II SAB/Lu 134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. K. i A. T. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydzielenia geodezyjnego i wypłaty odszkodowania za zajęty grunt p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić skarżącemu A. T. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. V. K. i A. T. wnieśli wspólnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie wniosku skarżących o wszczęcie postępowania dotyczącego faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę oraz wypłaty odszkodowania z tego tytułu. W piśmie z dnia 19 października 2016 r. (data wpływu: 21 października 2016 r., k. 24) skarżący oświadczyli, że cofają skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożyli stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż nie istnieją przeszkody wyłączające skuteczność tej czynności. Ponieważ cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuacji postępowania, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zachodzi podstawa do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. W związku z cofnięciem skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy należało jednocześnie – stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącemu A. T. uiszczony przez niego wpis sądowy w wysokości 100 zł. Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu