II SAB/Lu 127/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie odwołania od decyzji wydanej przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Filii Nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie postanawia: odrzucić skargę. M. K. (strona, skarżąca) pismem z 19 sierpnia 2024 r. wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie odwołania od decyzji wydanej 29 maja 2024 r. przez Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej dotyczącej przyznania stronie zasiłku stałego. Skarżąca wskazała, że do 19 sierpnia 2024 r. nie otrzymała decyzji wydanej w wyniku złożonego przez nią w dniu 28 czerwca 2024 r. odwołania. Pismem z dnia 4 września 2024 r. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie poinformował, że wniesione przez stronę odwołanie z dnia 28 czerwca 2024 r. zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które 14 sierpnia 2024 r. wydało decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z 29 maja 2024 r., od którego strona wniosła odwołanie i odnośnie którego skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, "p.p.s.a."). Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. (sygn. II OPS 5/19) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, powoduje skutek w postaci ustania stanu bezczynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Z tego względu skarga w przedmiocie bezczynności wniesiona po zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji podlega odrzuceniu. Jest ona niedopuszczalna z tego względu, że w momencie wniesienia dotyczy stanu nieaktualnego (historycznego). Taka skarga nie może osiągnąć zamierzonego rezultatu w postaci zdyscyplinowania organu do załatwienia sprawy, które już nastąpiło. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skarga na bezczynność podlega więc odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22). Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 29 maja 2024 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał stronie zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 20 kwietnia 2024 r. do 30 kwietnia 2026 r. W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z 14 sierpnia 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Skarga strony, której przedmiotem jest bezczynność w sprawie odwołania z dnia 28 czerwca 2024 r., została wniesiona do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. 19 sierpnia 2024 r., a decyzję Kolegium rozpoznające odwołanie wydało 14 sierpnia 2024 r. W związku z powyższym w chwili wniesienia skargi organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie 14 sierpnia 2024 r. decyzji. Sąd uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzję w sprawie objętej skargą. Sąd dostrzegł jednakże, że w aktach sprawy brak jest potwierdzenia doręczenia stronie skarżącej decyzji Kolegium z 14 sierpnia 2024 r. Okoliczność ta nie wpływa na kluczowy fakt, że ewentualny stan bezczynności ustał w dniu 14 sierpnia 2024 r., czyli przed jego zaskarżeniem w dniu 19 sierpnia 2024 r. Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.