II SAB/Lu 129/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na przewlekłość postępowania Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich - w zakresie wniosku J. W. z dnia 22 września 2015 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 18 sierpnia 2015 r. na przewlekłość postępowania Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w sprawie o numerze: [...] dotyczącej przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Wezwaniem z dnia 14 września 2015 r. Sąd zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które skarżący zobowiązany był skierować do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przed wniesieniem skargi na przewlekłość jego postępowania. W wezwaniu tym zakreślono skarżącemu 7-dniowy termin do jego wykonania, informując go jedocześnie, że niewykonanie w tym terminie przedmiotowego obowiązku skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu skutecznie w dniu 18 września 2015 r. (potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych). W wykonaniu powyższego wezwania skarżący, w wyznaczonym terminie, złożył do Sądu szereg dokumentów, w tym dwa pisma skierowane do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych: z dnia 9 sierpnia 2013 r., oznaczone jako "Uporczywy wniosek uzupełniający" oraz z dnia 22 września 2015 r., oznaczone jako "Skarga poprawnie". Jednocześnie skarżący złożył na urzędowym formularzu (symbol "PPF") wniosek oznaczony datą 22 września 2015 r., w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga J. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (który to organ nie posiada organu wyższego stopnia) nie złożył do tego organu stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Jako takiego nie sposób bowiem uznać nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu pisma z dnia z dnia 9 sierpnia 2013 r., skierowanego do "Kierownika Urzędu ds./ KiOR " (którego odpis znajduje się również w aktach administracyjnych - k. 604) . Pismo to stanowi bowiem w istocie jedynie wniosek dowodowy (o przesłuchanie świadka) i nie odnosi się do zarzucanej organowi przewlekłości w niniejszym postępowaniu (wprawdzie w końcowej części zawiera ono wzmiankę odnoszącą się do przewlekłości postępowania organu, lecz z zestawienia tego pisma z jego odpisem znajdującym się w aktach sprawy wynika, że wzmianka ta została przez skarżącego dodana (dopisana) w późniejszym czasie, a z całą pewnością nie była zawarta na egzemplarzu pisma skierowanym do organu). Z kolei pismo z dnia 22 września 2015 r. stanowi uzupełnienie złożonej w niniejszej sprawie skargi i już choćby z tego względu, że zostało ono złożone później niż skarga, nie może stanowić o wyczerpaniu środków zaskarżenia w niniejszej sprawie. Pozostałe pisma przedłożone przez skarżącego na wezwanie Sądu nie były natomiast skierowane do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych więc tym bardziej nie sposób uznać któregokolwiek z nich za wezwanie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia 22 września 2015 r. skierowanym do Przewodniczącego Wydziału II (k. 25) skarżący wprost stwierdza, że nie jest w stanie nadesłać wezwania do Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych (o usunięcie naruszenia prawa) poprzedzającego wniesienie skargi, gdyż wcześniej nie pisał bo nie wiedział i nie był świadom, że taki obowiązek na nim ciąży. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga J. W. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej. W konsekwencji przedmiotowa skarga odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – stosownie do art. 247 p.p.s.a. – nie może zostać uwzględnione. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.