyzowy bez znaków akcyzy na terytorium UE? Pismem z dnia 24 września 2015 r. powyższe pismo zostało przekazane Dyrektorowi Izby Celnej . W piśmie z dnia 29 września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego o zajęcie stanowiska w ww. sprawie. W piśmie z dnia 6 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego zrelacjonował przebieg postępowania karnego skarbowego przeciwko P.K . W piśmie z dnia 8 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował P. K., że postawiono mu zarzut przechowywania alkoholu bez polskich znaków akcyzy a nie sprowadzania alkoholu z terytorium Ukrainy. Skarżącego poinformowano również, że zajęty alkohol nie został dopuszczony do obrotu na terytorium UE i jest obecnie przedmiotem postępowania sądowego. W piśmie z dnia 19 października 2015 r. skarżący uznał odpowiedź Dyrektora Izby Celnej za lakoniczną i poprosił o odpowiedź na następujące pytania: 1. czy towar objęty aktem oskarżenia był zgłaszany do odprawy z UE na Ukrainę i z Ukrainy do UE, czy był to przemyt?; 2. jeżeli był to przemyt, ta jakie sankcje dyscyplinarne i karne wyciągnięto wobec funkcjonariuszy odpowiedzialnych za ten przemyt?; 3. jakie sankcje karne wyciągnięto wobec właściciela towaru, przewoźników i kierowców?; 4. kto z funkcjonariuszy odprawiał przy wywozie i przywozie te towary?; 5. kto jest właścicielem tego towaru, przewoźnikiem i kierowcą?; 6. dlaczego Naczelnik Urzędu Celnego nie oskarża całego Krajowego Zarządu Dróg Publicznych, bo towar poruszał się po drogach publicznych?; 7. czy "przerzucenie" tego samego towaru przez granicę UE jest czynem dozwolonym? Jakie organ celny ma dowody, że skarżący przechowywał towary, skoro on ani żaden z zatrudnionych pracowników nie widzieli tego towaru? W piśmie z dnia 29 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego przedstawił stanowisko w sprawie, informując, że P. K. w toku postępowania przygotowawczego przed tym organem odmówił składania wyjaśnień, podpisania protokołu i nie składał wniosków dowodowych. W piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował P. K., że z uwagi na trwające postępowanie sądowe w niniejszej sprawie wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte przez sąd. W skardze do Sądu P. K. zarzucił Dyrektorowi Izby Celnej jest bezczynny, gdyż nie odpowiedział na jego pytania zawarte w pismach z dnia 21 września 2015 r. i 19 października 2015 r. Postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Lu 38/15, Sąd odrzucił powyższą skargę strony. Postanowienie to jest nieprawomocne, albowiem skarżący wniósł na nie skargę kasacyjną, która – wraz z aktami sprawy – została przekazana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 29 lipca 2016 r. Sprawa ta jest więc w toku. Z powyższego wynika, że skarga P. K., złożona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu w części, w jakiej dotyczy bezczynności organu, polegającej na nieudzieleniu odpowiedział na pytania zawarte w pismach skarżącego z dnia 21 września 2015 r. i 19 października 2015 r. – na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W myśl bowiem przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Okoliczność ta zachodzi wówczas, gdy postępowanie sądowe dotyczące tego samego przedmiotu sprawy i między tymi samymi stronami zostało wszczęte i trwa nadal. Podkreślić należy, że w pozostałej części skarga (dotyczącej bezczynności organu polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 18 kwietnia 2016 r.) podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., to jest z uwagi na to, że sprawa, której ta skarga dotyczy, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r. skarżący zwrócił się do organu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: "1. dlaczego w akcie oskarżenia Naczelnik Urzędu Celnego skierował na właściciela posesji P. K., odstąpiono od oskarżania właściciela tego "towaru", jego magazyniera B. H. oraz osób które były w posiadaniu tego "towaru" w dniu 2 stycznia 2015 roku na granicy RP w H ; 2. jaka jest podstawa prawna powyższych działań; 3. w oparciu o jakie przepisy prawa wyżej wymieniony "towar" (podobny, identyczny) przekraczał granicę RP w dniu 2 stycznia 2015 roku (w rzeczywistości to przez 3,5 roku ten "towar" przekraczał granicę RP) przed jego zajęciem w moich magazynach, kto był właścicielem tego towaru, zgłaszającym, kto z funkcjonariuszy celnych odprawiał ten towar z Polski, i jak to jest, że wszystko w sprawie jest w porządku na granicy RP w H., a nie jest w porządku w wynajmowanych przeze mnie magazynach w H.; 4. w oparciu o jaki dowód w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że to ja przechowywałem ten "towar" w magazynach hurtowni Mając na uwadze treść wspomnianego pisma nie budzi wątpliwości, że przedmiotem postępowania jest zarzucana przez skarżącego bezczynność Dyrektora Izby Celnej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania skarżącego dotyczące przebiegu postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe. Wskazać trzeba, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki akt lub czynność charakteryzują się tym, że są podejmowane w sprawie indywidualnej, są skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W rozstrzyganej sprawie jest poza sporem, że skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące postępowania przygotowawczego prowadzonego przed Urzędem Celnym przeciwko niemu. Skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 65 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.; dalej: K.k.s.), to jest przechowywania towaru w postaci 2 760 butelek alkoholu 15% o nazwie Martini, bez polskich znaków akcyzy, przez co narażono Skarb Państwa na uszczuplenie należnego podatku akcyzowego w kwocie 23 615,00 zł. Naczelnik Urzędu Celnego występował w tej sprawie jako finansowy organ postępowania przygotowawczego, a nie jako organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 53 § 37 pkt 3 K.k.s., urząd celny jest finansowym organem postępowania przygotowawczego. W myśl zaś art. 53 § 39 pkt 1 K.k.s. organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest miejscowo właściwa izba celna - w sprawach należących do właściwości urzędu celnego. Stwierdzić zatem należy, że niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a., albowiem sąd administracyjny nie ma kompetencji do kontroli postępowania organu w sprawie o przestępstwo skarbowe. Sądem właściwym do rozpoznawania spraw o przestępstwa skarbowe jest sąd powszechny (art. 115 § 1 K.k.s.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie może orzekać o bezczynności organu w sprawie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące przebiegu postępowania o przestępstwo skarbowe. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.